Τι θα πει «τα είχαμε πει εμείς»;

 

Κοινωνική αλλοτρίωση της απλής καθημερινότητας, αλλά και της πιο σύνθετης, παρατηρείται στις μέρες μας. Αβίαστα ο καθείς και χωρίς υπόβαθρο γνώσης εξαπολύει γνώμες. Τι πιο ουσιαστικό από έναν δημοκρατικό διάλογο θα μπορούσε να σταθεί ανάχωμα στην ευημερία, θα τολμούσαμε να πούμε; Τίποτε φυσικά! Οι απόψεις δίνουν και παίρνουν, αλλά τελικά στο «ρεπερτόριό» τους, αντί να αμβλύνεται η ευρεία γκάμα ικανοτήτων ή γνώσεων που διαθέτει κάποιος γενικότερα, δυστυχώς όλο και τίθεται εν αμφιβόλω. Γιατί προφανώς τελικά αποδεικνύονται οι ανικανότητες και τα πρόσκαιρα οφέλη για τους αυτουργούς.

Σημείο των καιρών ή μια τεχνητή πραγματικότητα πεπερασμένων αξιών μάς εγκλωβίζει τελικά; «Τίς αγορεύειν βούλεται;» ήταν η αρχαία ελληνική ρήση και σημαίνει «ποιος θέλει να μιλήσει;». Ήταν η επίσημη ερώτηση που έκανε ο κήρυκας στην αρχαία Αθήνα (στην Πνύκα) προτού ξεκινήσει η συζήτηση για τα πολιτικά θέματα. Έδειχνε την ισότητα των πολιτών, καθώς κάθε Αθηναίος πολίτης είχε το δικαίωμα να ανέβει στο βήμα και να εκφράσει τη γνώμη του.

Σήμερα, όλοι έχουν άποψη, αλλά δεν πηγάζει ως αυτοτελής από τα πιστεύω τους. Αντίθετα, συχνά επιδιώκει να δείξει μια διαφορετικότητα ταύτισης με κάποιους, ακόμη κι αν αυτή είναι λανθασμένη. Και ξαφνικά μια τέτοια άποψη αρχίζει να αποκτά οπαδούς, οι οποίοι ομαδοποιούνται για λόγους άσχετους με την ουσία.

«Εμείς τα είχαμε πει…» διατείνονται μεμονωμένοι συνδικαλιστές της αστυνομίας, επιδιώκοντας να εμφανιστούν δικαιωμένοι. Ενίοτε, όταν τα αιτήματά τους γίνονται δεκτά και ικανοποιούνται, αλλάζουν στάση. Ας πάρουμε για παράδειγμα την ενίσχυση ανθρώπινου δυναμικού, το οποίο τελικά οι ίδιοι οι συνδικαλιστές φροντίζουν να αποσπάσουν, με τη σύμφωνη γνώμη των πολιτικών που έως τότε κατηγορούσαν, προκειμένου να ωφεληθούν οικονομικά με 3.000 έως 5.000 ευρώ και ταυτόχρονα να εξασφαλίσουν την ψήφο τους. Στη συνέχεια διαμαρτύρονται γιατί άδειασε πάλι η διεύθυνσή τους και επανέρχονται με νέες καταγγελίες, λες και το σύνολο των αστυνομικών δεν γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει.

Υγειονομικοί διαμαρτύρονται γιατί δεν υπάρχουν νοσοκομεία και όταν δημιουργούνται νοσοκομεία, διαμαρτύρονται για το προσωπικό. Όλα αυτά τα υποτιθέμενα κινήματα, που επί της ουσίας λειτουργούν ως προσωπικές προβολές ορισμένων, αρχίζουν να δημιουργούν οπαδούς. Στέλνουν «εις το πυρ το εξώτερον» πολιτικούς επειδή, κατά την άποψή τους, δεν χειρίστηκαν σωστά το μεταναστευτικό, ενώ ορισμένες φορές οι ίδιοι παρανομούν με διάφορους τρόπους. Για την τοπική γαστρονομία εμφανίζονται ως ειδικοί και ισχυρίζονται ότι προσελκύουν τουρισμό, αλλά στη συνέχεια ο τουρίστας αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως πηγή κέρδους και ακολουθούν διαμαρτυρίες για τη μείωση της τουριστικής κίνησης.

Περισσότερο ανακόλουθοι, όμως, γίνονται οι πολιτικοί και οι συνδικαλιστές στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν την ψήφο του πολίτη. «Θα καταργήσουμε τα μνημόνια με ένα άρθρο», μας είπαν, για να ακολουθήσουν τελικά νέα και αυστηρότερα μέτρα. Εξαφανίζονται όταν η πραγματικότητα διαψεύδει τις υποσχέσεις τους και, με σύμμαχο τον χρόνο, επανέρχονται. «Θα συλλάβουμε τον εγκληματία Νετανιάχου», δηλώνουν πρόχειρα για λόγους εντυπώσεων και λίγο αργότερα συνεργάζονται μαζί του.

Δυστυχώς είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε με αυτές τις αστείες απόψεις των «ειδικών», που υποστηρίζουν ότι δήθεν εκείνοι τα είχαν προβλέψει και δεν τους ακούσαμε, ενώ οι ίδιοι δεν αναλαμβάνουν καμία ουσιαστική πρωτοβουλία. Ακόμη κι όταν τους αντικρούσεις με επίσημα έγγραφα και αποδεικτικά στοιχεία, επιμένουν στις θέσεις τους, όχι για να αναδείξουν την ουσία, αλλά για να συντηρήσουν μια στρεβλή εικόνα διαφορετικότητας.

Καιρός να τους αγνοούμε και να πάψουμε να τους ακούμε. Αυτή η αέναη ανακύκλωση των ίδιων ιδεών έχει κουράσει.

Καραδήμας Νικόλαος