Από το «τι γράφει» περάσαμε στο «τι μπορεί να γίνει κάποτε»

 

Διάβασα με προσοχή την απάντηση της Προέδρου της Δράμας και χαίρομαι που τουλάχιστον συμφωνούμε σε κάτι βασικό:

«Κανείς δεν είπε ότι σήμερα ο αστυνομικός υποχρεώνεται να παραμείνει μέχρι τα 64».

Ωραία. Άρα αυτό λύθηκε.

Η ρύθμιση μιλά για προαιρετική παραμονή. Δεν υποχρεώνει κανέναν να υπηρετήσει μέχρι τα 64.

Από εκεί και πέρα, όμως, η συζήτηση μεταφέρεται από το τι γράφει η ρύθμιση στο τι μπορεί ίσως να συμβεί στο μέλλον.

«Μήπως τα 64 γίνουν το νέο δεδομένο;»
«Μήπως το προαιρετικό γίνει υποχρεωτικό;»
«Μήπως είναι το πρώτο βήμα;»

Μήπως ναι. Μήπως και όχι.

Αλλά τότε δεν συζητάμε πλέον τη συγκεκριμένη ρύθμιση. Συζητάμε ένα υποθετικό μελλοντικό σενάριο.

Επειδή, λοιπόν, μιλάμε για «τυράκια» και «φάκες»...

Επί τρία χρόνια γύρισα σχεδόν όλη την Ελλάδα, ενημερώνοντας συναδέλφους για το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό.

Και παντού έλεγα το ίδιο:

«Μη φεύγετε αν δεν έχετε συμπληρώσει 40 ασφαλιστικά χρόνια».

Είμαι επίσης αυτός που ανέδειξε δημόσια το μεγάλο ασφαλιστικό ζήτημα των αστυνομικών που εισήλθαν στο Σώμα από την 1η Ιανουαρίου 2011 και μετά.

Γιατί εκεί βρίσκεται μια πραγματική «φάκα», μόνο που δεν είναι μελλοντική.

Υπάρχει ήδη.

Για τους μετά το 2011, το ασφαλιστικό πλαίσιο έχει ήδη αλλάξει από τις αρχές των μνημονιακών ετών. Το ζήτημα γι' αυτούς συνδέεται με τα 40 χρόνια ασφάλισης και το 62ο έτος, διαφορετικά με το γενικό όριο των 67 ετών.

Άρα δεν χρειάζεται να φανταστούμε κάποια μελλοντική «συνωμοσία» των 64 για να αναζητήσουμε το πρόβλημα.

Η μεγάλη ασφαλιστική αλλαγή έγινε ήδη. Και τότε δεν θυμάμαι να σηκώθηκε το συνδικαλιστικό σύμπαν στο πόδι.

Και γιατί πολλοί δεν φεύγουν;

Εδώ είναι που η θεωρία συναντά την πραγματικότητα των αστυνομικών τμημάτων.

Υπάρχουν συνάδελφοι που έχουν τη δυνατότητα να αποχωρήσουν και επιλέγουν να παραμείνουν.

Όχι επειδή λατρεύουν τις νυχτερινές βάρδιες.

Όχι επειδή στα 60 και στα 62 ξαφνικά ανακάλυψαν το πάθος τους για την υπηρεσία.

Αλλά γιατί υπάρχει και κάτι που λέγεται:

οικογενειακός προϋπολογισμός.

Η διαφορά μεταξύ του μισθού της ενεργού υπηρεσίας και της σύνταξης μπορεί, ανάλογα με την περίπτωση, να είναι τεράστια και να φτάνει ακόμη και κοντά στα 1.000 ευρώ.

Κάποιος λοιπόν μπορεί να θέλει να φύγει στα 55.

Κάποιος άλλος μπορεί στα 62 να μην έχει την οικονομική δυνατότητα να χάσει αυτό το εισόδημα.

Ποιος από εμάς απέκτησε το δικαίωμα να αποφασίζει για λογαριασμό του δεύτερου;

Είμαι 62 ετών

Και μιας και έγινε αναφορά στη «φυσιολογική φθορά» των συναδέλφων αυτών των ηλικιών, επιτρέψτε μου και μια προσωπική παρατήρηση.

Είμαι 62 ετών.

Ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει ηλικία, υπηρεσία και κόπωση.

Αλλά δεν αισθάνομαι ούτε «τελειωμένος» ούτε θεωρώ ότι κάποιος τρίτος πρέπει να αποφασίσει για μένα αν είμαι ικανός να συνεχίσω να προσφέρω.

Ο συνάδελφος που κουράστηκε και έχει δικαίωμα να φύγει;

Να φύγει.

Ο συνάδελφος που μπορεί και θέλει να συνεχίσει;

Να μείνει.

Ξέρετε πώς λέγεται αυτό;

Επιλογή.

Και κάτι για τον συνδικαλισμό

Εδώ βρίσκεται και η ουσία της διαφωνίας μου.

Ο συνδικαλιστής δεν εκπροσωπεί τον εαυτό του.

Δεν εκπροσωπεί μόνο τον 55χρονο που θέλει να φύγει.

Εκπροσωπεί και τον 60χρονο που θέλει να συνεχίσει.

Και τον 62χρονο που χρειάζεται τον μισθό του.

Και τον νέο αστυνομικό που μπήκε μετά το 2011 και βλέπει μπροστά του ένα εντελώς διαφορετικό ασφαλιστικό μέλλον.

Όλους.

Αυτό σημαίνει εκπροσώπηση.

Γιατί διαφορετικά δεν υπερασπιζόμαστε δικαιώματα.

Υπερασπιζόμαστε μόνο τα δικαιώματα που ταιριάζουν στις δικές μας ανάγκες.

Και για το «τυράκι»...

Μου άρεσε η ατάκα:

«Το τυράκι το βλέπουμε. Τη φάκα θέλουμε να είμαστε σίγουροι ότι δεν υπάρχει».

Συμφωνώ.

Μόνο που υπάρχει μία μικρή λεπτομέρεια:

τη φάκα πρέπει κάποια στιγμή και να τη βρούμε.

Όχι να υποθέτουμε ότι υπάρχει επειδή ίσως κάποτε κάποιος αλλάξει τον νόμο.

Αν αύριο έρθει κυβέρνηση και πει «υποχρεωτικά μέχρι τα 64», θα είμαι από τους πρώτους που θα αντιδράσουν όπως το έκανα το 2015.

Σήμερα όμως δεν λέει αυτό.

Σήμερα λέει:

«Μπορείς, αν θέλεις».

Και καλό είναι, πριν προστατεύσουμε τους συναδέλφους από μια επιλογή που δεν ζήτησαν να τους αφαιρέσουμε, να τους ρωτήσουμε πρώτα αν τη θέλουν.

Γιατί ευτυχώς, όπως σωστά ειπώθηκε, ξέρουμε να διαβάζουμε.

Καλό είναι όμως να γνωρίζουμε και λίγο το ασφαλιστικό που διαβάζουμε.

Και κυρίως να θυμόμαστε ότι ο συνδικαλισμός δεν είναι «τι θα έκανα εγώ». Είναι «τι δικαιώματα πρέπει να έχουν όλοι».

    Δημήτριος Καραγιαννόπουλος