Θεσσαλονίκη: «Ελαστικά βλήματα» ως λύση προτείνει ο πρόεδρος αστυνομικών μετά τα επεισόδια στο ΑΠΘ

 Έντονες αντιδράσεις προκαλεί η δημόσια τοποθέτηση του προέδρου των αστυνομικών υπαλλήλων Θεσσαλονίκης, Θεόδωρου Τσαϊρίδη, ο οποίος, στον απόηχο των επεισοδίων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, πρότεινε τη χρήση εκτοξευτήρων ελαστικών βλημάτων και σφαιριδίων χρώματος ως «σύγχρονων μέσων» αστυνόμευσης.

Η παρέμβασή του έρχεται λίγες ώρες μετά το «τελεσίγραφο» του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού προς τις πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ, με το οποίο ζητούνται εξηγήσεις εντός 48 ωρών για τα επεισόδια που σημειώθηκαν τα ξημερώματα του Σαββάτου στον χώρο του πανεπιστημίου.

Ο κ. Τσαϊρίδης υποστήριξε πως «δεν νοείται σύγχρονη αστυνομία χωρίς σύγχρονα μέσα», παρουσιάζοντας τα ελαστικά βλήματα και τα σφαιρίδια χρώματος ως εργαλεία που –κατά τον ίδιο– θα διευκόλυναν τη μετατροπή προσαγωγών σε συλλήψεις με «αποδεικτικά στοιχεία». Ωστόσο, η τοποθέτηση αυτή εγείρει σοβαρά ερωτήματα, καθώς τα συγκεκριμένα μέσα έχουν διεθνώς συνδεθεί με σοβαρούς τραυματισμούς, απώλεια όρασης και καταγγελίες για δυσανάλογη χρήση βίας, ιδιαίτερα σε χώρους με πυκνή παρουσία πολιτών.

Τα επεισόδια φέρονται να ξεκίνησαν απέναντι από την είσοδο του πανεπιστημίου, την ώρα που στην Πολυτεχνική Σχολή βρισκόταν σε εξέλιξη συναυλία. Οι αστυνομικές δυνάμεις έκαναν εκτεταμένη χρήση χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, δακρυγόνων και οχήματος «Αύρα». Από επιθέσεις με μολότοφ τραυματίστηκε ένας αστυνομικός, ο οποίος μεταφέρθηκε στο 424 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, ενώ καταγράφηκαν υλικές ζημιές σε τρία οχήματα.

Συνολικά 313 άτομα προσήχθησαν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθερα, γεγονός που εντείνει τον προβληματισμό για την αποτελεσματικότητα αλλά και την αναγκαιότητα της μαζικής αστυνομικής επέμβασης.

Η συζήτηση για «σύγχρονα μέσα» επανέρχεται, ωστόσο χωρίς να συνοδεύεται από ουσιαστικό διάλογο για τα όρια της αστυνομικής βίας, τη λογοδοσία και την προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων, ειδικά σε πανεπιστημιακούς χώρους που –θεσμικά– οφείλουν να παραμένουν χώροι ελεύθερης έκφρασης και ασφάλειας, όχι πεδία δοκιμής κατασταλτικών πρακτικών.