«Τα λεφτά της κυβέρνησης δεν είναι ατελείωτα» – Συνδικαλιστής ή… κυβερνητικός εκπρόσωπος;

 «Ως πότε θα δημιουργείτε πρόβλημα και στην εκάστοτε κυβέρνηση;». Η φράση δεν ανήκει σε υπουργό, ούτε σε κυβερνητικό βουλευτή. Ακούγεται από συνδικαλιστή αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ., ο οποίος σε νέο βίντεο επιτίθεται με σφοδρότητα στις Ομοσπονδίες, χαρακτηρίζει «φιάσκο» την κινητοποίηση της ΔΕΘ και ζητά παραιτήσεις επειδή ο Πρωθυπουργός δεν ικανοποίησε τα αιτήματά τους. Και κάπου εδώ οι ρόλοι αρχίζουν να μπερδεύονται.

Ο αξιωματικός μιλά για «εργατοπατέρες», για «αγωνιστικές selfies», για πληρωμένα δωμάτια, φαγητά και καφέδες και καταλήγει ότι το διεκδικητικό πλαίσιο των Ομοσπονδιών «πήγε στον κουβά» μετά τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού.

Δικαίωμά του να ασκεί κριτική. Ακόμη και σκληρή.

Υπάρχει όμως ένα βασικό πρόβλημα: η ΔΕΘ δεν είναι η λήξη ενός συνδικαλιστικού αγώνα. Είναι ένας από τους βασικούς σταθμούς του.

Και κυρίως, οι Ομοσπονδίες δεν ανέβηκαν στη Θεσσαλονίκη ζητώντας μόνο ένα μικρό επίδομα που θα μπορούσε να ανακοινωθεί από τη μια ημέρα στην άλλη. Στο διεκδικητικό πλαίσιο υπήρχαν μεγάλα ζητήματα που αφορούν συνολικά το Δημόσιο, όπως η επαναφορά των δώρων, η κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης, αλλά και σοβαρά αιτήματα των Σωμάτων Ασφαλείας, όπως η επέκταση της μάχιμης πενταετίας στα επτά χρόνια και το ασφαλιστικό όσων εισήλθαν στο Σώμα μετά το 2011.

Ποιος περίμενε σοβαρά ότι όλα αυτά θα λύνονταν το επόμενο πρωί;

Αν η λογική είναι «κάνατε πορεία το Σάββατο, δεν σας τα έδωσε ο Πρωθυπουργός την Κυριακή, άρα αποτύχατε και παραιτηθείτε», τότε μάλλον έχουμε παρεξηγήσει τι σημαίνει συνδικαλιστική διεκδίκηση.

«Τα λεφτά δεν είναι ατελείωτα»

Και μετά έρχεται η φράση που πραγματικά σηκώνει συζήτηση:

«Τα λεφτά που διαχειρίζεται η κυβέρνηση δεν είναι ατελείωτα».

Σωστό. Κανένας κρατικός προϋπολογισμός δεν είναι απεριόριστος.

Μόνο που αυτό το επιχείρημα συνήθως το ακούει ο συνδικαλιστής από την απέναντι πλευρά του τραπεζιού. Δεν είναι ακριβώς η φράση που περιμένεις να ακούσεις από εκείνον που εκπροσωπεί εργαζομένους όταν εξηγεί γιατί δεν ικανοποιήθηκαν τα αιτήματά τους.

Και για τα πενθήμερα, μάλλον η απάντηση δόθηκε από τον ίδιο.

Αν «τα λεφτά δεν είναι ατελείωτα», τότε μήπως η μη ικανοποίηση ενός οικονομικού αιτήματος δεν αποδεικνύει αυτομάτως την ανικανότητα των συνδικαλιστών αλλά και την επιλογή της κυβέρνησης να διαθέσει αλλού τους διαθέσιμους πόρους;

Δεν γίνεται και τα δύο να χρεώνονται στις Ομοσπονδίες.

«Δημιουργείτε πρόβλημα και στην κυβέρνηση»

Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η δεύτερη φράση:

«Ως πότε θα δημιουργείτε πρόβλημα και στην εκάστοτε κυβέρνηση;»

Εδώ πλέον το ερώτημα είναι απλό και μπορεί να το καταλάβει κάθε αστυνομικός:

Από πότε δουλειά του συνδικαλιστή είναι να μην ενοχλεί την κυβέρνηση;

Ο αστυνομικός πληρώνει τη συνδρομή του στο σωματείο για να έχει κάποιον να μεταφέρει τη φωνή του προς την εξουσία. Όχι για να του μεταφέρει τη δυσκολία της εξουσίας να ικανοποιήσει τα αιτήματά του.

Ο συνδικαλιστής πρέπει να διαπραγματεύεται. Να γνωρίζει τι είναι εφικτό. Να τεκμηριώνει. Να πιέζει. Να φέρνει αποτέλεσμα.

Αλλά, στο τέλος της ημέρας, εκπροσωπεί τον αστυνομικό απέναντι στην κυβέρνηση – όχι την κυβέρνηση απέναντι στον αστυνομικό.

Οι Ομοσπονδίες θα κριθούν – ο αγώνας όμως δεν τελείωσε

Και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις: κανείς δεν δίνει συγχωροχάρτι στις Ομοσπονδίες.

Θα κριθούν για το αν θα συνεχίσουν. Θα κριθούν για τα πενθήμερα. Για τη μάχιμη υπηρεσία. Για το ασφαλιστικό. Για όσα υποσχέθηκαν ότι θα διεκδικήσουν.

Αν μετά τη ΔΕΘ κατεβάσουν τα ρολά, τότε ναι: η βάση θα έχει κάθε δικαίωμα να τους ζητήσει λογαριασμό.

Αλλά η ΔΕΘ τελείωσε. Ο αγώνας μόλις άρχισε.

Και μέχρι να γίνει ο πραγματικός απολογισμός, ίσως εκείνος που ζητά σήμερα παραιτήσεις θα πρέπει να απαντήσει πρώτα σε κάτι πολύ απλούστερο:

Όταν λες στους συνδικαλιστές ότι “δημιουργούν πρόβλημα στην κυβέρνηση” και υπενθυμίζεις στους αστυνομικούς ότι “τα λεφτά της κυβέρνησης δεν είναι ατελείωτα”, ως τι ακριβώς μιλάς;

Ως εκπρόσωπος των αστυνομικών προς την κυβέρνηση ή ως εκπρόσωπος των δυσκολιών της κυβέρνησης προς τους αστυνομικούς;