Την ώρα που η χώρα θρηνεί, κάποιοι ψάχνουν πολιτικούς ενόχους

Ο θάνατος της 70χρονης μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα, έπειτα από την εμπρηστική επίθεση στα σπίτια στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη, αποτελεί μια εθνική τραγωδία που θα έπρεπε να έχει ενώσει το πολιτικό σύστημα απέναντι στην τρομοκρατία.

Αντί γι' αυτό, μέσα σε λίγες ώρες άρχισε ένας νέος γύρος πολιτικής αντιπαράθεσης, με τη δημόσια συζήτηση να μετατοπίζεται από την ανάγκη σύλληψης και παραδειγματικής τιμωρίας των δραστών στην αναζήτηση πολιτικών αντιπάλων.

Η κυβέρνηση και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας επέλεξαν να ανεβάσουν τους τόνους, αποδίδοντας πολιτικές ευθύνες στην Αριστερά και προσωπικά στον Αλέξη Τσίπρα. 

 Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι δηλώσεις του Κωνσταντίνου Κυρανάκη, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν από την αντιπολίτευση ως εμφυλιοπολεμική ρητορική, καθώς επιχείρησε να συνδέσει πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα με τη δολοφονική επίθεση. Αντί η δημόσια συζήτηση να επικεντρωθεί στην απόδοση ποινικών ευθυνών στους φυσικούς αυτουργούς, μεταφέρθηκε σε μια σκληρή κομματική αντιπαράθεση, προκαλώντας νέο κύκλο έντασης στο πολιτικό σκηνικό. 

Μια επιλογή που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς η συντριπτική πλειονότητα των κομμάτων είχε ήδη καταδικάσει απερίφραστα την επίθεση.

Την ίδια στιγμή, οι αστυνομικές αρχές συνεχίζουν την έρευνα, εξετάζοντας συγκεκριμένα πρόσωπα και στοιχεία που, σύμφωνα με πληροφορίες, οδηγούν προς την εξιχνίαση της υπόθεσης. Οι φυσικοί αυτουργοί δεν έχουν ακόμη οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη και η δικογραφία βρίσκεται σε εξέλιξη.

Η τρομοκρατία δεν αντιμετωπίζεται με κομματικές κορώνες ούτε με πολιτικά δικαστήρια στα τηλεοπτικά παράθυρα. Αντιμετωπίζεται με σοβαρή έρευνα, συλλήψεις, αποδείξεις και αυστηρές καταδίκες.

Μια γυναίκα έχασε τη ζωή της. Αυτή θα έπρεπε να είναι η μοναδική αφετηρία της δημόσιας συζήτησης. Όχι η προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης ενός εγκλήματος πριν ακόμη ολοκληρωθεί η έρευνα.

Η ελληνική κοινωνία δεν έχει ανάγκη από έναν νέο κύκλο εμφυλιοπολεμικής ρητορικής. Έχει ανάγκη από ένα ξεκάθαρο μήνυμα: καμία ανοχή στην τρομοκρατία, καμία ανοχή στη βία, αλλά και καμία ανοχή στην εργαλειοποίηση μιας ανθρώπινης τραγωδίας για πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη. Γιατί όταν η κομματική σκοπιμότητα προηγείται της ανθρώπινης ζωής, χαμένοι δεν είναι μόνο οι πολιτικοί αντίπαλοι. Χαμένη είναι η ίδια η Δημοκρατία.