Katehacker Files «Όταν τα κουκιά δεν βγαίνουν… βγαίνει η τοξικότητα»

Υπάρχει μια περίεργη κατάσταση τελευταία στο συνδικαλιστικό σύμπαν.

Όσο πλησιάζουν οι επόμενες εκλογές της ΠΟΑΣΥ,
τόσο κάποιοι μοιάζουν να έχουν αποδεχτεί κάτι πολύ σκληρό:

1.  ότι ούτε το 2027…
2.  ούτε το 2030…

τους βγαίνει ο λογαριασμός.

Και τότε ξεκινά το γνωστό σχέδιο:

 όχι προτάσεις

 όχι πρόγραμμα

όχι σοβαρός αντίλογος

Αλλά… μόνιμη τοξικότητα.

Σαν να λένε:

❝Αφού δεν μπορούμε να πάρουμε το σπίτι,
τουλάχιστον ας χαλάσουμε τα υδραυλικά.❞

Κάθε μέρα και μια καταγγελία.

Κάθε εβδομάδα και μια “αποκάλυψη”.
Κάθε μήνα και ένας εσωτερικός πόλεμος.

Όχι απέναντι στην κυβέρνηση.
Όχι απέναντι στα πραγματικά προβλήματα.

 Απέναντι στο ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα.

Το πιο εντυπωσιακό;

Όσο περισσότερο απομακρύνονται από την πλειοψηφία,
τόσο περισσότερο ανεβάζουν ένταση.

Λες και πιστεύουν ότι:

•  αν φωνάζεις αρκετά, γίνεσαι πλειοψηφία
•  αν δημιουργείς χάος, μοιάζεις δυνατός
•  αν χτυπάς συνεχώς την ΠΟΑΣΥ, κάποια στιγμή θα πέσει από κούραση

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα:

Ο κόσμος βλέπει.

Βλέπει ποιος κάνει αντιπολίτευση
και ποιος κάνει προσωπικό εμφύλιο.

Βλέπει ποιος προσπαθεί να παράξει αποτέλεσμα
και ποιος ξυπνάει κάθε πρωί ψάχνοντας νέο λόγο σύγκρουσης.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό μυστήριο:

Αν θεωρούν την ΠΟΑΣΥ τόσο “τελειωμένη”,
γιατί ασχολούνται μαζί της 24 ώρες το 24ωρο;

Αν πιστεύουν ότι έρχεται η “αλλαγή”,
γιατί μοιάζουν τόσο θυμωμένοι πριν καν ανοίξει η κάλπη;

Στα Files το λέμε απλά:

❝Όταν δεν σου βγαίνουν τα κουκιά,
μην προσπαθείς να διαλύσεις την κάλπη.❞

Γιατί στο τέλος,
η τοξικότητα δεν σε φέρνει πιο κοντά στην εξουσία.

Απλώς αποκαλύπτει πόσο μακριά βρίσκεσαι απ’ αυτήν.