Όσο χάνεις, τόσο κερδίζουν οι στρίμερ του τζόγου

 

Υπάρχει μια νέα βιτρίνα στον κόσμο του διαδικτυακού τζόγου. Δεν είναι το καζίνο με τα φώτα, τα τραπέζια και τις μάρκες. Είναι η οθόνη του κινητού, το live chat, τα emoji, οι φωνές ενθουσιασμού και οι στρίμερ που παίζουν χιλιάδες ευρώ μπροστά σε κοινό, πουλώντας την ψευδαίσθηση ότι το «μεγάλο χτύπημα» είναι πάντα ένα κλικ μακριά.

Μόνο που πίσω από το θέαμα υπάρχει μια σκληρή πραγματικότητα: όσο περισσότερο χάνει ο παίκτης, τόσο περισσότερο κερδίζει το σύστημα γύρω από αυτόν. Και σε αυτό το σύστημα, οι στρίμερ του τζόγου έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Παρουσιάζονται ως «παρέα», ως τύποι που απλώς δοκιμάζουν την τύχη τους ζωντανά. Στην πράξη, όμως, πολλές φορές λειτουργούν σαν διαφημιστές ενός προϊόντος που βασίζεται στην απώλεια. Παίζουν με μεγάλα ποσά, πανηγυρίζουν τα κέρδη, υποβαθμίζουν τις ήττες και δημιουργούν την εντύπωση ότι ο τζόγος είναι διασκέδαση χωρίς συνέπειες.

Το πιο επικίνδυνο δεν είναι ότι χάνουν χρήματα μπροστά σε κόσμο. Είναι ότι κάνουν την απώλεια να μοιάζει φυσιολογική. Όταν ο θεατής βλέπει κάποιον να χάνει εκατοντάδες ή χιλιάδες ευρώ και να συνεχίζει ατάραχος, αρχίζει να μετατοπίζεται η αντίληψή του για το χρήμα, το ρίσκο και τον έλεγχο.

Στην πραγματική ζωή, όμως, ο μέσος παίκτης δεν έχει χορηγούς, συμφωνίες, επιστροφές, affiliate έσοδα ή πληρωμένες συνεργασίες. Δεν παίζει με «λεφτά της δουλειάς». Παίζει με τον μισθό του, το νοίκι του, τις οικονομίες του, πολλές φορές και με χρήματα που δεν έχει.

Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η παγίδα. Ο στρίμερ μπορεί να βγάζει χρήματα από τα views, τις εγγραφές, τις συνεργασίες και τους συνδέσμους εγγραφής. Ο θεατής, όμως, μπαίνει στο παιχνίδι ως πελάτης. Και ο πελάτης στον τζόγο, μακροπρόθεσμα, είναι σχεδιασμένο να χάνει.

Το αφήγημα είναι πάντα το ίδιο: «παίξε υπεύθυνα», «μην κυνηγάς τις απώλειες», «είναι μόνο για διασκέδαση». Όμως όταν όλο το περιεχόμενο είναι χτισμένο πάνω στην αδρεναλίνη του πονταρίσματος, οι προειδοποιήσεις ακούγονται περισσότερο σαν άλλοθι παρά σαν πραγματική προστασία.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν τέτοιο περιεχόμενο φτάνει σε νεαρό κοινό. Γιατί εκεί ο τζόγος δεν παρουσιάζεται ως κίνδυνος, αλλά ως lifestyle. Ως εύκολο χρήμα, ως δράση, ως «μαγκιά», ως τρόπος να ζήσεις κάτι έντονο από τον καναπέ σου.

Η αλήθεια είναι απλή και άβολη: κανείς δεν χτίζει επιχείρηση πάνω στα κέρδη σου. Το οικοσύστημα του τζόγου ζει από τις απώλειες των παικτών. Και οι στρίμερ που το προβάλλουν, άμεσα ή έμμεσα, γίνονται μέρος αυτής της μηχανής.

Γι’ αυτό χρειάζεται περισσότερη διαφάνεια, αυστηρότερος έλεγχος και ξεκάθαρη σήμανση σε κάθε πληρωμένη συνεργασία. Κυρίως, όμως, χρειάζεται να σταματήσει η ωραιοποίηση μιας δραστηριότητας που για πολλούς ανθρώπους δεν είναι παιχνίδι, αλλά παγίδα.

Γιατί στο τέλος, το σύνθημα είναι πιο αληθινό απ’ όσο φαίνεται:

Όσο εσύ χάνεις, κάποιοι άλλοι κερδίζουν.