Ανδρέας Βέλλιος: «Ο ακτιβισμός έγινε τρομοκρατία – Ήρθε η ώρα να εφαρμοστεί ο νόμος χωρίς εξαιρέσεις»

Με αφορμή τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη και τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα, ο πρόεδρος της ΠΟΑΞΙΑ, Ανδρέας Βέλλιος, προχώρησε σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή δημόσια παρέμβαση, κάνοντας λόγο για τη σταδιακή μετάβαση από τον ακτιβισμό στον τραμπουκισμό και τελικά στην τρομοκρατία. Παράλληλα, ζητά την απαρέγκλιτη εφαρμογή του νόμου απέναντι σε κάθε μορφή πολιτικής βίας.

"Μέχρι προχθές οι περισσότερες επιθέσεις που δέχονταν στελέχη του κυβερνώντος κόμματος είχαν μια ακτιβιστική μορφή, με τρικάκια και σπρέι. Έτσι, ως κοινωνία, συνηθίσαμε να προσπερνάμε τον ακτιβισμό σφυρίζοντας αδιάφορα ή να υποβαθμίζουμε τη σημασία αυτής της «παρέμβασης», ανοίγοντας ασυναίσθητα την πόρτα στον τραμπουκισμό και στην τρομοκρατία.

Διότι υπάρχει, αδιαμφισβήτητα, μια σύνδεση μεταξύ ακτιβισμού, τραμπουκισμού και τρομοκρατίας. Πολύ εύκολα περνάς από το ένα στάδιο στο επόμενο. Στις στρατολογήσεις λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, καθώς τα μεταξύ τους όρια πολλές φορές είναι δυσδιάκριτα.

Συνεπώς, η κανονικοποίηση εξωθεσμικών πολιτικών πρακτικών προλειαίνει το έδαφος για πράξεις όπως η δολοφονία μιας γυναίκας που έτυχε να έχει κόρη πολιτεύτρια, η οποία πρεσβεύει μια «συστημική» ιδεολογία, ή τη δολοφονία ενός αστυνομικού που κάνει τη δουλειά του.

Όταν δαιμονοποιείς τον πολιτικό αντίπαλο, οπλίζεις το χέρι του κάθε φανατικού, ο οποίος πιστεύει πως είναι ένας μικρός λαϊκός εκδικητής, ένας «Ζορό» του αντισυστημισμού. Σε κάθε τρομοκρατική ενέργεια βρίσκονται από πίσω ηθικοί αυτουργοί, οι οποίοι, λόγω και έργω, καλλιεργούν το κλίμα της πόλωσης και της εχθροπάθειας, ώστε οι τρομοκράτες να χτυπήσουν παρατάξεις και πρόσωπα.

Η δολοφονία της Βάγιας Νέστορα κατέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο πως στη χώρα μας οι αυτόκλητοι τιμωροί διέβησαν πλέον τον Ρουβίκωνα. Η αντιμετώπισή τους πρέπει να είναι ριζική και αντίστοιχη με εκείνη που επιφυλάσσεται στην άλλη εγκληματική ακραία πλευρά.

Είτε μαύρα είτε κόκκινα, τα άκρα πρέπει να βρουν απέναντί τους ολόκληρη την κοινωνία. Δεν χρειάζεται αυστηροποίηση των νόμων, αλλά εφαρμογή τους με τον ίδιο τρόπο. Χωρίς ευαισθησίες και χωρίς «τιμή στους αγώνες».

Τα θύματά τους δεν είναι τοίχοι ή υλικά. Είναι ανθρώπινες ζωές και δεν χρωστούν με τη ζωή τους την εκπλήρωση των ονειρώξεων κάποιων ανεγκέφαλων, εμμονικών νοσταλγών του παρελθόντος.

Και μήπως να ξαναθυμηθούμε εκείνο το «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια»; Καιρός είναι μάλλον..."