Πρόοδος ή λησμοσύνη;

Ξαφνικά μου εμφανίζεται στην οθόνη του υπολογιστή μου η σελίδα της Ένωσης Αστυνομικών Αθηνών και περιμένω να δω τα νέα… Αρχικά πέφτει η διαφήμιση μιας θωρακισμένης πόρτας γνωστής εταιρείας. Αναρωτιέμαι μήπως έκανα λάθος πληκτρολόγηση, η ο δαίμων του πληκτρολογίου διέλαθε και σφετερίστηκε τη βούλησή μου…

Εις μάτην όμως, οι διαφημίσεις συνεχίζονται για πέντε λεπτά περίπου. Και μετά ήρθαν οι προσκεκλημένοι. Γνωστοί απ’ τα παλιά για την δράση τους.

Παραβλέπω τον αμήχανο προσδιορισμό του αρκτικόλεξου Π.Ο.ΑΣ.Υ. από τον συμπαρουσιαστή που ερμηνεύτηκε ως Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών. Δεν θα τον απέδιδα σε γλωσσοδέτη παρερμηνείας, αλλά σε βασική άγνοια βασικών εννοιών, χωρίς να τύχει διόρθωσης από κανέναν… Είναι σαν να το πήρε το ποτάμι δηλαδή. 

Αλλά δεν είναι τόσο μεγάλο κακό. Άνθρωποι είμαστε και κάνουμε λάθη!

Προϊούσης της συζήτησης μου ήρθε στο μυαλό ένας πρόσφατος Ιούλης. Όχι και τόσο απόμακρος. Ήταν το 2011 όπου στην αίθουσα προκάτ της Ευελπίδων, αστυνομικοί, κατηγορούσαν αστυνομικούς με έωλες καταγγελίες, όπως αποδείχθηκε με την πανηγυρική αθώωση των κατηγορουμένων μελών του δ.σ. της ΕΑΣΥΑ.

Έναν απλό προβληματισμό εκφράζω γιατί το έζησα ως μάρτυρας υπεράσπισης των κατηγορουμένων. Πως ξεχάστηκαν όλα αυτά, πως τα δάκρυα χαράς για την αθώωση, στέρεψαν, πως οι εναγκαλισμοί φιλίας μπορεί να γίνονται αφορμή για απειλές;

Σήμερα γίνονται ισότιμοι συνομιλητές κατήγοροι και κατηγορούμενοι. Πρόοδος η λησμοσύνη;

Καραδήμας Νίκος