Bodycams: «Ναι, αλλά…» από την Αθήνα – «Βάλτε τες επιτέλους» από τη Θεσσαλονίκη

 

Η συζήτηση για τις κάμερες στις στολές των αστυνομικών άνοιξε ξανά μετά τη δημοσίευση του Π.Δ. 56/2026 και τις ανακοινώσεις συνδικαλιστικών Ενώσεων.

Και το Katehacker θα πάρει καθαρή θέση.

Ναι στις κάμερες. Ναι στην καταγραφή της αστυνομικής δράσης. Με σαφείς κανόνες, προστασία προσωπικών δεδομένων και πραγματικές εγγυήσεις για τον αστυνομικό. Αλλά κάμερες που καταγράφουν. Όχι κάμερες που αφήνουν πίσω τους περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντούν.

Η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών δηλώνει ότι αποτελεί χρόνιο αίτημά της η τοποθέτηση καμερών στις στολές και στα περιπολικά. Στην ανακοίνωσή της, όμως, αφιερώνει σημαντικό μέρος στα προβλήματα που θεωρεί ότι μπορεί να προκύψουν από το νέο πλαίσιο.

Τι συμβαίνει όταν ένα περιστατικό μεταφέρεται εκτός του προκαθορισμένου χώρου; Τι γίνεται σε περίπτωση τεχνικής βλάβης; Τι συμβαίνει όταν εξαντληθεί η μπαταρία ή χαθεί η σύνδεση; Και πότε μπορεί όλα αυτά να οδηγήσουν τον αστυνομικό σε πειθαρχικές περιπέτειες;

Τα ερωτήματα για το νέο θεσμικό πλαίσιο είναι θεμιτά.

Η κατεύθυνση της συζήτησης, όμως, μας προβληματίζει.

«Χάλασε», «έπεσε η μπαταρία», «χάθηκε η σύνδεση» – Και ποιος θα το πιστοποιεί;

Η ΕΑΣΥΑ ορθώς επισημαίνει ότι μια πραγματική τεχνική βλάβη ή η εξάντληση της μπαταρίας χωρίς υπαιτιότητα του αστυνομικού δεν μπορεί να οδηγεί αυτομάτως σε πειθαρχική ευθύνη.

Προφανώς.

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά.

Ποιος και πώς θα πιστοποιεί ότι πράγματι χάλασε η κάμερα;

Πώς θα γνωρίζουμε ότι πράγματι εξαντλήθηκε η μπαταρία;

Πώς θα αποδεικνύεται ότι πράγματι χάθηκε η σύνδεση;

Και κυρίως: θα υπάρχει ηλεκτρονικό ίχνος που θα αποδεικνύει αντικειμενικά τι συνέβη ή θα βρισκόμαστε μετά από κάθε σοβαρό περιστατικό μπροστά σε έναν νέο κύκλο καταγγελιών και αμφισβήτησης;

Για το Katehacker, η απάντηση πρέπει να είναι ξεκάθαρη.

Η ίδια η τεχνολογία πρέπει να προστατεύει τον αστυνομικό.

Να καταγράφει ενεργοποιήσεις και διακοπές. Να πιστοποιεί τεχνικές βλάβες. Να αποτυπώνει την κατάσταση της μπαταρίας. Να μην αφήνει ούτε τον πολίτη να κατηγορεί αυθαίρετα τον αστυνομικό ότι έκλεισε την κάμερα ούτε τον αστυνομικό να βρίσκεται στη θέση να πρέπει να πείσει εκ των υστέρων ότι πράγματι παρουσιάστηκε βλάβη.

Αυτό είναι πραγματική θωράκιση.

Η κάμερα δεν είναι εχθρός του αστυνομικού

Και εδώ βρίσκεται, κατά την άποψή μας, η ουσία.

Ποιος έχει περισσότερο ανάγκη μια κάμερα που καταγράφει ολόκληρο το περιστατικό από τον αστυνομικό που κάνει σωστά τη δουλειά του;

Ο αστυνομικός που κατηγορείται ψευδώς για άσκηση υπέρμετρης βίας χρειάζεται το βίντεο.

Ο αστυνομικός που βρίσκεται απέναντι σε έναν επικίνδυνο δράστη και αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει νόμιμη βία χρειάζεται το βίντεο.

Ο αστυνομικός που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα καλείται να πάρει μια δύσκολη απόφαση χρειάζεται το βίντεο.

Και όταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορήσουν μόνο τα τελευταία 20 δευτερόλεπτα ενός επεισοδίου δέκα λεπτών, ποιος θα αποδείξει τι πραγματικά προηγήθηκε;

Η κάμερα.

Γι' αυτό θεωρούμε λάθος να αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως μια πιθανή πηγή πειθαρχικών προβλημάτων.

Η σωστά χρησιμοποιούμενη bodycam είναι ασπίδα για τον σωστό αστυνομικό.

Η Θεσσαλονίκη το λέει χωρίς αστερίσκους: «Τοποθετήστε επιτέλους τις κάμερες»

Σε αυτό το σημείο παρουσιάζει ενδιαφέρον η σαφώς διαφορετική έμφαση που δίνει η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης.

