«Μέχρι θανάτου» λέει για τα 64 – Στα 62 πάντως δηλώνω ακόμη… ζωντανός

Από τα 53 στα 64: Όταν το «προαιρετικό» βαφτίζεται… «μέχρι θανάτου»

Διάβασα με προσοχή την ανάρτηση του Προέδρου Θεσσαλονίκης.

Μας λέει:

«Ας επεκταθεί το όριο ηλικίας μέχρι θανάτου. Προαιρετικό θα είναι…»

Ωραία ατάκα. Πάμε όμως στα πραγματικά δεδομένα.

 Γράφει:

«Όλοι διεκδικούν μείωση, για εμάς η προαιρετική αύξηση είναι φυσιολογική».

Πράγματι. Και γι' αυτό η ίδια η ΠΟΑΣΥ διεκδικεί επέκταση της μάχιμης πενταετίας σε επταετία, με διατήρηση του ισχύοντος καθεστώτος αναγνώρισης.

Ας κάνουμε λοιπόν την αριθμητική.

Αστυνομικός που μπήκε στα 18, με τη σημερινή πενταετία συμπληρώνει στα 53:

35 πραγματικά + 5 μάχιμα = 40 συντάξιμα χρόνια.

Και μπορεί, εφόσον πληροί τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις, να φύγει.

Άρα ποιο ακριβώς είναι το «μέχρι θανάτου»;

Τα 53;

 Μας ρωτά τι νόημα έχει η επταετία αν υπάρχει δυνατότητα παραμονής μέχρι τα 64.

Να βοηθήσουμε.

Αν η επταετία εφαρμοστεί όπως διεκδικείται, με διατήρηση του ισχύοντος τρόπου αναγνώρισης, τότε η συζήτηση φτάνει στο:

18 + 33 χρόνια πραγματικής υπηρεσίας = 51 ετών.

33 + 7 = 40 συντάξιμα.

Δηλαδή από τη μία φωνάζουμε:

«Όχι μέχρι τα 64!»

Και από την άλλη διεκδικούμε ρύθμιση που, ανάλογα με την τελική νομοθέτησή της, θα μπορούσε να ανοίξει συζήτηση για αποχώρηση ακόμη και στα 51 για παλαιότερους ασφαλισμένους.

Κάπου στη μέση χάθηκε το μέτρο.

 Και ποιος θα το εξηγήσει αυτό στους συναδέλφους που μπήκαν μετά την 1/1/2011, για τους οποίους η ίδια η ΠΟΑΣΥ ζητά διαφορετική συνταξιοδοτική αντιμετώπιση;

Ποιος θα το εξηγήσει και στην υπόλοιπη κοινωνία;

«Εσείς δουλέψτε μέχρι τα 62. Εμείς συζητάμε πώς θα φύγουμε στα 51.»

Καλή επιτυχία σε όποια κυβέρνηση κληθεί να το περάσει αυτό.

 Και το καλύτερο το αφήσαμε για το τέλος.

Το 64 δεν υποχρεώνει κάποιον να μείνει.

Του επιτρέπει να μείνει.

Και επειδή σήμερα το «64» παρουσιάζεται περίπου σαν ισόβια κάθειρξη, μία απορία:

Ο ίδιος ο Πρόεδρος σε ποια ηλικία μπορεί να αποχωρήσει;

Και αν αύριο θελήσει να παραμείνει για να συνεχίσει τη συνδικαλιστική του πορεία – ακόμη και με βλέψεις για την προεδρία της ΠΟΑΣΥ – θα εξακολουθεί να αποκαλεί την προαιρετική παραμονή «μέχρι θανάτου»;

Ή τότε θα ανακαλύψουμε τη σημασία της λέξης «προαιρετικό»;

Γιατί τελικά το πρόβλημα δεν είναι να φύγεις στα 53.

Το πρόβλημα είναι να μπορεί ο άλλος να μείνει μέχρι τα 64, αν το θέλει.

Εντάξει λοιπόν.

«Μέχρι θανάτου»… αλλά προαιρετικά μόνο όταν δεν μας βολεύει.

Δημήτριος Καραγιαννόπουλος