Θεσσαλονίκη: Όταν η συνδικαλιστική αλληλεγγύη μετατρέπεται σε άλλοθι για τα πάντα – Η παρέμβαση Σφελινιώτη

Ο αστυνομικός αφήνει τον υπηρεσιακό του οπλισμό στο έδαφος και ο συνδικαλιστής Αλέξανδρος Σφελινιώτης στρέφει τα πυρά του κατά της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. Μάλιστα, η δημόσια τοποθέτησή του έτυχε επιδοκιμασίας και από μέλη της διοίκησης της ΠΟΑΣΥ, γεγονός που δημιουργεί πρόσθετα ερωτήματα για τα αντανακλαστικά του συνδικαλιστικού κινήματος.

Με αφορμή το περιστατικό στη Θεσσαλονίκη, ο συνδικαλιστής Αλέξανδρος Σφελινιώτης επέλεξε να υπερασπιστεί δημόσια τον εμπλεκόμενο αστυνομικό, επικαλούμενος τις δύσκολες συνθήκες εργασίας, τις καθημερινές προκλήσεις και τις λεκτικές επιθέσεις που δέχονται οι ένστολοι.

Ο ίδιος, ο οποίος προχώρησε και σε δηλώσεις στον ΣΚΑΪ για την υπόθεση, υποστήριξε ότι ένα βίντεο χωρίς ήχο, το οποίο αποτυπώνει μόνο μέρος του περιστατικού, δεν αρκεί για την καταδίκη του συναδέλφου του.

Μέχρι εδώ, η ανάγκη για αντικειμενική διερεύνηση είναι απολύτως κατανοητή. Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια την οποία η συνδικαλιστική παρέμβαση μοιάζει να προσπερνά.

Το βίντεο μπορεί να μην έχει ήχο, έχει όμως εικόνα. Και η εικόνα δεν εξαφανίζεται επειδή δεν εξυπηρετεί το αφήγημα της υπεράσπισης.

Ένας αστυνομικός που αφήνει τον υπηρεσιακό του οπλισμό στο έδαφος εγείρει σοβαρά ερωτήματα, ανεξάρτητα από το τι προηγήθηκε. Η πίεση, οι προσβολές και οι προκλήσεις αποτελούν δυστυχώς μέρος της αστυνομικής καθημερινότητας. Δεν μπορούν, όμως, να χρησιμοποιούνται ως απάντηση για κάθε συμπεριφορά.

Αντί ο κ. Σφελινιώτης να περιοριστεί στην απαίτηση για πλήρη διερεύνηση του περιστατικού, επέλεξε να εξαπολύσει επίθεση κατά της ηγεσίας, κατηγορώντας την ότι καταδικάζει τον αστυνομικό και αδιαφορεί για τα προβλήματα του προσωπικού.

Προφανώς, για ορισμένους, το πρόβλημα δεν είναι ποτέ η συμπεριφορά του αστυνομικού. Είναι πάντοτε εκείνος που τολμά να την ελέγξει.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το γεγονός ότι η ανάρτηση του κ. Σφελινιώτη επιδοκιμάστηκε από μέλη της διοίκησης της ΠΟΑΣΥ. Η επιδοκιμασία αυτή δεν συνιστά κατ' ανάγκη επίσημη θέση της Ομοσπονδίας, δείχνει όμως ότι η συγκεκριμένη προσέγγιση βρίσκει υποστηρικτές και σε επίπεδο διοίκησης.

Και εδώ προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα: Συμφωνούν οι συγκεκριμένοι συνδικαλιστές μόνο με την ανάγκη προστασίας του συναδέλφου τους από μια πρόωρη καταδίκη ή θεωρούν ότι η συμπεριφορά που καταγράφεται στο βίντεο δεν χρήζει ουσιαστικού ελέγχου;

Η υπεράσπιση των συναδέλφων είναι καθήκον κάθε συνδικαλιστή. Η άκριτη δικαιολόγηση, όμως, δεν είναι συνδικαλισμός. Είναι μια νοοτροπία που τελικά εκθέτει το ίδιο το αστυνομικό προσωπικό, ιδιαίτερα εκείνους που καθημερινά διατηρούν την ψυχραιμία και τον επαγγελματισμό τους κάτω από πραγματικά αντίξοες συνθήκες.

Ο κ. Σφελινιώτης καταλήγει στην ανάρτησή του με τη φράση: «Μόνο το φιλότιμό μας έμεινε κύριοι, κανονίστε και αυτό να το εξαλείψετε».

Το φιλότιμο, όμως, δεν είναι συνδικαλιστικό συγχωροχάρτι. Ούτε η στολή προσφέρει ασυλία από την κριτική.

Κανείς δεν ζητά την καταδίκη ενός αστυνομικού χωρίς στοιχεία. Αλλά είναι εξίσου προβληματικό να επιχειρείται η εκ των προτέρων δικαιολόγησή του με επιχειρήματα που δεν απαντούν στην ουσία του περιστατικού.

Γιατί, τελικά, το κύρος της Αστυνομίας δεν το υπονομεύει η διερεύνηση μιας συμπεριφοράς. Το υπονομεύει η αντίληψη ότι κάθε έλεγχος αποτελεί επίθεση στους αστυνομικούς.

Και αν κάποιοι θεωρούν ότι συνδικαλισμός σημαίνει να υπερασπίζεσαι κάθε ενέργεια συναδέλφου, ίσως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούν ποιον πραγματικά υπηρετούν: τον αστυνομικό θεσμό ή τη συνδικαλιστική τους εικόνα;