Συνδικαλιστικός παρασιτισμός

 

Το πιο εύκολο πράγμα στον συνδικαλισμό είναι να ασκείται κριτική στις πράξεις των άλλων, χωρίς εκείνοι που την ασκούν να αναλαμβάνουν αντίστοιχα το βάρος των αποφάσεων και των δράσεων.

Αυτό, όμως, δεν είναι συνδικαλισμός.

Πέρυσι, για λογαριασμό της ΠΟΑΣΥ, πρώην αστυνομικος και συνδικαλιστής, σε συνεργασία με δημοσιογράφο παρουσίαζε σε τηλεοπτικό κανάλι την εκπομπή της Ομοσπονδίας για τα προβλήματα των ενστόλων.

Τότε, στελέχη της γνωστής «αντιπολίτευσης» της Ομοσπονδίας ασκούσαν έντονη κριτική στη συγκεκριμένη επιλογή. Έκαναν λόγο για «πεταμένα χρήματα», υποστηρίζοντας ότι η εκπομπή δεν αποτελούσε σύγχρονο τρόπο επικοινωνίας και δεν προσέφερε ουσιαστικά στους συναδέλφους.

Φέτος, η νέα διοίκηση της ΠΟΑΣΥ αποφάσισε να διακόψει την εκπομπή και να προχωρήσει σε νέους τρόπους επικοινωνίας.

Και τότε συνέβη το παράδοξο.

Εκείνοι που μέχρι χθες απαξίωναν τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, έσπευσαν να την εντάξουν στη δική τους ατζέντα, παρουσιάζοντάς την πλέον ως μία σημαντική και «απολύτως απαραίτητη» ενέργεια προς τη σωστή κατεύθυνση.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι κάποιος μπορεί να αλλάξει άποψη. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ίδια ακριβώς ενέργεια καταγγέλλεται όταν γίνεται από τον αντίπαλο και παρουσιάζεται ως επιτυχία όταν υιοθετείται από εκείνον που μέχρι χθες την κατηγορούσε.

Το ίδιο σκηνικό στη ΔΕΘ

Ανάλογη εικόνα παρουσιάστηκε και με τη διαμαρτυρία των αστυνομικών στη Θεσσαλονίκη.

Συνδικαλιστές και Ενώσεις επέλεξαν να απέχουν από την κινητοποίηση της ΔΕΘ, υποστηρίζοντας ότι η συγκεκριμένη μορφή διαμαρτυρίας δεν προσφέρει ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Το ερώτημα, επομένως, είναι απλό:

Εάν αύριο η ΠΟΑΣΥ αποφασίσει ότι δεν θα πραγματοποιήσει ξανά αντίστοιχη κινητοποίηση στη ΔΕΘ, θα εμφανιστούν οι ίδιοι άνθρωποι να ζητούν δυναμική παρουσία και διαμαρτυρία στη Θεσσαλονίκη;

Σημασία έχει ποιος το κάνει.

Διαβάσαμε, μάλιστα, συνδικαλιστή-πρόεδρο να εγκαλεί την Ομοσπονδία επειδή δεν πήγε στον υπουργό Οικονομικών για να του υποδείξει από πού θα μπορούσε να εξοικονομήσει χρήματα για τους αστυνομικούς.

Τεράστια συνδικαλιστική ανακάλυψη.

Μόνο που αυτή η κριτική εμφανίστηκε… φέτος.

Ίσως επειδή κάποιοι αποφάσισαν ξαφνικά να στρέψουν το πολιτικό τους καράβι προς άλλα λιμάνια.

Άλλο αντιπολίτευση, άλλο μηδενισμός

Η αντιπολίτευση μέσα σε μια Ομοσπονδία δεν είναι απλώς θεμιτή. Είναι απαραίτητη.

Το ίδιο και η αυστηρή κριτική απέναντι σε κάθε διοίκηση.

Όμως η κριτική χάνει την αξία της όταν ό,τι κάνει η μία πλευρά χαρακτηρίζεται αποτυχία και το ίδιο ακριβώς πράγμα, όταν γίνεται από την άλλη, μετατρέπεται ξαφνικά σε επιτυχία.

Ακόμη περισσότερο όταν πρωτοβουλίες που κάποτε απαξιώθηκαν υιοθετούνται στη συνέχεια από εκείνους που τις κατήγγειλαν και παρουσιάζονται ως κάτι νέο και πρωτοποριακό.

Αυτό δεν είναι δημιουργική αντιπολίτευση.

Δεν είναι πρόταση.

Δεν είναι διεκδίκηση.

Και σίγουρα δεν είναι συνδικαλισμός.

Είναι αυτό που στον συνδικαλιστικό χώρο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με δύο λέξεις:

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΣ.