«Διαλύουν τα ΜΑΤ»: Τώρα το θυμήθηκε η Ένωση; Δύο χρόνια σιωπής δεν σβήνουν με μία ανακοίνωση

 

Η ανακοίνωση με τον δραματικό τίτλο «Διαλύουν τα ΜΑΤ» περιγράφει μια κατάσταση που, αν πράγματι έχει φτάσει στα όρια που παρουσιάζεται σήμερα, δεν δημιουργήθηκε χθες το πρωί.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.

Γιατί όταν σήμερα η ίδια η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών παρουσιάζει την ΥΑΤ με 746 αστυνομικούς αντί οργανικής δύναμης 1.181 και την ΥΜΕΤ με 758 αντί 956, δεν περιγράφει μια ξαφνική καταστροφή που εμφανίστηκε μαζί με τις τελευταίες τοποθετήσεις των νεοεξερχόμενων αστυφυλάκων.

Περιγράφει μια πορεία αποδυνάμωσης.

Και επομένως προκύπτει ένα απλό ερώτημα:

Υπήρξε τα προηγούμενα δύο χρόνια η ίδια ένταση, διάρκεια και πίεση απέναντι σε αυτή την πορεία;

Δεν αμφισβητεί κανείς ότι υπήρξαν ανακοινώσεις, συναντήσεις και παρεμβάσεις.

Το ερώτημα είναι διαφορετικό:

Ήταν αρκετές; Είχαν συνέχεια; Και κυρίως, τι έγινε όταν οι δεσμεύσεις που δίνονταν δεν μετατρέπονταν σε πραγματική ενίσχυση;

Γιατί όταν μια Υπηρεσία φτάνει, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύετε οι ίδιοι, να υπολείπεται κατά εκατοντάδες αστυνομικούς της οργανικής της δύναμης, τότε δεν αρκεί να φτάνουμε στην κατανομή των νέων αστυφυλάκων για να διαπιστώνουμε πόσο μεγάλο έχει γίνει το πρόβλημα.

Οι υποσχέσεις δεν μπαίνουν στις διμοιρίες

Υπήρξαν εξαγγελίες. Υπήρξαν συζητήσεις. Υπήρξαν προσδοκίες ενίσχυσης.

Και σήμερα η ανακοίνωση αναφέρει ακόμη και δέσμευση του Αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. ότι η ΔΑΕΑ θα «αιμοδοτούνταν» με περισσότερους αστυνομικούς από την προηγούμενη χρονιά, όταν, σύμφωνα πάντα με τους συντάκτες της, είχαν δοθεί 150 νεοεξερχόμενοι αστυφύλακες. Τελικά αναφέρονται 100 και εύλογα οι ίδιοι ρωτούν «τι άλλαξε;».

Σωστό το ερώτημα.

Υπάρχει όμως κι ένα δεύτερο:

Όταν οι υποσχέσεις δεν γίνονταν πράξεις, τι έκανε η διοίκηση της μεγαλύτερης πρωτοβάθμιας Ένωσης της χώρας για να τις μετατρέψει σε πραγματική ενίσχυση;

Γιατί ο συνδικαλισμός δεν κρίνεται από το πόσες υποσχέσεις εξασφάλισε σε ένα γραφείο.

Κρίνεται κυρίως από το τι έκανε όταν οι υποσχέσεις έμειναν υποσχέσεις.

Πόσο καιρό μπορεί μια Υπηρεσία να λειτουργεί με υποσχέσεις για προσωπικό που θα έρθει… κάποια στιγμή;

Τώρα είναι αργά για δάκρυα

Η σημερινή ανακοίνωση έχει πολλά σωστά και σοβαρά ερωτήματα.

Αλλά υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να παραγραφεί με έναν σκληρό τίτλο:

η ευθύνη της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης δεν αρχίζει την ημέρα που δημοσιεύεται η καταγγελία.

Αρχίζει από τη στιγμή που βλέπει το πρόβλημα να μεγαλώνει και συνεχίζεται όσο αυτό παραμένει άλυτο.

Αν η κατάσταση στη ΔΑΕΑ είναι τόσο κρίσιμη όσο περιγράφεται σήμερα, τότε είναι εύλογο να ζητηθεί ένας απολογισμός:

Ποιες παρεμβάσεις έγιναν όλο αυτό το διάστημα, ποιες δεσμεύσεις εξασφαλίστηκαν και τι ακολούθησε όταν αυτές δεν υλοποιήθηκαν;

Δεν αρκεί τώρα να καταγγέλλεται η Πολιτική και Φυσική Ηγεσία.

Η Ηγεσία οφείλει να απαντήσει για την κατανομή του προσωπικού και για τις δεσμεύσεις που, σύμφωνα με την ανακοίνωση, δεν υλοποιήθηκαν.

Αλλά και η διοίκηση της Ένωσης οφείλει να απαντήσει στα μέλη της για τη δική της διαδρομή αυτά τα δύο χρόνια.

Πότε ακριβώς τέθηκε το ζήτημα;

Πόσες φορές;

Με ποια αιτήματα;

Ποιες δεσμεύσεις δόθηκαν;

Και κυρίως: τι έκανε όταν διαπίστωσε ότι αυτές δεν υλοποιούνταν;

Γιατί είναι εύκολο, όταν το ποτήρι ξεχειλίσει, να φωνάζεις ότι «διαλύουν τα ΜΑΤ».

Το δύσκολο είναι να έχεις ασκήσει σταθερή και αποτελεσματική πίεση πριν φτάσουν τα πράγματα σε αυτό το σημείο.

Και στον συνδικαλισμό δεν αρκεί να υπάρχουν ανακοινώσεις και συναντήσεις. Το ερώτημα είναι αν υπήρξε η απαιτούμενη πίεση, με διάρκεια και συνέχεια, όταν το πρόβλημα εξακολουθούσε να μεγαλώνει.

Είναι αργά για δάκρυα. Όχι όμως αργά για πράξεις. Και αυτές πλέον θα κριθούν, όχι από τους τίτλους των ανακοινώσεων, αλλά από το αποτέλεσμα.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Μέλος ΕΑΣΥΑ