Το επίδομα παραμεθορίου δεν είναι «επίδομα μεταναστευτικών ροών» – Πώς επιχειρείται η αλλοίωση της ιστορίας των 130 ευρώ

 

Επίδομα παραμεθορίου: Μήπως η συζήτηση ξεκινά από λάθος βάση;

Η πρόσφατη επέκταση του επιδόματος παραμεθορίου σε νέους δικαιούχους αστυνομικούς άνοιξε ξανά μια μεγάλη συζήτηση στο εσωτερικό της Ελληνικής Αστυνομίας. Ποιοι το δικαιούνται; Γιατί κάποιοι εντάχθηκαν και άλλοι όχι; Και τελικά πρόκειται για επίδομα παραμεθορίου ή για επίδομα διαχείρισης μεταναστευτικών ροών;

Πριν απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, αξίζει να θυμηθούμε την ιστορία του συγκεκριμένου επιδόματος.

Το επίδομα δεν δημιουργήθηκε για το μεταναστευτικό. Υπήρχε εδώ και χρόνια στο Δημόσιο ως επίδομα παραμεθορίων και απομακρυσμένων περιοχών και καταβαλλόταν σε δημοσίους υπαλλήλους, στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, του Λιμενικού και άλλων υπηρεσιών που υπηρετούσαν σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας. Το 2023 μάλιστα αυξήθηκε από 100 σε 130 ευρώ.

Για χρόνια οι αστυνομικοί διαμαρτύρονταν ότι αποτελούσαν εξαίρεση, καθώς συνάδελφοί τους άλλων Σωμάτων ή δημόσιοι υπάλληλοι στην ίδια περιοχή λάμβαναν το επίδομα, ενώ εκείνοι όχι. Η βασική συνδικαλιστική διεκδίκηση δεν ήταν η δημιουργία κάποιου νέου «επιδόματος μεταναστευτικών ροών», αλλά η εξίσωση των αστυνομικών με τους υπόλοιπους εργαζόμενους που ήδη το λάμβαναν.

Η επέκταση που έγινε το 2025 ήρθε να καλύψει μέρος αυτής της αδικίας. Ωστόσο η χορήγηση δεν έγινε σε όλους τους αστυνομικούς των παραμεθόριων περιοχών ούτε σε όλες τις υπηρεσίες της ΕΛ.ΑΣ., γεγονός που προκάλεσε νέες αντιδράσεις.

Εδώ όμως ξεκινά μια δεύτερη συζήτηση.

Ακούγεται συχνά ότι το επίδομα αφορά ουσιαστικά τη διαχείριση μεταναστευτικών ροών και ότι όλες σχεδόν οι υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Είναι όμως έτσι;

Αναμφίβολα πολλές υπηρεσίες, από την ΟΠΚΕ και τη ΔΙ.ΑΣ. μέχρι τα Αστυνομικά Τμήματα, έρχονται κατά καιρούς σε επαφή με περιστατικά που σχετίζονται με το μεταναστευτικό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλες έχουν τον ίδιο επιχειρησιακό ρόλο ή την ίδια καθημερινή επιβάρυνση με υπηρεσίες που λειτουργούν σε συνοριακές διαβάσεις και σημεία πρώτης γραμμής.

Το δεύτερο επιχείρημα που προβάλλεται είναι ότι η επέκταση του επιδόματος σε περισσότερους αστυνομικούς θα είχε αμελητέο κόστος για το Δημόσιο.

Ας δούμε όμως τους αριθμούς.

Το επίδομα ανέρχεται σε 130 ευρώ τον μήνα, δηλαδή 1.560 ευρώ τον χρόνο για κάθε δικαιούχο. Αν ενταχθούν επιπλέον 1.000 αστυνομικοί, η ετήσια δαπάνη αυξάνεται κατά 1,56 εκατομμύρια ευρώ. Για 2.000 επιπλέον δικαιούχους το κόστος ξεπερνά τα 3 εκατομμύρια ευρώ, ενώ για 5.000 αστυνομικούς προσεγγίζει τα 8 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Προφανώς τα ποσά αυτά δεν είναι απαγορευτικά για ένα κράτος, αλλά δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν «βελόνα στα άχυρα».

Υπάρχει όμως και μια ακόμη αντίφαση.

Από τη μία πλευρά υποστηρίζεται ότι το καθαρό ποσό που φτάνει στην τσέπη του αστυνομικού είναι περίπου 80 ευρώ και χαρακτηρίζεται «ψίχουλα». Από την άλλη, η μη χορήγησή του παρουσιάζεται ως μείζον ζήτημα που προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Αν είναι τόσο μικρό ώστε να θεωρείται αμελητέο, γιατί προκαλεί τόσο μεγάλη συζήτηση; Και αν είναι τόσο σημαντικό, τότε προφανώς δεν πρόκειται για «ψίχουλα».

Το σημαντικότερο όμως ερώτημα παραμένει άλλο.

Ποια είναι τα αντικειμενικά κριτήρια που πρέπει να καθορίζουν τους δικαιούχους;

Αν δοθεί σε όλες τις υπηρεσίες ενός νομού, γιατί να μη δοθεί και σε αντίστοιχους νομούς με παρόμοια χαρακτηριστικά;

Χωρίς σαφή κριτήρια, η συζήτηση κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ υπηρεσιών .

Η πραγματικότητα είναι ότι το επίδομα παραμεθορίου δεν δημιουργήθηκε για να λύσει το μισθολογικό πρόβλημα των αστυνομικών. Δημιουργήθηκε για να ενισχύσει προσωπικό που υπηρετεί υπό συγκεκριμένες συνθήκες σε συγκεκριμένες περιοχές.

Αν η Πολιτεία θεωρεί ότι τα σημερινά κριτήρια είναι άδικα, οφείλει να τα επανεξετάσει. Αν υπάρχουν υπηρεσίες που πράγματι επιβαρύνονται αντίστοιχα και παραμένουν εκτός, αυτό πρέπει να αποδειχθεί με στοιχεία.

Μέχρι τότε, ίσως η συζήτηση δεν θα πρέπει να αφορά το ποιος θα πάρει τα 130 ευρώ, αλλά το πώς θα διαμορφωθεί ένα δικαιότερο και πιο ξεκάθαρο πλαίσιο για όλους τους αστυνομικούς.