Η ανακοίνωση των 12 Ενώσεων: Συνδικαλιστική κριτική ή πολιτική αντιπαράθεση πάνω σε μια τραγωδία;

 

Η Π.Ο.ΑΣ.Υ. είχε ήδη στηρίξει δημόσια τους δύο αστυνομικούς, κάλυψε μέρος της νομικής τους εκπροσώπησης και επανέφερε κρίσιμα θεσμικά αιτήματα. Γιατί λοιπόν επιλέχθηκε αυτή η σύγκρουση;

Η ανακοίνωση που συνυπογράφουν 12 από τις 58 Πρωτοβάθμιες Ενώσεις της Π.Ο.Α.Σ.Υ. δημιουργεί την εντύπωση ότι η Ομοσπονδία παρέμεινε απαθής απέναντι στην προφυλάκιση των δύο αστυνομικών της ΟΠΚΕ Αργολίδας. Μόνο που τα γεγονότα δείχνουν μια διαφορετική εικόνα.

 Από την πρώτη κιόλας ημέρα μετά το περιστατικό, ο πρόεδρος της Π.Ο.ΑΣ.Υ., Χρήστος Μαυραγάνης, μετέβη στο Άργος, όπου  βρέθηκε στο πλευρό των δύο αστυνομικών και των οικογενειών τους,

Η Π.Ο.ΑΣ.Υ. ήταν η πρώτη που πήρε δημόσια θέση, χαρακτήρισε υπερβολικά αυστηρή την προσωρινή κράτηση, δήλωσε ότι μόνο η Δικαιοσύνη μπορεί να κρίνει την υπόθεση, επανέφερε το αίτημα για την εφαρμογή των καμερών σε στολές και περιπολικά, ζήτησε την αναθεώρηση του επιχειρησιακού πλαισίου και προχώρησε σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για τη νομική υποστήριξη των δύο αστυνομικών.

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, η Εκτελεστική Γραμματεία αποφάσισε να διαθέσει σημαντικό μέρος των οδοιπορικών αποζημιώσεων των μελών της για την κάλυψη μέρους της δαπάνης των δικηγόρων, ενώ αποφασίστηκε και η δημιουργία μόνιμου μηχανισμού νομικής αρωγής ώστε αντίστοιχες υποθέσεις να αντιμετωπίζονται θεσμικά στο μέλλον.

Παρ' όλα αυτά, η ανακοίνωση των 12 Ενώσεων επιλέγει να αγνοήσει σχεδόν κάθε μία από αυτές τις κινήσεις, παρουσιάζοντας την εικόνα μιας Ομοσπονδίας που δήθεν περιορίστηκε στη σύσταση... ακόμη μίας επιτροπής.

Αναπόφευκτα γεννάται το ερώτημα: πρόκειται για ουσιαστική συνδικαλιστική κριτική ή για μια προσπάθεια πολιτικής φθοράς της σημερινής διοίκησης της Π.Ο.ΑΣ.Υ.;

Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ανάμεσα στους υπογράφοντες βρίσκονται δύο από τις μεγαλύτερες Ενώσεις της χώρας, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, οι οποίες στις δημόσιες ανακοινώσεις τους για την υπόθεση επέλεξαν να σταθούν αποκλειστικά στην πλευρά των δύο αστυνομικών, χωρίς ούτε μία δημόσια αναφορά συλλυπητηρίων προς την οικογένεια του 20χρονου που έχασε τη ζωή του. Αντίθετα, η Π.Ο.ΑΣ.Υ., από την πρώτη στιγμή, συνδύασε τη στήριξη προς τους δύο συναδέλφους με την επισήμανση ότι η υπόθεση πρέπει να κριθεί από τη Δικαιοσύνη και ότι μια ανθρώπινη ζωή χάθηκε.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η δημόσια στάση της Ομοσπονδίας δεν έμεινε χωρίς κριτική. Αντιθέτως, μέρος του ημερήσιου Τύπου θεώρησε ότι η Π.Ο.ΑΣ.Υ. υπερασπίστηκε τους δύο αστυνομικούς με ιδιαίτερα έντονο τρόπο. Είναι λοιπόν τουλάχιστον αντιφατικό, από τη μία πλευρά να κατηγορείται για υπερβολική στήριξη και, από την άλλη, να παρουσιάζεται ως απούσα.

Η διαφωνία μέσα σε έναν συνδικαλιστικό φορέα είναι θεμιτή. Όταν όμως μια τραγική υπόθεση μετατρέπεται σε πεδίο εσωτερικής αντιπαράθεσης και επιλέγεται να αποσιωπηθούν συγκεκριμένες ενέργειες που έχουν ήδη γίνει, τότε η συζήτηση παύει να αφορά μόνο τα προβλήματα των αστυνομικών και αρχίζει να θυμίζει περισσότερο μάχη εσωτερικών συσχετισμών.

Γιατί τελικά το ερώτημα δεν είναι ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις στο εσωτερικό του συνδικαλιστικού κινήματος. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν, μέσα σε μια τόσο ευαίσθητη υπόθεση, προτεραιότητα παραμένει η ουσιαστική προστασία των αστυνομικών ή η αντιπαράθεση για την επόμενη ημέρα στην Π.Ο.ΑΣ.Υ.