Όταν ο αστυνομικός συνδικαλισμός παύει να ακούει την κοινωνία

 

Η υπόθεση του Άργους δεν δίχασε μόνο την κοινή γνώμη. Έφερε στην επιφάνεια και ένα βαθύτερο ερώτημα: ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του αστυνομικού συνδικαλισμού όταν μια αστυνομική επιχείρηση καταλήγει στην απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής;

Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι οι δύο κατηγορούμενοι αστυνομικοί έχουν δικαίωμα στο τεκμήριο αθωότητας. Κανείς δεν μπορεί να αποδεχθεί τις «τηλεδίκες» ούτε να θεωρεί ότι η ενοχή προκύπτει από τις τηλεοπτικές εκπομπές ή τις δημόσιες αντιπαραθέσεις.

Η Δικαιοσύνη είναι η μόνη αρμόδια να αποφασίσει.

Το ερώτημα, όμως, είναι διαφορετικό.

Μπορεί ο αστυνομικός συνδικαλισμός να αφιερώνει ολόκληρες ανακοινώσεις στη στήριξη των κατηγορούμενων αστυνομικών και να μην υπάρχει ούτε μία αναφορά στον 20χρονο που έχασε τη ζωή του;

Μπορεί να γίνεται εκτενής λόγος για τις οικογένειες των αστυνομικών που δοκιμάζονται και να μην εκφράζεται ούτε μία λέξη συμπαράστασης προς την οικογένεια που έχασε το παιδί της;

Η κοινωνία δεν ζητά να καταδικαστούν οι αστυνομικοί πριν ολοκληρωθεί η δικαστική διαδικασία.

Ζητά, όμως, να βλέπει έναν συνδικαλισμό που αντιλαμβάνεται ότι στο επίκεντρο αυτής της τραγωδίας βρίσκεται, πρώτα απ' όλα, μια ανθρώπινη ζωή που χάθηκε.

Δεν αρκεί να λες μόνο «στηρίζω τους συναδέλφους μου»

Οι αστυνομικοί έχουν κάθε δικαίωμα να περιμένουν από τις συνδικαλιστικές τους ενώσεις νομική, θεσμική και ηθική στήριξη.

Αυτός είναι ο ρόλος τους και κανείς δεν τον αμφισβητεί.

Όμως ο συνδικαλισμός δεν μπορεί να σταματά εκεί.

Οφείλει να έχει το θάρρος να πει και κάτι ακόμη:

Αν έγιναν λάθη, πρέπει να αποδοθούν ευθύνες.

Γιατί μόνο έτσι προστατεύεται το κύρος της ίδιας της Ελληνικής Αστυνομίας.

Η κοινωνία δεν περιμένει από τους εκπροσώπους των αστυνομικών να λειτουργούν ως συνήγοροι υπεράσπισης κάθε αστυνομικής ενέργειας. Περιμένει να υπερασπίζονται τους συναδέλφους τους, χωρίς όμως να χάνουν την επαφή με το κοινό αίσθημα και χωρίς να παραβλέπουν την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Η εμπιστοσύνη προς την Αστυνομία δεν οικοδομείται μόνο μέσα από την υπεράσπιση των στελεχών της. Οικοδομείται όταν η κοινωνία βλέπει ότι ο θεσμός είναι σε θέση να αναγνωρίζει τα δύσκολα, να στηρίζει τους ανθρώπους του, αλλά ταυτόχρονα να αποδέχεται ότι, όταν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις παραβίασης των κανόνων, η διερεύνηση και η απόδοση ευθυνών αποτελούν στοιχείο του ίδιου του κράτους δικαίου και όχι απειλή για την Αστυνομία.

Η πραγματική δύναμη του αστυνομικού συνδικαλισμού δεν θα κριθεί από το πόσο δυνατά θα υπερασπιστεί τους συναδέλφους του, αλλά από το αν θα μπορέσει να παραμείνει δίπλα στην κοινωνία που οι ίδιοι οι αστυνομικοί έχουν ορκιστεί να υπηρετούν.

Δημήτριος Καραγιαννόπουλος