🗂️ Katehacker Files: Το μεγάλο προσκλητήριο και η… μοναξιά της εξέδρας

Μεγάλο κάλεσμα.

Μεγάλες προσδοκίες.

Ανακοινώσεις, αφίσες, προσκλήσεις video.

Όλα έτοιμα για μια μεγάλη συνδικαλιστική επίδειξη δύναμης.

Μόνο που όταν ήρθε η ώρα της συγκέντρωσης...

η μαζικότητα φαίνεται πως είχε κανονίσει κάτι άλλο. 

Στα Files κοιτάξαμε τις εικόνες.

Ξανακοιτάξαμε.

Και μετά αρχίσαμε να ψάχνουμε τους προσκεκλημένους.

Γιατί, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, αρκετοί συνδικαλιστικοί φορείς είχαν προσκληθεί.

Η οργανωμένη παρουσία τους, όμως, δεν διαπιστώθηκε.

Περίεργο.

Τόσες προσκλήσεις.

Τόση κινητοποίηση.

Και τελικά...

Μήπως κάποιοι ξέχασαν να υπολογίσουν κάτι πολύ βασικό;

Ότι για να έρθει κάποιος στο κάλεσμά σου, πρέπει πρώτα να θέλει να σταθεί δίπλα σου. 

Γιατί οι προσκλήσεις στέλνονται εύκολα.

Οι σχέσεις, όμως, χτίζονται δύσκολα.

Και όταν για καιρό ο δημόσιος συνδικαλιστικός διάλογος γεμίζει χαρακτηρισμούς, αιχμές, κατηγορίες και προσωπικές αντιπαραθέσεις...

μήπως κάποια στιγμή οι άλλοι σταματούν να σηκώνουν το τηλέφωνο; 

Δεν γνωρίζουμε γιατί δεν εμφανίστηκαν οργανωμένα οι προσκεκλημένοι φορείς.

Αλλά έχουμε μια υποψία που αξίζει να εξεταστεί:

Μήπως η τοξικότητα έχει αρχίσει να επιστρέφει στον αποστολέα;

Γιατί δεν γίνεται τη μία ημέρα να αντιμετωπίζεις τους άλλους σαν αντιπάλους προς εξόντωση...

και την επόμενη να περιμένεις να έρθουν όλοι μαζί σου, αγκαλιασμένοι, κάτω από το ίδιο πανό.

Αυτό δεν είναι συνδικαλιστική ενότητα.

Είναι οικογενειακό τραπέζι μετά το μοίρασμα της κληρονομιάς. 

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό μυστήριο.

Μήπως δεν απομακρύνθηκαν οι άλλοι;

Μήπως κάποιοι, με τον τρόπο που επέλεξαν να αντιπαρατίθενται, απομάκρυναν μόνοι τους τους πιθανούς συμμάχους τους;

Μήπως το πρόβλημα δεν ήταν η πρόσκληση;

Μήπως ήταν ο αποστολέας; 

Γιατί τα προβλήματα των αστυνομικών είναι πραγματικά.

Οι διεκδικήσεις σοβαρές.

Αλλά κανένα δίκαιο αίτημα δεν εξασφαλίζει από μόνο του συνδικαλιστική συμμαχία.

Και η ενότητα δεν εμφανίζεται με ένα δελτίο Τύπου.

Ιδίως όταν στα προηγούμενα δελτία Τύπου έχεις φροντίσει να την κάνεις κομμάτια.

 

Και ίσως το μεγαλύτερο μήνυμα της ημέρας να μην ήρθε από όσους ανέβηκαν στο βήμα.

Ήρθε από εκείνους που δεν εμφανίστηκαν.

Γιατί, παρά τις ανακοινώσεις, τις αφίσες και τη μεγάλη κινητοποίηση, η ανταπόκριση των ίδιων των αστυνομικών φαίνεται πως έμεινε μακριά από τις προσδοκίες.

Και εδώ γεννιέται η πιο άβολη ερώτηση:

Μήπως τελικά δεν γύρισαν την πλάτη μόνο οι προσκεκλημένοι φορείς, αλλά και σημαντικό μέρος της ίδιας της βάσης;

Στα Files δεν ξέρουμε γιατί απουσίασαν.

Αλλά μια απορία την έχουμε:

Όταν καλείς τους πάντες και η ανταπόκριση δεν είναι αυτή που περίμενες, μήπως αντί να μετράς τους απόντες πρέπει να αρχίσεις να μετράς τα λάθη σου; 

Γιατί οι αστυνομικοί μπορεί να μην έστειλαν ανακοίνωση.

Αλλά η απουσία τους έδωσε στους διοργανωτές κάτι που ίσως αξίζει να ακούσουν περισσότερο από ένα χειροκρότημα: ένα ερώτημα για τη σχέση τους με τη βάση.

 To be continued…

Στα Files δεν ξέρουμε ποιος αποφάσισε να μην πάει και γιατί.

Ξέρουμε όμως ότι η απομόνωση, όταν υπάρχει, δεν προκύπτει πάντοτε επειδή οι άλλοι σε εγκαταλείπουν.

Μερικές φορές αξίζει να αναρωτηθείς αν τους έδειξες εσύ την έξοδο.

Υ.Γ. Στην επόμενη κινητοποίηση, πριν στείλουν προσκλήσεις, ίσως χρειάζεται να κάνουν κάτι απλούστερο.

Να ελέγξουν πόσες γέφυρες έχουν μείνει όρθιες.

Γιατί με καμένες γέφυρες...

δύσκολα περνάει ο κόσμος.