Ο συνδικαλισμός της ΕΛ.ΑΣ. χρειάζεται επανεκκίνηση – Μήπως όμως αυτή τη φορά κάτι πραγματικά αλλάζει;

Ο συνδικαλισμός στην Ελληνική Αστυνομία βρίσκεται ίσως στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι των τελευταίων ετών. Οι απαιτήσεις των αστυνομικών αυξάνονται, τα προβλήματα παραμένουν, το κόστος ζωής πιέζει ολοένα και περισσότερο, ενώ η κοινωνία απαιτεί περισσότερη ασφάλεια και αποτελεσματικότερες υπηρεσίες. Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες ή αν χρειάζεται μια συνολική επανεκκίνηση.

Για πολλά χρόνια ο συνδικαλισμός στην Ελληνική Αστυνομία αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία διεκδίκησης των εργασιακών δικαιωμάτων των αστυνομικών. Από τις μισθολογικές διεκδικήσεις και τις δικαστικές προσφυγές μέχρι την ανάδειξη ζητημάτων που αφορούσαν την ασφάλεια, τον εξοπλισμό, τις μεταθέσεις και τις συνθήκες εργασίας, οι συνδικαλιστικές ενώσεις είχαν καθοριστική συμβολή στη βελτίωση της καθημερινότητας των συναδέλφων.

Σήμερα όμως η εικόνα μοιάζει διαφορετική.

Ο μέσος αστυνομικός παρακολουθεί έναν συνδικαλισμό που αρκετές φορές αναλώνεται περισσότερο σε ανακοινώσεις, αντιπαραθέσεις και προσωπικές συγκρούσεις, παρά στην παραγωγή ουσιαστικού αποτελέσματος.

Δεν είναι τυχαίο ότι ολοένα και περισσότεροι αστυνομικοί δηλώνουν απογοητευμένοι.

Η ανακοίνωση δεν είναι αποτέλεσμα

Σχεδόν καθημερινά δημοσιεύονται ανακοινώσεις.

Άλλοτε καταγγέλλεται η πολιτική ηγεσία.

Άλλοτε απαντά μία Ένωση σε μία άλλη.

Άλλοτε πανηγυρίζονται επιτυχίες.

Άλλοτε ξεκινούν προσωπικές αντιπαραθέσεις μεταξύ συνδικαλιστών.

Το ερώτημα όμως είναι απλό.

Πόσες από αυτές τις ανακοινώσεις αλλάζουν πραγματικά την καθημερινότητα του αστυνομικού;

Ο αστυνομικός δεν ενδιαφέρεται ποιος εξέδωσε πρώτος μία ανακοίνωση.

Τον ενδιαφέρει αν πληρώθηκε στην ώρα του.

Αν πήρε την άδεια που δικαιούται.

Αν υπάρχει προσωπικό στην Υπηρεσία του.

Αν διαθέτει ασφαλή οχήματα και σύγχρονο εξοπλισμό.

Αν προστατεύεται νομικά όταν εκτελεί το καθήκον του.

Αν μπορεί να συντηρήσει αξιοπρεπώς την οικογένειά του.

Αυτά είναι τα πραγματικά ζητήματα της καθημερινότητας.

Οι προσωπικές κόντρες κουράζουν

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του σημερινού συνδικαλισμού είναι ότι πολλές φορές μοιάζει να στρέφεται προς τα μέσα.

Ανακοινώσεις εναντίον άλλων συνδικαλιστών.

Απαντήσεις στις απαντήσεις.

Υπονοούμενα.

Ειρωνείες.

Προσωπικές αντιπαραθέσεις.

Όλα αυτά ίσως εξυπηρετούν μικρές εσωτερικές ισορροπίες ή παραταξιακές αντιλήψεις, δύσκολα όμως ενδιαφέρουν τον αστυνομικό που επιστρέφει στο σπίτι του έπειτα από δώδεκα ώρες υπηρεσίας.

Οι νίκες πρέπει να μετριούνται

Ο σωστός συνδικαλισμός δεν αποδεικνύεται από τον αριθμό των ανακοινώσεων.

Αποδεικνύεται από τα αποτελέσματα.

Ένα επίδομα που θεσπίστηκε.

Μία νομοθετική ρύθμιση που βελτίωσε την καθημερινότητα.

Μία άδικη μετάθεση που διορθώθηκε.

Ένα επικίνδυνο κτίριο που επισκευάστηκε.

Ένα νέο περιπολικό που παραδόθηκε.

Μία αδικία που αποκαταστάθηκε.

Αυτές είναι οι πραγματικές νίκες.

Λιγότερη πολιτική, περισσότερη εκπροσώπηση

Ένα ακόμη ζήτημα που συζητείται έντονα μεταξύ των αστυνομικών είναι η εικόνα πολιτικοποίησης του συνδικαλιστικού κινήματος.

Όταν ένας συνδικαλιστής εμφανίζεται να βρίσκεται διαρκώς κοντά σε κομματικά στρατόπεδα ή να λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικός παρά ως εκπρόσωπος εργαζομένων, δημιουργείται αναπόφευκτα δυσπιστία.

Ο αστυνομικός δεν ζητά κομματικό εκπρόσωπο.

