Τα έλεγαν οι αστυνομικοί των Σερρών, τα έγραφε η ΠΟΑΣΥ... – Στη Σιντική απλώς περίμεναν να συμβεί το κακό

Σιντική: Τους είχαν προειδοποιήσει – Και όχι μία φορά

Οι προειδοποιήσεις ήταν συγκεκριμένες και είχαν φτάσει στην πολιτική και φυσική ηγεσία – Τα σοβαρά επεισόδια στη δομή δεν μπορούν να βαφτιστούν «κεραυνός εν αιθρία»

Μετά από κάθε σοβαρό περιστατικό στην Ελλάδα ακολουθεί σχεδόν τελετουργικά η ίδια συζήτηση: Τι πήγε λάθος; Ποιος γνώριζε; Υπήρχαν προειδοποιήσεις; Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί;

Στην περίπτωση της Δομής Σιντικής, όμως, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη έρευνα για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα.

Τα έλεγαν. Τα έγραφαν. Προειδοποιούσαν.

Η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Σερρών είχε χτυπήσει το καμπανάκι ήδη από τις 9 Ιουλίου 2026. Και δεν μιλούσε αόριστα για κάποιον πιθανό μελλοντικό κίνδυνο. Περιέγραφε μια κατάσταση που είχε ήδη αρχίσει να ξεφεύγει, με περιστατικά έντάσεων, αυτοτραυματισμών, αποπειρών αυτοχειρίας και απόδρασης, προειδοποιώντας για τους σοβαρούς κινδύνους τόσο για τους αστυνομικούς όσο και για τους κρατούμενους.

Και πού απευθυνόταν;

Στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνο Πλεύρη, στον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. Δημήτριο Μάλλιο και στην ΠΟΑΣΥ.

Επομένως, άγνοια δεν μπορεί να επικαλεστεί κανείς.

Δεν τους έπιασε κανείς στον ύπνο – Τα έλεγαν ξανά και ξανά

Ας μην επιχειρήσει κανείς τώρα να παρουσιάσει όσα συνέβησαν στη Σιντική ως ένα ξαφνικό και απρόβλεπτο ξέσπασμα.

Οι προειδοποιήσεις δεν ξεκίνησαν χθες. Ούτε υπήρξε μόνο μία.

Οι αστυνομικοί των Σερρών τα έλεγαν και πριν. Είχαν προηγηθεί περιστατικά έντασης, επιθέσεων, αυτοτραυματισμών, αποπειρών αυτοχειρίας και απόδρασης. Η ίδια η Ένωση, στην ανακοίνωση της 9ης Ιουλίου, χαρακτήριζε την επίθεση με πέτρες της προηγουμένης ως «ένα ακόμη σοβαρό περιστατικό».

Στις 22 Ιουλίου ακολούθησε και η ΠΟΑΣΥ, η οποία έστειλε έγγραφο στους δύο αρμόδιους υπουργούς και στον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ., ζητώντας άμεσα μέτρα.

Δηλαδή πόσες φορές πρέπει να προειδοποιήσουν εκείνοι που βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή για να τους ακούσει κάποιος;

Δεν υπάρχει πλέον το άλλοθι του «δεν γνωρίζαμε».

Τα ήξεραν. Τους τα είχαν πει. Τους τα ξαναείπαν. Και τελικά συνέβη αυτό για το οποίο τους προειδοποιούσαν.

Και αυτό κάνει την πολιτική ευθύνη ακόμη βαρύτερη.

Δεν προειδοποιούσαν απλώς – Περιέγραφαν τι ερχόταν

Το έγγραφο της Ένωσης Σερρών σήμερα διαβάζεται σχεδόν σαν προαναγγελία όσων ακολούθησαν.

Περίπου 455 άνθρωποι βρίσκονταν στη δομή, ενώ οι συνδικαλιστές έκαναν λόγο για παρατεταμένη διοικητική κράτηση, αργές διαδικασίες επιστροφής και απουσία ουσιαστικού σχεδίου αποσυμφόρησης. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με όσα είχαν καταγγείλει, η αστυνομική δύναμη στη δομή είχε μειωθεί κατά 40 άτομα.

Παράλληλα, είχαν επισημανθεί προβλήματα στις περιφράξεις, κενά στην κάλυψη από κάμερες ασφαλείας, UPS του κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης εκτός λειτουργίας επί μήνες και ανεπαρκής εφεδρική γεννήτρια.

Έφταναν μάλιστα να καταγγέλλουν ότι προβλήματα στις περιφράξεις αποκαθίσταντο ακόμη και με προσωπική εργασία αστυνομικών και υλικά που εξασφαλίζονταν μέσω ιδιωτικών πρωτοβουλιών.

Τι άλλο ακριβώς έπρεπε να γράψουν;

Να προβλέψουν και την ημερομηνία;

Από τις προειδοποιήσεις στον πετροπόλεμο

Και φτάσαμε στο βράδυ του Σαββάτου.

Στη δομή σημειώθηκαν σοβαρά επεισόδια και πετροπόλεμος με τις αστυνομικές δυνάμεις, προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημιές στις εγκαταστάσεις και τμήματα της περίφραξης παραβιάστηκαν, με αποτέλεσμα άτομα να καταφέρουν να βγουν εκτός της δομής.

Χρειάστηκε κινητοποίηση ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων και ενίσχυση με διμοιρία από τη Θεσσαλονίκη, ενώ η κατάσταση παρέμεινε έκρυθμη για ώρες.

Ευτυχώς, δεν θρηνήσαμε ανθρώπινη ζωή.

Και αυτό πρέπει να υπογραμμιστεί.

