Η εγκληματικότητα δεν αντιμετωπίζεται με αναρτήσεις – Ο συνδικαλισμός οφείλει να απαιτεί απαντήσεις

 Οι πυροβολισμοί, οι ληστείες, τα όπλα, οι συμμορίες και τα περιστατικά βίας στην Αθήνα δημιουργούν εύλογη ανησυχία στους πολίτες και ακόμη μεγαλύτερη πίεση στους αστυνομικούς που καθημερινά καλούνται να αντιμετωπίσουν αυτή την πραγματικότητα.

Το να την καταγγέλλουμε, όμως, δεν αρκεί.

Δημήτριος Καραγιαννοπουλος

Ο συνδικαλισμός δεν υπάρχει για να περιγράφει όσα βλέπει ο πολίτης στο δελτίο ειδήσεων. Υπάρχει πρωτίστως για να εντοπίζει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αστυνομικοί, να απαιτεί λύσεις και να ζητά από την πολιτική και φυσική ηγεσία συγκεκριμένες απαντήσεις.

Και σήμερα υπάρχουν ερωτήματα που πρέπει επιτέλους να τεθούν θεσμικά.

Πόσους αστυνομικούς έχουμε πραγματικά στον δρόμο;

Ακούμε συνεχώς για ενίσχυση της αστυνόμευσης, ειδικά σχέδια, επιχειρησιακούς σχεδιασμούς και αυξημένες περιπολίες.

Ωραία.

Ας δούμε τους αριθμούς.

Πόσες ΟΠΚΕ προβλέπεται να διατίθενται καθημερινά στην Αττική;

Πόσες από αυτές εκτελούν πράγματι καθήκοντα πρόληψης και καταστολής της εγκληματικότητας;

Πόσες διατίθενται καθημερινά σε μέτρα τάξης;

Πόσες χρησιμοποιούνται για φυλάξεις σταθερών στόχων;

Πόσες απορροφώνται σε εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις και άλλες πάρεργες αποστολές;

Και τελικά πόσες μένουν στις γειτονιές όπου πραγματικά υπάρχει ανάγκη;

Δεν πρόκειται για λεπτομέρεια.

Η ίδια η Ελληνική Αστυνομία περιγράφει ως αποστολή των ΟΠΚΕ την αποτελεσματικότερη πρόληψη και καταπολέμηση του εγκλήματος, την αντιμετώπιση ειδικών και αυξημένων αστυνομικών προβλημάτων και την ενίσχυση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών. Αστυνομία

Επομένως, εάν πράγματι σημαντικό μέρος αυτών των δυνάμεων χρησιμοποιείται συστηματικά για άλλες ανάγκες, ο συνδικαλισμός πρέπει να απαιτήσει τα επίσημα στοιχεία και όχι να αρκεστεί στην καταγγελία.

Πόσες εργατοώρες χάνονται από την πραγματική αστυνόμευση;

Αυτό θα έπρεπε να αποτελεί συγκεκριμένο συνδικαλιστικό αίτημα.

Να δοθούν στη δημοσιότητα, έστω συγκεντρωτικά και χωρίς επιχειρησιακά ευαίσθητα στοιχεία, οι εργατοώρες ειδικών αστυνομικών δυνάμεων που διατίθενται κάθε μήνα:

στην πρόληψη και καταστολή της εγκληματικότητας,

στα μέτρα τάξης,

στις φυλάξεις στόχων,

στις στατικές φυλάξεις,

και σε κάθε άλλη υπηρεσία που απομακρύνει αυτές τις δυνάμεις από τον βασικό επιχειρησιακό τους προσανατολισμό.

Τότε θα μπορέσουμε να συζητήσουμε με πραγματικά δεδομένα.

Γιατί το «το 90% ή το 99% βρίσκεται στα μέτρα» είναι μια βαριά καταγγελία.

Αν ισχύει, πρέπει να αποδειχθεί.

Και αν αποδειχθεί, τότε πρέπει να απαιτηθεί να αλλάξει.

Όχι να περιμένουμε το επόμενο περιστατικό

Δεν χρειάζεται να τραυματιστεί ακόμη ένας πολίτης για να αρχίσουμε να αναζητούμε ευθύνες.