Ο τίτλος της ανακοίνωσής της δύσκολα παρερμηνεύεται:

«Τοποθετήστε επιτέλους τις κάμερες στις στολές των αστυνομικών και αφήστε τη δημιουργική ασάφεια».

Η ΕΑΥΘ δηλώνει ότι υποστηρίζει την τοποθέτηση καμερών σε στολές και αστυνομικά οχήματα ήδη από το 2019.

Παράλληλα επικαλείται έρευνα που πραγματοποίησε τον Μάρτιο του 2022 σε 1.000 μέλη της, σύμφωνα με την οποία το 85% τάχθηκε υπέρ της τοποθέτησης καμερών στις στολές και στα αστυνομικά οχήματα.

Και σήμερα ρωτά ευθέως:

«Ποιοι είναι αυτοί που εξακολουθούν να βάζουν εμπόδια στην τοποθέτηση καμερών στις στολές των αστυνομικών και στα αστυνομικά οχήματα;»

Αυτή τουλάχιστον είναι μια θέση απολύτως ξεκάθαρη.

Δεν σημαίνει ότι κάθε επιμέρους θέση της Θεσσαλονίκης είναι αυτομάτως σωστή ούτε ότι δεν χρειάζονται κανόνες και δικλίδες.

Σημαίνει όμως ότι στο βασικό ερώτημα δεν αφήνει χώρο για παρερμηνείες:

Βάλτε τις κάμερες στους αστυνομικούς και κάντε τες επιτέλους να λειτουργήσουν.

Πλήρες υλικό; Τότε πρέπει πρώτα να υπάρχει πλήρης καταγραφή

Υπάρχει μάλιστα μια φράση στην ανακοίνωση της Αθήνας με την οποία συμφωνούμε απόλυτα.

Η αξιολόγηση ενός περιστατικού, αναφέρει, πρέπει να γίνεται με βάση «το πλήρες διαθέσιμο υλικό και το σύνολο των πραγματικών περιστάσεων» και όχι με αποσπασματικά στιγμιότυπα.

Ακριβώς.

Αλλά για να εξετάσει κάποιος αύριο το πλήρες υλικό, πρέπει σήμερα να φροντίσουμε να υπάρχει.

Δεν γίνεται να ζητάμε ολόκληρη την εικόνα και ταυτόχρονα να δημιουργούμε ένα πλαίσιο στο οποίο μπορεί να γεννιούνται συνεχώς αμφισβητήσεις για το γιατί ένα κρίσιμο κομμάτι δεν καταγράφηκε.

Δεν θέλουμε κάμερες «όποτε βολεύουν»

Να είμαστε απολύτως σαφείς.

Δεν υποστηρίζουμε ότι η Ένωση Αθηνών ζητά να κλείνουν οι κάμερες όταν δεν συμφέρει τον αστυνομικό. Δεν γράφει κάτι τέτοιο.

Η επιχειρηματολογία όμως γύρω από βλάβες, μπαταρίες, συνδέσεις, γεωγραφικά όρια και ενδεχόμενες πειθαρχικές ευθύνες δημιουργεί μια εύλογη ανησυχία:

Μήπως αντί να θωρακίσουμε τον θεσμό της καταγραφής, αρχίζουμε ήδη να συζητάμε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες η καταγραφή μπορεί να μην υπάρχει;

Αυτό πρέπει να αποφευχθεί.

Γιατί αν μετά από ένα σοβαρό περιστατικό η απάντηση είναι:

«Δεν έγραψε, χάλασε».

«Δεν έγραψε, τελείωσε η μπαταρία».

«Δεν έγραψε, χάθηκε η σύνδεση».

και δεν υπάρχει ανεξάρτητος τεχνικός τρόπος να εξακριβωθεί τι συνέβη, πρώτος χαμένος θα είναι ο ίδιος ο αστυνομικός.

Ακόμη κι όταν λέει την απόλυτη αλήθεια, θα βρίσκεται αντιμέτωπος με την καχυποψία.

Η θέση του Katehacker

Οι κάμερες δεν πρέπει να αποτελέσουν ακόμη ένα εξάρτημα που θα αγοραστεί, θα μοιραστεί και τελικά θα μείνει επιχειρησιακά μετέωρο.

Χρειάζονται σαφείς κανόνες. Χρειάζεται προστασία των προσωπικών δεδομένων. Χρειάζεται εκπαίδευση. Χρειάζονται πραγματικές εξαιρέσεις όταν το επιβάλλουν ο νόμος και οι συνθήκες. Και φυσικά καμία πραγματική τεχνική βλάβη δεν πρέπει να μετατρέπεται αυθαίρετα σε πειθαρχικό παράπτωμα.

Αλλά χρειάζεται και κάτι ακόμη:

Η κάμερα να κάνει αυτό για το οποίο τοποθετήθηκε. Να καταγράφει.

Χωρίς επιλογή του «βολικού» κομματιού της πραγματικότητας.

Χωρίς υποψίες ότι άνοιξε όταν συνέφερε και έκλεισε όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν.

Χωρίς να αφήνει απροστάτευτο ούτε τον πολίτη ούτε τον αστυνομικό.

Γιατί ο σωστός αστυνομικός δεν έχει λόγο να φοβάται την πλήρη εικόνα.

Έχει κάθε λόγο να την απαιτεί.