«Δεν σε υπολογίζει κανείς μετά την αποστρατεία…» – Και γιατί να σε υπολογίζει, αγαπητέ ανώτατε αξιωματικέ;

Μια φράση χιλιοειπωμένη από πολλούς μετά την αποστρατεία, ιδιαίτερα από εκείνους που διήλθαν τα ανώτατα κλιμάκια της ιεραρχίας. Και γιατί, αγ0πητέ ανώτατε αξιωματικέ, να εξακολουθούν να σε υπολογίζουν όπως τότε που κατείχες θέση εξουσίας;

Πρόκειται για έναν κύκλο που έκλεισε οριστικά. Αν θέλεις να πορευτείς στην υπόλοιπη ζωή σου με αξιοπρέπεια, οφείλεις να συμφιλιωθείς με το παρελθόν. Οι αναμνήσεις, ευχάριστες και δυσάρεστες, θα σε συντροφεύουν για πάντα. Τις καλές και ένδοξες μπορείς να τις μοιραστείς με την οικογένεια, τους φίλους και τον περίγυρό σου. Τις δυσάρεστες, όμως, μην τις μετατρέπεις εκ των υστέρων σε δημόσιες αντιπαραθέσεις. Αν ήθελες να θίξεις όσα σε ενοχλούσαν, έπρεπε να το κάνεις όταν είχες την εξουσία και τη δυνατότητα να παρέμβεις.

Η ζωή συνεχίζεται και έξω από το Σώμα. Οι δραστηριότητες και οι προοπτικές είναι πολλές. Αξιοποίησε τις γνώσεις και τις εμπειρίες που απέκτησες, εφόσον πράγματι τις απέκτησες, και δημιούργησε κάτι δικό σου, χωρίς να αναζητάς διαρκώς τις πλάτες της υπηρεσίας που κάποτε διοικούσες.

Το γνωρίζεις πολύ καλά ότι, αν εμφανιζόσουν σήμερα χωρίς το βάρος του παλιού σου βαθμού, η άποψή σου θα κρινόταν όπως κάθε άλλου πολίτη. Μπορεί να ήταν σωστή, τεκμηριωμένη και χρήσιμη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να θεωρείται αυτομάτως η επικρατούσα επειδή κάποτε κατείχες υψηλό αξίωμα.

Και εδώ γεννάται το ουσιαστικό ερώτημα: Όσα προβλήματα επισημαίνεις σήμερα, γιατί δεν τα αντιμετώπισες όταν είχες την ευθύνη;

Αν μια παθογένεια γεννήθηκε ή διαιωνίστηκε επί των ημερών σου, δεν μπορείς να εμφανίζεσαι σήμερα αποκλειστικά ως τιμητής των διαδόχων σου. Οι επιτυχίες σου ασφαλώς καταγράφονται, αλλά δεν διαγράφουν τις παραλείψεις. Ούτε μια επιτυχημένη ενέργεια του παρελθόντος αποτελεί διαχρονική λύση για προβλήματα που εξακολουθούν να ταλαιπωρούν το Σώμα.

Οι συνθήκες αλλάζουν, οι ανάγκες εξελίσσονται και οι σημερινές ηγεσίες καλούνται να αντιμετωπίσουν διαφορετικές πραγματικότητες. Η εμπειρία των αποστράτων είναι πολύτιμη όταν προσφέρεται με μέτρο και χωρίς την απαίτηση να έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο.

Η αποστρατεία δεν αφαιρεί την αξία του ανθρώπου. Αφαιρεί όμως την εξουσία που του προσέφερε ο βαθμός.

Γι' αυτό, αγαπητέ ανώτατε αξιωματικέ, αντί να παραπονιέσαι ότι δεν σε υπολογίζουν πλέον, αναλογίσου τι άφησες πίσω σου και τι θα μπορούσες να είχες αλλάξει όταν κρατούσες τα ηνία.

Γιατί, τελικά, ο βαθμός απονέμεται από την Πολιτεία. Ο σεβασμός κερδίζεται από τους ανθρώπους. Και δεν εξασφαλίζεται ισοβίως με τα αστέρια της επωμίδας.