Από το 2019 «λύνουν» την ανομία στα Πανεπιστήμια και τη βία στους δρόμους – Οι εξαγγελίες αλλάζουν, η ανασφάλεια μένει

 

Ακόμη μία εμφάνιση με υποσχέσεις, σχέδια, «νέα μέτρα» και διαβεβαιώσεις πραγματοποίησε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, παρουσιάζοντας ως λύση την «ελεγχόμενη πρόσβαση» στα Πανεπιστήμια, τους κόφτες στα ηλεκτρικά πατίνια και τα νέα επιχειρησιακά σχέδια για την εγκληματικότητα. Μόνο που πλέον μεγάλο μέρος της κοινωνίας ακούει τις ίδιες εξαγγελίες εδώ και χρόνια χωρίς να βλέπει ουσιαστικό αποτέλεσμα στην καθημερινότητά του.

Από το 2019 μέχρι σήμερα, οι κυβερνητικές ανακοινώσεις για την ασφάλεια στα Πανεπιστήμια διαδέχονται η μία την άλλη. Πανεπιστημιακή αστυνομία, κάρτες εισόδου, κάμερες, ελεγχόμενη πρόσβαση, ειδικά σχέδια φύλαξης, επιχειρήσεις-σκούπα. Στην πράξη όμως, σχεδόν κάθε χρόνο η δημόσια συζήτηση επιστρέφει στο ίδιο σημείο: επεισόδια, καταγγελίες για βία και εικόνες που αποδεικνύουν ότι το πρόβλημα όχι μόνο δεν λύθηκε οριστικά, αλλά συνεχίζει να ανακυκλώνεται.

Η περιβόητη Πανεπιστημιακή Αστυνομία παρουσιάστηκε κάποτε ως η μεγάλη τομή που θα έβαζε τέλος στην ανομία. Σήμερα βρίσκεται ουσιαστικά στον κάλαθο των αχρήστων, με την ίδια την κυβέρνηση να μιλά πλέον για «άλλα μοντέλα ασφάλειας», παραδεχόμενη εμμέσως ότι το εγχείρημα απέτυχε πολιτικά και επιχειρησιακά.

Την ίδια ώρα, η κοινωνία βομβαρδίζεται καθημερινά από νέες ανακοινώσεις για μέτρα που «έρχονται». Πατίνια με κόφτες, αυστηρότεροι έλεγχοι, νέες απαγορεύσεις, σχέδια για το κυκλοφοριακό, drones, ειδικές ομάδες και «μηδενική ανοχή». Κι όμως, τα τροχαία συνεχίζονται, τα ατυχήματα με πατίνια αυξάνονται και οι πολίτες αισθάνονται ολοένα και πιο ανασφαλείς ακόμη και στις γειτονιές τους.

Ακόμη πιο σκληρή είναι η πραγματικότητα σε περιοχές με έντονη παραβατικότητα, όπως ορισμένοι οικισμοί Ρομά. Παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις ότι «το πρόβλημα αντιμετωπίζεται» και ότι εφαρμόζονται ειδικά επιχειρησιακά σχέδια εδώ και μήνες ή και χρόνια, η εικόνα στο πεδίο απέχει σημαντικά από τις δηλώσεις. Αστυνομικοί παραδέχονται ανεπίσημα πως πολλές περιοχές θεωρούνται εξαιρετικά επικίνδυνες και ότι ακόμη και οι ίδιες οι δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ. αποφεύγουν να επιχειρούν χωρίς οργανωμένη και ισχυρή παρουσία.

Κάθε φορά παρουσιάζεται ένα νέο σχέδιο ως η οριστική λύση. Κάθε φορά δίνονται οι ίδιες διαβεβαιώσεις ότι «η κατάσταση αλλάζει». Και κάθε φορά η καθημερινότητα δείχνει ότι η εγκληματικότητα παραμένει εδώ, οι πολίτες εξακολουθούν να φοβούνται και η αίσθηση ατιμωρησίας δεν έχει εξαλειφθεί.

Για πολλούς πλέον, οι συνεχείς εξαγγελίες θυμίζουν όλο και περισσότερο το γνωστό παραμύθι με τον βοσκό και τον λύκο: όταν υπόσχεσαι διαρκώς ότι «τώρα λύνεται το πρόβλημα», αλλά η πραγματικότητα διαψεύδει ξανά και ξανά τις προσδοκίες, κάποια στιγμή η κοινωνία σταματά να πιστεύει τις ανακοινώσεις και περιμένει επιτέλους αποτελέσματα.