Τότε μετρούσαν κεφάλια, σήμερα μιλούν για υπονόμευση

 

Αστυνομικές κινητοποιήσεις: Όταν η συμμετοχή γίνεται κριτήριο μόνο για τους άλλους

Η αντιπαράθεση για την προσέλευση στην πρόσφατη συγκέντρωση της Αθήνας, οι διαφορετικές τοποθετήσεις για την ΠΟΑΣΥ και τα ερωτήματα που προκύπτουν από τη σύγκριση με προηγούμενες κινητοποιήσεις.

Η πρόσφατη συγκέντρωση αστυνομικών στην Αθήνα προκάλεσε νέα αντιπαράθεση στους κόλπους του αστυνομικού συνδικαλισμού, αυτή τη φορά με επίκεντρο τη συμμετοχή. Αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αμφισβήτησαν όσους σχολίασαν την προσέλευση, αποδίδοντάς τους ακόμη και σκοπιμότητες.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται στη διαφορετική αντιμετώπιση του ίδιου ζητήματος. Σε προηγούμενες κινητοποιήσεις των Ομοσπονδιών, η συμμετοχή είχε επίσης αποτελέσει αντικείμενο κριτικής, παρά το γεγονός ότι η πορεία στη Θεσσαλονίκη είχε καταγραφεί ως ιδιαίτερα μεγάλη.

Γιατί, λοιπόν, η αξιολόγηση της συμμετοχής θεωρείται θεμιτή όταν αφορά τις κινητοποιήσεις των Ομοσπονδιών, αλλά αντιμετωπίζεται ως επίθεση στους αστυνομικούς όταν αφορά μια άλλη συγκέντρωση;

Η καταγραφή της προσέλευσης δεν συνιστά αμφισβήτηση των αιτημάτων. Οι οικονομικές δυσκολίες, οι συνθήκες εργασίας και τα υπηρεσιακά προβλήματα των αστυνομικών παραμένουν υπαρκτά, ανεξάρτητα από τον αριθμό όσων συμμετέχουν σε μια κινητοποίηση. Αντίστοιχα, η αποτίμηση της συμμετοχής αποτελεί μέρος της δημοσιογραφικής κάλυψης και δεν μπορεί να ταυτίζεται αυτομάτως με υπονόμευση των διεκδικήσεων.

Διαφορετικές τοποθετήσεις για την ΠΟΑΣΥ

Η αντιπαράθεση επεκτάθηκε και στη στάση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων.

Σε σχετική εκπομπή, οι ομιλητές άσκησαν κριτική στην ΠΟΑΣΥ για την απουσία της από τη συγκέντρωση, υποστηρίζοντας ότι είχε προσκληθεί επισήμως και ότι η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε σε πολύ μικρή απόσταση από τα γραφεία της.

Στην ίδια συζήτηση καταγράφηκαν και δύο διαφορετικοί χαρακτηρισμοί για την Ομοσπονδία. Ο Προέδρος της Αθήνας΄ Πάκος Δημοσθένης αναφέρθηκε στην ΠΟΑΣΥ ως τη «ναυαρχίδα του συνδικαλιστικού κινήματος», ενώ ο  Γραμματέας της Αθήνας Χήτας Κων/νος υποστήριξε ότι κινδυνεύει «να μετατραπεί σε πολιτιστικό σύλλογο».

Οι δύο τοποθετήσεις αποτυπώνουν διαφορετική αξιολόγηση του σημερινού ρόλου της Ομοσπονδίας: η πρώτη αναγνωρίζει τη θεσμική της βαρύτητα, ενώ η δεύτερη αμφισβητεί τη διεκδικητική της λειτουργία.

Παράλληλα, διατυπώθηκαν αιτιάσεις περί επιλεκτικής αντιμετώπισης των Πρωτοβάθμιων Ενώσεων, ενώ ο Τσαϊρίδης επανέλαβε ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι «καρέκλες».

Πρόκειται για τοποθετήσεις που εντάσσονται σε μια ευρύτερη συνδικαλιστική αντιπαράθεση, χωρίς όμως να αναιρούν το βασικό ζήτημα: η ίδια κριτική πρέπει να αντιμετωπίζεται με τα ίδια κριτήρια, ανεξάρτητα από το ποιος διοργανώνει μια κινητοποίηση.

Η μεγάλη συμμετοχή σε μια πορεία δεν πρέπει να υποβαθμίζεται για λόγους συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης, όπως και μια συγκέντρωση με μικρότερη ανταπόκριση δεν χρειάζεται να παρουσιάζεται ως μαζική για να αναγνωριστεί η σημασία των αιτημάτων της.

Ο σεβασμός προς τους αστυνομικούς που κινητοποιούνται δεν προϋποθέτει την αποδοχή κάθε εκτίμησης των διοργανωτών. Ούτε η κριτική προς μια συνδικαλιστική ηγεσία σημαίνει απαξίωση των συναδέλφων που συμμετέχουν.

Η συμμετοχή είναι γεγονός προς καταγραφή, όχι μέγεθος που αλλάζει ανάλογα με τις συνδικαλιστικές συμμαχίες.

Και αυτό ισχύει για όλες τις κινητοποιήσεις, χωρίς εξαιρέσεις.