Όταν η εικόνα καταρρέει – μπορεί να σταθεί η εξουσία;

 Σε μια χώρα όπου η εικόνα της ασφάλειας αποτελεί βασικό πυλώνα εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος, γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: πώς είναι δυνατόν ένας διοικητής Ασφάλειας να παραμένει στη θέση του, όταν έχει υποστεί δημόσιο ξυλοδαρμό;

Το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Δεν αφορά μόνο τον άνθρωπο που δέχθηκε την επίθεση. Αφορά τον θεσμό που εκπροσωπεί.

Η θέση του διοικητή Ασφάλειας δεν είναι απλώς διοικητική. Είναι θέση ευθύνης, κύρους και –κυρίως– συμβολισμού. Είναι το πρόσωπο που καλείται να διαχειριστεί την εγκληματικότητα, να εμπνέει ασφάλεια και να εκπέμπει ισχύ. Όταν αυτή η εικόνα κλονίζεται δημόσια, το πλήγμα δεν είναι μόνο ατομικό – είναι θεσμικό.

Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε μια βασική αρχή: κανείς δεν παύεται επειδή υπήρξε θύμα. Ένας αξιωματικός που δέχεται επίθεση δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι ανίκανος. Το αντίθετο, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να δείχνει ότι βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, εκτεθειμένος σε κινδύνους που άλλοι αποφεύγουν.

Και εδώ βρίσκεται η λεπτή ισορροπία.

Αν το περιστατικό είναι τυχαίο, μεμονωμένο και δεν συνδέεται με πλημμελή άσκηση καθηκόντων, τότε η παραμονή του μπορεί να δικαιολογηθεί. Αν όμως πρόκειται για περιστατικό που αποκαλύπτει αδυναμία ελέγχου, έλλειψη σεβασμού ή ακόμα χειρότερα απώλεια επιχειρησιακής επιρροής, τότε το ερώτημα γίνεται πιο σκληρό: μπορεί ένας τέτοιος διοικητής να συνεχίσει να επιβάλλει την τάξη;

Η κοινωνία δεν κρίνει μόνο με όρους δικαιοσύνης. Κρίνει και με όρους εικόνας. Και η εικόνα, όσο κι αν δεν είναι το παν, παραμένει κρίσιμο στοιχείο στην αστυνόμευση. Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται μόνο με πράξεις – αλλά και με την αίσθηση ότι «ο υπεύθυνος ελέγχει την κατάσταση».

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας διοικητής δέχθηκε επίθεση. Το πρόβλημα είναι τι σηματοδοτεί αυτή η επίθεση προς τα έξω. Αν δημιουργεί την αίσθηση ότι η εξουσία αμφισβητείται, τότε το ζήτημα παύει να είναι προσωπικό και γίνεται θεσμικό.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η Πολιτεία οφείλει να απαντά καθαρά. Όχι με σιωπή, ούτε με επικοινωνιακή διαχείριση. Αλλά με αξιολόγηση, διαφάνεια και –αν χρειαστεί– αποφάσεις που προστατεύουν τον θεσμό, όχι το πρόσωπο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ασφάλεια δεν είναι μόνο θέμα επιχειρήσεων. Είναι θέμα εμπιστοσύνης.

Και η εμπιστοσύνη, όταν ραγίσει, δύσκολα επισκευάζεται.