Η κριτική είναι δικαίωμα – Το ρήγμα την ώρα της μάχης είναι δώρο στην κυβέρνηση

 

Τις τελευταίες ημέρες διαβάζουμε αρκετά κείμενα κριτικής, ενστάσεις και διαφορετικές τοποθετήσεις γύρω από τα καλέσματα των Ομοσπονδιών των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων ενόψει της κινητοποίησης στη ΔΕΘ.

Και η κριτική είναι απολύτως θεμιτή. Μπορεί κάποιος να θεωρεί τα αιτήματα λίγα, το διεκδικητικό πλαίσιο ανεπαρκές ή τις συνδικαλιστικές ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων. Μπορεί να ζητά περισσότερα και να απαιτεί διαφορετικό τρόπο εκπροσώπησης.

Αυτό είναι συνδικαλισμός.

Υπάρχει όμως μία στιγμή κατά την οποία οι επιμέρους διαφωνίες πρέπει να παραμερίζονται. Και αυτή είναι η στιγμή που Σώματα Ασφαλείας και Ένοπλες Δυνάμεις βγαίνουν μαζί στον δρόμο για να διεκδικήσουν απέναντι στην πολιτική εξουσία.

Εκεί το ρήγμα δεν πλήττει έναν πρόεδρο, ένα προεδρείο ή μία Ομοσπονδία.

Πλήττει τη συνολική διαπραγματευτική δύναμη όλων.

Όποιος θεωρεί ότι μια Ομοσπονδία δεν εκπροσωπεί σωστά τους συναδέλφους του έχει κάθε δικαίωμα την επόμενη ημέρα να την κρίνει, να την αμφισβητήσει και να διεκδικήσει την αλλαγή της.

Την ώρα όμως της κινητοποίησης, η δημόσια αποδόμηση και –ακόμη περισσότερο– η αποχή δεν τιμωρούν τις ηγεσίες.

Κάνουν ένα τεράστιο δώρο στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Γιατί την επόμενη ημέρα κανείς στο κυβερνητικό επιτελείο δεν πρόκειται να μετρήσει ποιος απείχε επειδή διαφωνούσε με την Π.Ο.ΑΣ.Υ., ποιος με την Π.Ο.ΑΞΙ.Α., ποιος με κάποια άλλη Ομοσπονδία και ποιος επειδή θεωρούσε ανεπαρκές το διεκδικητικό πλαίσιο.

Θα μετρήσουν πόσοι ήταν στον δρόμο.

Και όσο λιγότεροι είναι, τόσο ευκολότερο είναι να ειπωθεί:

«Δεν υπάρχει πίεση. Δεν υπάρχει συμμετοχή. Προχωράμε».

Ας ασκήσουμε, λοιπόν, όση κριτική χρειάζεται. Ας συγκρουστούμε για όσα πρέπει να αλλάξουν. Ας απαιτήσουμε από τις συνδικαλιστικές μας ηγεσίες πολύ περισσότερα.

Αλλά ας μην μπερδεύουμε την αντιπολίτευση σε μία συνδικαλιστική διοίκηση με την υπονόμευση μιας κοινής διεκδίκησης των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων.

Γιατί στο τέλος αυτός που βγαίνει κερδισμένος από τον κατακερματισμό δεν είναι ούτε ο αστυνομικός, ούτε ο πυροσβέστης, ούτε ο λιμενικός, ούτε ο στρατιωτικός.

Είναι εκείνος απέναντι στον οποίο διαδηλώνουν όλοι τους.

Στη Θεσσαλονίκη μπορούν να φτάσουν εκατό διαφορετικές απόψεις.

Στον δρόμο, όμως, πρέπει να φανεί μία δύναμη.

Και όταν τελειώσει η κινητοποίηση;

Τότε ανοίγουν ξανά όλα.

Κριτική, ευθύνες, λάθη, παραλείψεις, πρόσωπα και ηγεσίες.

Όχι όμως την ώρα της μάχης.