Το τίμημα της απουσίας από τον τόπο σου!

Τελικά στο χωριό, ζεις τις μέρες σου. Δεν τις περνάς απλά! Δυστυχώς οι αποφάσεις που ελήφθησαν εν θερμώ στην πρώτη σου νιότη, σε συνοδεύουν για πάντα. Όχι γιατί αναγκαστικά τις πήρες, αλλά γιατί δεν τις διαφέντεψες ορθολογικά στην πορεία.

Η διαρκής αναβολή για το νόστιμον ήμαρ γίνεται συν τω χρόνω έωλη συνήθεια ελπίδας με διαθέσεις επιβράδυνσης. Οι δεσμοί φλυαρούνε στο υποσυνείδητο, αλλά ταυτόχρονα περιθωριοποιούνται όσο μακραίνει αυτός ο χρόνος. Όμως δεν χάνονται, ανακτώνται. Και όταν ανακτηθούν εκ νέου, ένα τείχος ορθώνεται μπροστά σου.

Ενώ η επιθυμία γίνεται πιο έντονη, τα πάντα έχουν αλλάξει γύρω σου. Επιχειρείς να επιμερίσεις τις ευθύνες και καταλήγεις στο καταθλιπτικό συμπέρασμα του χαμένου χρόνου και ανασυντάσσεσαι. Όχι λες, ποτέ δεν είναι αργά…

Τελικά, με ανάμεικτα συναισθήματα συνειδητοποιείς ότι άργησες. Σπατάλησες τον χρόνο σε αλλότρια. Με αυτόν τον καταιγισμό των ανόρεχτων ενθουσιασμών που χειμερίζονταν λάθρα στην αδράνεια του θυμικού σου, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα.

Δεν είναι η αιτία το καζανάκι του μπάνιου στο οποίο σκούριασαν τα ρουμπινέτα, ούτε οι φθαρμένες σωληνώσεις λόγω έλλειψης συντήρησης. Ούτε τα σαμιαμίδια που στήνουν χορό με τις αράχνες στον περίκλειστο άλλοτε χώρο σου. Ούτε οι φωτογραφίες των προγόνων σου που σκίασαν στις άκρες, επειδή ο ήλιος ήταν ακατάδεκτος και συνωμότησε με την υγρασία που της έδωσε χώρο να φωλιάσει στο κάδρο από τις παιδικές θύμησες.

Ούτε τα πάγια του παρόχου ενέργειας που διέκοψες, ή της υδροδότησης για να γλιτώσεις λίγα ευρώ ετησίως, σε έκαναν πλούσιο. Με τον τρόπο σου, νέκρωσες το παρελθόν σου. Σφράγισες την επιταγή και εξαργυρώνεις τα επίχειρα ως ανταμοιβή τώρα.

Και τότε εμφανίζεται το κράτος ως μεσσίας. Σου «δίνει χρήμα και τεχνογνωσία» για να αποτρέψει τη λήθη του παρελθόντος. Επιχειρεί δήθεν να σώσει εσένα, αλλά και κάποιον άλλον για να λύσει το στεγαστικό της χώρας. Όχι για να σε φέρει πίσω, αλλά να σε αναγκάσει να νοικιάσεις το μέχρι τώρα μη ηλεκτροδοτούμενο ακίνητό σου.

Συμβάλλει δηλαδή με τον τρόπο του να σε αποξενώσει τελείως από τους δεσμούς σου! Σε κάνει συνεταίρο στην περιουσία σου. Σε χρηματοδοτεί με τόκο για να λύσει τα δικά του προβλήματα.

Και τότε ανακαλύπτεις το μέγιστο της αδράνειάς σου. Ένα κληρονομικό δικαίωμα που πίστευες ότι είχες, το απώλεσες. Έρχεσαι αντιμέτωπος με τη χρησιδεσποτεία, τη γνωστή χρησικτησία, που επίβουλα ένας δικός σου άνθρωπος, λόγω της δικής σου συμπεριφοράς και απουσίας, χρησιμοποίησε τον νομικό αυτόν όρο, ψευδώς ή αληθώς, με δυο καλοθελητές μάρτυρες.

Ή, δια της απουσίας σου επίσης, το κληρονομικό σου δικαίωμα εξ αδιαιρέτου μεταβιβάζεται μονομερώς για λόγους ανεξαρτήτους της βουλήσεώς σου. Δεν έδειξες χαρακτήρα αυτά τα χρόνια. Αποξενώθηκες από τις ρίζες σου. Δεν μπορεί να είσαι κάτοχος μιας περιουσίας που ουσιαστικά εσύ την κατένειμες, επειδή απλά ήσουν απών…

Δεν διέθετες τους κωδικούς του taxis net του υπέργηρου γόνου σου που το Alzheimer τον επισκέφτηκε, όσο εσύ έλλειπες…

Ναι, είναι και αυτές οι περιπτώσεις που τα δικόγραφα συνωμοτούν με τις κατσαρίδες και τις αράχνες και το εμπράγματο δίκαιο, το τρίτο βιβλίο του Αστικού Κώδικα, βάζει οριστική ταφόπλακα στα όνειρά σου.

Δεν είναι πρόφαση η αύξηση των καυσίμων και των διοδίων για τη μη επισκεψιμότητά σου στις ρίζες σου. Θα μπορούσες να βρεις τα ισοδύναμα, όπως πρόσφατα μάθαμε από την οικονομική μας εμπλοκή στα μνημόνια.

Πρέπει να νιώθουν την ανάσα σου, όλοι. Μη διαμαρτύρεσαι, τη δική σου ανοχή εκμεταλλεύτηκαν κάποιοι και ορισμένες φορές δικαίως.

Δεν έλαβες υπ’ όψιν τη γνωστή ελληνική λαϊκή έκφραση «άβυσσος η ψυχή των ανθρώπων», που περιγράφει την πολυπλοκότητα, το μυστήριο και το απρόβλεπτο των ανθρώπινων πράξεων, όταν κάποιος συμπεριφέρεται με τρόπο ξαφνικό, περίεργο ή εντελώς ανεξήγητο!

Καραδήμας Νικόλαος