Οι επιτροπές είναι κακές μόνο όταν είναι… των άλλων;

 

Με ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο επανέρχεται η κριτική για τις επιτροπές και τις ομάδες εργασίας της ΠΟΑΣΥ, με τον πρόεδρο της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης να διερωτάται δημόσια «τι είναι οι επιτροπές στο συνδικαλιστικό κίνημα» και να καταγγέλλει την πρακτική που ακολουθεί η Ομοσπονδία.

Η κριτική είναι απολύτως θεμιτή. Όπως θεμιτό είναι, όμως, να τεθεί και ένα πολύ απλό ερώτημα:

Οι επιτροπές αποτελούν προβληματική συνδικαλιστική πρακτική γενικώς ή μόνο όταν τις συγκροτεί η ΠΟΑΣΥ;

Διότι μια επίσκεψη στις επίσημες ιστοσελίδες των ίδιων των Ενώσεων δίνει ενδιαφέρουσες απαντήσεις.

Η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης εμφανίζει σήμερα στην επίσημη ιστοσελίδα της δικές της επιτροπές. Με επικεφαλής. Με μέλη. Με συγκεκριμένα αντικείμενα.

Υπάρχει Επιτροπή Οικονομικών Θεμάτων.

Υπάρχει Επιτροπή Εκπαίδευσης.

Υπάρχει Επιτροπή Υγιεινής και Ασφάλειας. (EAYTHES)

Οπότε το ερώτημα επιστρέφει σχεδόν μόνο του:

Τελικά, τι είναι οι επιτροπές στο συνδικαλιστικό κίνημα;

Εργαλείο εξυπηρέτησης «ημετέρων», όπως αφήνεται να εννοηθεί όταν η συζήτηση αφορά την ΠΟΑΣΥ, ή χρήσιμο εργαλείο εξειδίκευσης και δουλειάς, όπως προφανώς θεωρείται όταν τις συγκροτεί η ίδια η Ένωση Θεσσαλονίκης;

Γιατί και τα δύο ταυτόχρονα δύσκολα στέκουν.

Και η Θεσσαλονίκη δεν είναι η μοναδική περίπτωση.

Η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών ανακοίνωσε τον Νοέμβριο του 2025 τη συγκρότηση Ομάδων Εργασίας, με προέδρους, αντιπροέδρους, γραμματείς και μέλη, για εκπαιδευτικές δράσεις, κοινωνικά θέματα, εξωστρέφεια, μεταθέσεις και εργασιακά δικαιώματα. Στην ίδια ανακοίνωση, μάλιστα, τις χαρακτηρίζει «νεοσυσταθείσες επιτροπές» και προαναγγέλλει τη δημιουργία επιπλέον. (Ε.ΑΣ.Υ.Α.)

Επομένως, ίσως το πραγματικό ζήτημα δεν είναι η ύπαρξη επιτροπών.

Αν η ένσταση αφορά το ποιοι επιλέγονται, τότε ας παρουσιαστούν τα κριτήρια επιλογής και ας γίνει η συζήτηση πάνω σε αυτά.

Αν αφορά το κόστος, τότε ας παρουσιαστούν συγκεκριμένα ποσά: πόσο κοστίζουν οι ομάδες της ΠΟΑΣΥ, πόσο κοστίζουν οι αντίστοιχες δομές των Ενώσεων και ποιες δαπάνες καλύπτονται.

Αν αφορά το ότι οι συνεδριάσεις πραγματοποιούνται διά ζώσης αντί ηλεκτρονικά, τότε επίσης μπορεί να γίνει συγκεκριμένη συζήτηση για το κόστος και την αναγκαιότητά τους.

Αλλά το επιχείρημα «οι επιτροπές είναι το πρόβλημα» δυσκολεύεται όταν εκείνοι που το προβάλλουν έχουν δημιουργήσει ή συμμετέχουν και οι ίδιοι σε επιτροπές.

Και υπάρχει μία ακόμη ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.

Η ίδια η ΠΟΑΣΥ δεν έκρυψε τον τρόπο συγκρότησης των ομάδων της. Στην ανακοίνωση της 6ης Ιουλίου 2024 δημοσίευσε τόσο τις ομάδες και τα πρόσωπα που τις στελεχώνουν όσο και το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας της Εκτελεστικής Γραμματείας: 10 υπέρ, κανένας κατά και τρεις αποχωρήσαντες πριν από την ψηφοφορία. Π.Ο.ΑΣ.Υ.

Άρα, αντί για το γενικό «τι είναι οι επιτροπές;», ίσως υπάρχουν πολύ πιο ουσιαστικές ερωτήσεις:

Τι παράγει κάθε επιτροπή; Πόσο κοστίζει; Πώς επιλέγονται τα μέλη της; Ποια είναι τα παραδοτέα της; Και με ποια κριτήρια μια επιτροπή χαρακτηρίζεται χρήσιμη όταν βρίσκεται στη δική μας Ένωση αλλά περίπου συνδικαλιστικό αμάρτημα όταν βρίσκεται στην Ομοσπονδία;

Γιατί διαφορετικά, το πρόβλημα δεν φαίνεται να είναι οι επιτροπές.

Φαίνεται να είναι ποιος τις φτιάχνει.

Υ.Γ. Για τις επιτροπές της ΠΟΑΣΥ ζητούν συνεδριάσεις μέσω Zoom για λόγους οικονομίας. Για τα όργανα στα οποία συμμετέχουν οι ίδιοι, γιατί δεν ζητούν το ίδιο; Ας δώσουν πρώτοι το καλό παράδειγμα.