«Άκρα του τάφου σιωπή στην ΠΟΑΣΥ» – Όταν η καταγγελία συναντά τα γεγονότα

 

«Μηδέν από μηδέν», «απόλυτη αφωνία», «η σιωπή της ΠΟΑΣΥ μας κατέστρεψε». Με αυτούς τους χαρακτηρισμούς η Συνδικαλιστική Δράση Ένωσης Θεσσαλονίκης εξαπολύει σφοδρή επίθεση στη διοίκηση της Ομοσπονδίας μετά τις εξαγγελίες της ΔΕΘ. Μόνο που, όταν η κριτική γίνεται με τόσο απόλυτους όρους, οι ισχυρισμοί αναπόφευκτα πρέπει να συγκρίνονται και με τα πραγματικά δεδομένα.

Η ανακοίνωση ξεκινά από ένα δεδομένο που δύσκολα αμφισβητείται: οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού δεν έφεραν τις ειδικές οικονομικές παρεμβάσεις για το αστυνομικό προσωπικό που πολλοί περίμεναν.

Από εκεί μέχρι το «ΜΗΔΕΝ ΑΠΟ ΜΗΔΕΝ», όμως, υπάρχει απόσταση.

Γιατί οι αστυνομικοί, ως δημόσιοι υπάλληλοι, περιλαμβάνονται στα γενικά οικονομικά μέτρα που ανακοινώθηκαν, μεταξύ των οποίων η νέα αύξηση αποδοχών κατά 80 ευρώ μικτά λόγω της αναπροσαρμογής του κατώτατου μισθού και η μόνιμη ετήσια οικονομική ενίσχυση των 500 ευρώ.

Είναι αρκετά;

Προφανώς αυτό είναι αντικείμενο κριτικής.

Ικανοποιούν τα ειδικά αιτήματα των αστυνομικών;

Όχι.

Είναι όμως «μηδέν»;

Οι αριθμοί επιτρέπουν στον καθένα να δώσει την απάντησή του.

«Άκρα του τάφου σιωπή» – Αλλά πότε γράφτηκε η ανακοίνωση;

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η καταγγελία περί «απόλυτης αφωνίας» της ΠΟΑΣΥ.

Η Συνδικαλιστική Δράση γράφει:

«Άκρα του τάφου σιωπή στην ΠΟΑΣΥ βασιλεύει»

και καταλήγει:

«Η σιωπή δεν είναι στάση. Είναι συνενοχή».

Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Μετά τη ΔΕΘ μεσολάβησε τριήμερο πένθος στις Ένοπλες Δυνάμεις για την τραγική απώλεια των δύο αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας.

Η ΠΟΑΣΥ επανήλθε αμέσως μετά με επίσημη ανακοίνωση, στην οποία όχι μόνο τοποθετήθηκε για τις εξαγγελίες, αλλά επανέφερε συγκεκριμένο πλαίσιο διεκδικήσεων.

Άρα το ερώτημα είναι απλό:

Πόσες ώρες «σιωπής» απαιτούνται για να διαπιστωθεί… συνενοχή;

Και μήπως ορισμένοι βιάστηκαν να γράψουν το κατηγορητήριο πριν ακούσουν την απάντηση;

Τα «ΘΑ» που τελικά υπάρχουν σε συγκεκριμένο πλαίσιο

Η ανακοίνωση ειρωνεύεται επανειλημμένα τα «ΘΑ» της Ομοσπονδίας.

Ωστόσο, η ΠΟΑΣΥ έχει πλέον τοποθετήσει δημόσια στο διεκδικητικό της πλαίσιο συγκεκριμένα αιτήματα:

Αύξηση του πενθημέρου από 46 στα 70 ευρώ.

Ουσιαστική αναπροσαρμογή νυχτερινών και εξαιρέσιμων.

Επέκταση της μάχιμης πενταετίας.

Κατάργηση της μνημονιακής εισφοράς αλληλεγγύης υπέρ ανέργων.

13ο και 14ο μισθό.

Στεγαστική συνδρομή και επιδότηση ενοικίου για αστυνομικούς, με ειδική αναφορά σε περιοχές υψηλού στεγαστικού κόστους.

Μπορεί κάποιος απολύτως θεμιτά να ισχυριστεί ότι δεν αρκεί να τα ζητά η ΠΟΑΣΥ αλλά πρέπει και να τα πετύχει.

Αυτό είναι πολιτική και συνδικαλιστική κριτική.

Διαφέρει όμως σημαντικά από τον ισχυρισμό ότι δεν υπάρχουν καν ως διεκδικήσεις.

Και η Θεσσαλονίκη τι έκανε;

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο επίπεδο στη συζήτηση.

Η συγκεκριμένη παρέμβαση προέρχεται από συνδικαλιστές της Θεσσαλονίκης, της πόλης δηλαδή όπου πραγματοποιήθηκε η πανελλαδική ένστολη κινητοποίηση.

Εφόσον λοιπόν τίθεται τόσο επιτακτικά το ζήτημα της αγωνιστικότητας, υπάρχει ένα απολύτως θεμιτό ερώτημα:

Ποια ήταν η δική τους συμβολή στην κινητοποίηση;

Πόσους συναδέλφους κινητοποίησαν;

Πόσοι αστυνομικοί από τη Θεσσαλονίκη βρέθηκαν στη συγκέντρωση;

Ποια ήταν η παρουσία των συνδικαλιστικών δυνάμεων που σήμερα δηλώνουν ότι «το επόμενο χρονικό διάστημα θα αναλάβουν δράση»;

Ιδίως όταν η κινητοποίηση γινόταν στη δική τους πόλη, χωρίς να απαιτείται ταξίδι εκατοντάδων χιλιομέτρων.

Γιατί το «να μιλούν, να διεκδικούν και να αγωνίζονται» που ζητούν από τους άλλους είναι απολύτως σωστό.

Αλλά στον συνδικαλισμό υπάρχει και ένα ακόμη ρήμα:

Να συμμετέχουν.

Η κριτική δεν είναι μονόδρομος

Η διοίκηση της ΠΟΑΣΥ ασφαλώς θα κριθεί.

Θα κριθεί για το εάν θα καταφέρει να μετατρέψει τις διεκδικήσεις σε πραγματικές κατακτήσεις.

Θα κριθεί για το πενθήμερο, τα νυχτερινά, τη μάχιμη πενταετία, το στεγαστικό και τις αποδοχές.

Όμως όσοι επιλέγουν να της καταλογίσουν «αδράνεια», «σιωπή», «συνενοχή» και «καταστροφή», αναλαμβάνουν και οι ίδιοι ένα βάρος:

Να παρουσιάσουν τη δική τους δράση.

Τι πρότειναν;

Τι πέτυχαν;

Πόσους κινητοποίησαν;

Ποιες δικές τους παρεμβάσεις έφεραν μετρήσιμο αποτέλεσμα για τους αστυνομικούς;

Γιατί διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος η συζήτηση να μετατραπεί σε έναν ιδιότυπο διαγωνισμό ανακοινώσεων, όπου όποιος χρησιμοποιεί τα περισσότερα κεφαλαία γράμματα και τα περισσότερα θαυμαστικά θεωρείται και περισσότερο αγωνιστής.

Και ο συνδικαλισμός δεν μετριέται ούτε σε κεφαλαία ούτε σε αναρτήσεις.

Μετριέται σε παρουσία, διεκδίκηση και αποτέλεσμα.