Ζητά κάποιον που θα διεκδικήσει τα δικαιώματά του απέναντι σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην εξουσία.

Η νέα γενιά ζητά διαφάνεια

Οι νεότεροι αστυνομικοί έχουν διαφορετικές απαιτήσεις.

Θέλουν ενημέρωση.

Θέλουν στοιχεία.

Θέλουν να γνωρίζουν τι έγινε σε κάθε συνάντηση.

Τι ζητήθηκε.

Τι απάντησε η ηγεσία.

Τι πέτυχε η Ομοσπονδία.

Τι δεν πέτυχε.

Και γιατί.

Δεν αρκεί πλέον μία φωτογραφία και μία ανακοίνωση ότι «το κλίμα ήταν εποικοδομητικό».

Η λογοδοσία πρέπει να γίνει καθημερινή πρακτική.

Τι μπορεί να αλλάξει

Ο συνδικαλισμός στην Ελληνική Αστυνομία δεν χρειάζεται να μηδενιστεί.

Χρειάζεται να εξελιχθεί.

Να αξιοποιήσει περισσότερο την τεχνολογία.

Να βρίσκεται συχνότερα δίπλα στις Υπηρεσίες.

Να ακούει περισσότερο τους συναδέλφους.

Να θέτει συγκεκριμένους και μετρήσιμους στόχους.

Να δημοσιοποιεί τι πέτυχε και τι όχι.

Να συνεργάζεται όταν υπάρχουν κοινά αιτήματα.

Και κυρίως, να σταματήσει να αντιμετωπίζει κάθε διαφορετική άποψη ως προσωπική σύγκρουση.

Υπάρχουν όμως και ενδείξεις αλλαγής

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, φαίνεται να διαμορφώνεται μία διαφορετική προσέγγιση από τη νέα διοίκηση της Π.Ο.ΑΣ.Υ. υπό τον Χρήστο Μαυραγάνη.

Είναι γεγονός ότι βρίσκεται μόλις έναν μήνα στη θέση του Προέδρου και θα ήταν άδικο να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Ωστόσο, οι πρώτες κινήσεις δείχνουν μια προσπάθεια αλλαγής φιλοσοφίας.

Διακρίνεται μεγαλύτερη έμφαση στη διεκδίκηση, συχνότερη παρουσία στις αστυνομικές υπηρεσίες, στενότερη επαφή με τους συναδέλφους και μια πιο άμεση ανάδειξη των προβλημάτων της καθημερινότητας.

Παράλληλα, φαίνεται να επιχειρείται ένας συνδυασμός θεσμικού διαλόγου με πιο έντονη διεκδικητική στάση απέναντι στην Πολιτεία, με παρεμβάσεις για ζητήματα όπως οι αποζημιώσεις, το στεγαστικό πρόβλημα, οι ελλείψεις προσωπικού και η ενίσχυση των υπηρεσιών.

Είναι επίσης εμφανής η προσπάθεια να αποκτήσει η Π.Ο.ΑΣ.Υ. μεγαλύτερη παρουσία σε ολόκληρη τη χώρα μέσω των Συντονιστών Έργου, ώστε να αναδεικνύονται όχι μόνο τα κεντρικά, αλλά και τα τοπικά προβλήματα των αστυνομικών υπηρεσιών.

Φυσικά, όλα τα παραπάνω θα κριθούν από το αποτέλεσμα.

Γιατί ο συνδικαλισμός δεν αξιολογείται από τις φωτογραφίες, τις επισκέψεις ή τις ανακοινώσεις.

Αξιολογείται από τις κατακτήσεις.

Αν η νέα αυτή φιλοσοφία οδηγήσει σε πραγματικές λύσεις, τότε θα μπορεί κανείς να μιλήσει για μια νέα εποχή στον αστυνομικό συνδικαλισμό.

Το στοίχημα της επόμενης ημέρας

Οι αστυνομικοί βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή.

Αντιμετωπίζουν αυξημένες επιχειρησιακές απαιτήσεις, ελλείψεις προσωπικού, υψηλό κόστος ζωής και μια κοινωνία που ζητά περισσότερη ασφάλεια.

Ακριβώς γι' αυτό χρειάζονται έναν συνδικαλισμό που να εμπνέει εμπιστοσύνη.

Έναν συνδικαλισμό που θα κρίνεται όχι από τα «likes», τις φωτογραφίες ή τις ανακοινώσεις, αλλά από τις πραγματικές αλλαγές που φέρνει στην καθημερινότητα του αστυνομικού.

Αν ο νέος συνδικαλισμός καταφέρει να αντικαταστήσει τις προσωπικές αντιπαραθέσεις με πραγματικές κατακτήσεις, να ενώσει αντί να διχάζει και να μετρά τις επιτυχίες του με πράξεις και όχι με δελτία Τύπου, τότε ίσως η επόμενη δεκαετία αποτελέσει την απαρχή μιας νέας εποχής για την εκπροσώπηση των αστυνομικών.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο αστυνομικός δεν χρειάζεται άλλον έναν τίτλο ή άλλη μία ανακοίνωση.

Χρειάζεται αποτελέσματα. Και αυτός είναι ο μόνος δείκτης με τον οποίο πρέπει να κρίνεται κάθε συνδικαλιστής.