Μέσα σε μια εξαιρετικά δύσκολη και επικίνδυνη κατάσταση, η ψύχραιμη διαχείριση από τους αστυνομικούς συνέβαλε ώστε η κρίση να μην πάρει ακόμη χειρότερη τροπή.

Το γεγονός όμως ότι δεν υπήρξε τραγωδία δεν μπορεί να μετατραπεί σε άλλοθι για όσους είχαν προειδοποιηθεί.

Γιατί η τύχη δεν είναι σχέδιο ασφαλείας.

Όταν η πρόληψη αντικαθίσταται από την εκ των υστέρων κινητοποίηση

Το πιο εύκολο για έναν κρατικό μηχανισμό είναι να κινητοποιείται όταν η κατάσταση έχει ήδη ξεφύγει. Να στέλνει ενισχύσεις, να συγκαλεί συσκέψεις, να κάνει καταμετρήσεις, να αναζητά ευθύνες και να ανακοινώνει μέτρα.

Το δύσκολο είναι να ενεργεί πριν χρειαστούν όλα αυτά.

Στη Σιντική δεν έλειπε η ενημέρωση. Το πρόβλημα ήταν ότι όσα είχαν καταγγελθεί δεν αντιμετωπίστηκαν εγκαίρως και αποτελεσματικά.

Οι άνθρωποι που υπηρετούσαν εκεί δεν ζητούσαν από την πολιτική και φυσική ηγεσία να προβλέψει το απρόβλεπτο. Της περιέγραφαν ένα ήδη υπαρκτό πρόβλημα που γινόταν καθημερινά μεγαλύτερο.

Κι όμως, χρειάστηκε να πέσουν περιφράξεις, να εκτοξευθούν πέτρες κατά αστυνομικών, να προκληθούν καταστροφές και να υπάρξουν διαφυγές από μια κλειστή δομή, για να βρεθούμε ξανά μπροστά στη γνωστή εικόνα της έκτακτης κινητοποίησης.

Αυτό δεν λέγεται πρόληψη. Είναι διαχείριση μιας κρίσης που κάποιοι είχαν ήδη προειδοποιήσει ότι ερχόταν.

Πρέπει πάντα να προηγείται μια τραγωδία για να ακούσει κάποιος;

Και εδώ βρίσκεται ένα πρόβλημα πολύ μεγαλύτερο από τη Σιντική.

Στη χώρα μας επαναλαμβάνεται επικίνδυνα ένα μοτίβο: οι άνθρωποι που βρίσκονται στο πεδίο προειδοποιούν και ο κρατικός μηχανισμός πολλές φορές κινητοποιείται όταν το πρόβλημα έχει ήδη εκραγεί.

Στη Σιντική προειδοποιούσαν οι αστυνομικοί και η ΠΟΑΣΥ.

Στον σιδηρόδρομο, πριν από την τραγωδία των Τεμπών, εργαζόμενοι και συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι είχαν επίσης δημοσίως θέσει ζητήματα για την ασφάλεια και τη λειτουργία του δικτύου.

Οι δύο υποθέσεις είναι προφανώς διαφορετικές και δεν εξισώνονται.

Υπάρχει όμως ένα κοινό και αμείλικτο ερώτημα:

Τι αξία έχει μια προειδοποίηση όταν το κράτος την ακούει μόνο μετά το γεγονός;

Η πολιτική ευθύνη δεν γεννιέται μόνο όταν χυθεί αίμα. Υπάρχει και όταν ο αρμόδιος έχει ενημερωθεί για έναν σοβαρό και τεκμηριωμένο κίνδυνο και δεν λαμβάνονται εγκαίρως τα αναγκαία μέτρα.

«Πόσα ακόμη περιστατικά πρέπει να συμβούν;»

Η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Σερρών είχε θέσει ένα ερώτημα που, μετά τα τελευταία γεγονότα, αποκτά πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα:

Πόσα ακόμη περιστατικά έντασης, βίας, αποπειρών αυτοχειρίας και απόδρασης πρέπει να συμβούν και ποιος θα αναλάβει την ευθύνη εάν τραυματιστεί αστυνομικός ή κρατούμενος;

Το βράδυ του Σαββάτου φτάσαμε ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που όλοι απεύχονταν.

Και αυτή τη φορά σταθήκαμε τυχεροί.

Η κυβέρνηση και οι αρμόδιες ηγεσίες δεν μπορούν πλέον να ισχυριστούν ότι δεν γνώριζαν. Υπήρχαν έγγραφες προειδοποιήσεις. Υπήρχε συγκεκριμένη καταγραφή των προβλημάτων. Υπήρχαν αιτήματα για αποσυμφόρηση, ενίσχυση προσωπικού και αποκατάσταση των ελλείψεων στις υποδομές και στα μέτρα ασφαλείας.

Η αδυναμία διαχείρισης γνωστών προβλημάτων δεν μπορεί κάθε φορά να καλύπτεται πίσω από έκτακτες συσκέψεις, ενισχύσεις της τελευταίας στιγμής και αναζήτηση ευθυνών αφού συμβεί το περιστατικό.

Το κράτος δεν κρίνεται μόνο από το πώς αντιδρά όταν ξεσπά μια κρίση.

Κρίνεται κυρίως από το αν άκουσε εκείνους που το προειδοποίησαν πριν από αυτήν.

Ευτυχώς, αυτή τη φορά δεν χάθηκε ανθρώπινη ζωή.

Την επόμενη, όμως, αν υπάρξει, κανείς δεν θα δικαιούται να αναρωτηθεί:

«Γιατί δεν μας είχε προειδοποιήσει κάποιος;»

Τους είχαν προειδοποιήσει.

Και όχι μία φορά.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι ποιος γνώριζε.

Το ερώτημα είναι τι έκανε από τη στιγμή που γνώριζε.