Οι ευθύνες πρέπει να αναζητούνται πριν συμβεί το μοιραίο.

Αυτό ακριβώς είναι η πρόληψη.

Και γι' αυτό ο συνδικαλισμός οφείλει να ζητήσει σήμερα από την ηγεσία συγκεκριμένες δεσμεύσεις:

Ποιος είναι ο ελάχιστος αριθμός ΟΠΚΕ που θα βρίσκεται καθημερινά αποκλειστικά στην αντιμετώπιση της εγκληματικότητας;

Υπάρχει τέτοιος αριθμός;

Αν όχι, γιατί δεν θεσπίζεται;

Ποιος αποφασίζει ότι μια ομάδα που προορίζεται για την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος θα εγκαταλείψει αυτή την αποστολή για να καλύψει μια στατική φύλαξη;

Και όταν υπάρχουν περιοχές με επαναλαμβανόμενα σοβαρά περιστατικά, ποιος αξιολογεί εάν οι διαθέσιμες δυνάμεις επαρκούν;

Αυτές είναι απαντήσεις που πρέπει να απαιτούμε.

Ο αστυνομικός δεν είναι «μπάλωμα»

Υπάρχει και ένα ευρύτερο πρόβλημα.

Δεν μπορεί κάθε κενό του συστήματος να καλύπτεται μετακινώντας αστυνομικούς από τη μία υπηρεσία στην άλλη.

Δεν μπορεί μια ειδική επιχειρησιακή ομάδα να μετατρέπεται σε λύση για κάθε έκτακτη ή πάγια ανάγκη επειδή απλώς «υπάρχει διαθέσιμο προσωπικό».

Η ΟΠΚΕ έχει συγκεκριμένη αποστολή. Και η ίδια η ΕΛ.ΑΣ. αναφέρει ότι πρόκειται για ειδικά εκπαιδευμένες ομάδες που αναλαμβάνουν δύσκολες και επικίνδυνες αποστολές πρόληψης και καταστολής της εγκληματικότητας. Αστυνομία

Όταν λοιπόν απομακρύνουμε τέτοιο προσωπικό από αυτή την αποστολή, πρέπει τουλάχιστον να γνωρίζουμε γιατί, για πόσο και με ποιο επιχειρησιακό κόστος.

Αυτόν τον συνδικαλισμό χρειάζεται σήμερα ο αστυνομικός

Οι ανακοινώσεις και οι αναρτήσεις έχουν τη χρησιμότητά τους. Αναδεικνύουν προβλήματα και ασκούν πίεση.

Δεν είναι όμως το τέλος της συνδικαλιστικής παρέμβασης.

Είναι η αρχή της.

Μετά την καταγγελία πρέπει να έρθει το έγγραφο.

Μετά το έγγραφο πρέπει να έρθει το αίτημα για στοιχεία.

Μετά τα στοιχεία πρέπει να έρθει η συγκεκριμένη πρόταση.

Και μετά η απαίτηση για απάντηση και αποτέλεσμα.

Γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να κάνουμε ακριβώς αυτό για το οποίο συχνά κατηγορούμε τους άλλους:

να περιγράφουμε το πρόβλημα χωρίς να διεκδικούμε μετρήσιμη λύση.

Η Αθήνα δεν χρειάζεται άλλες διαπιστώσεις ότι υπάρχει εγκληματικότητα.

Οι πολίτες το γνωρίζουν και οι αστυνομικοί το ζουν καθημερινά.

Χρειάζεται να μάθουμε πόσους αστυνομικούς έχουμε, πού τους χρησιμοποιούμε, πόσες ώρες πραγματικής αστυνόμευσης χάνονται και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για τις επιχειρησιακές επιλογές.

Και αυτό ακριβώς θα έπρεπε να απαιτεί ένας ισχυρός συνδικαλισμός.

Όχι απλώς να φωνάζει μετά το περιστατικό. Να πιέζει ώστε το επόμενο να μη συμβεί.

Δημήτριος Καραγιαννόπουλος 

Μέλος ΕΑΣΥΑ