«Άδεια» συγκέντρωση με… γεμάτη πορεία: Όταν η πραγματικότητα χαλάει το αφήγημα

 

Υπάρχει η κριτική και υπάρχουν τα γεγονότα. Και στην περίπτωση της κινητοποίησης των ενστόλων στη Θεσσαλονίκη, τα γεγονότα δεν φαίνεται να βολεύουν το αφήγημα περί «παρωδίας», αποτυχίας και εκκωφαντικής απουσίας των αστυνομικών.

Η συγκέντρωση στον Λευκό Πύργο έγινε. Είχε συμμετοχή, ακολούθησε πορεία στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και ένστολοι από διαφορετικές περιοχές της χώρας βρέθηκαν εκεί για να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους.

Κι όμως, επιχειρείται να παρουσιαστεί η εικόνα περίπου ως συνδικαλιστικό ναυάγιο, με την απουσία όσων δεν συμμετείχαν να ερμηνεύεται ως «σιωπηρή αποδοκιμασία» προς την ΠΟΑΣΥ και την ΠΟΑΞΙΑ.

Μόνο που κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει γιατί δεν συμμετείχε κάθε αστυνομικός. Υπηρεσιακές υποχρεώσεις, απόσταση, αδιαφορία, απογοήτευση ή διαφωνία μπορούν να αποτελούν λόγους.

Το να μετατρέπονται όμως όλοι οι απόντες σε ένα ενιαίο «βουβό μέτωπο» κατά της Ομοσπονδίας είναι ερμηνεία. Όχι γεγονός.

Και η πορεία έγινε και το ψήφισμα παραδόθηκε

Υπάρχει μάλιστα ένα στοιχείο που κάνει ακόμη δυσκολότερο να σταθεί η εικόνα μιας αποτυχημένης κινητοποίησης.

Η πορεία κατέληξε στο Μνημείο του Γιώργου Λυγγερίδη, σε μια επιλογή με ιδιαίτερο συμβολισμό για την αστυνομική οικογένεια.

Και εκεί μετέβη ο εκπρόσωπος του Πρωθυπουργού και παρέλαβε το ψήφισμα με τα αιτήματα των ενστόλων.

Άρα τι ακριβώς συνιστά την «παρωδία»;

Οι αστυνομικοί συγκεντρώθηκαν.

Πορεύτηκαν.

Η κινητοποίηση είχε συγκεκριμένη κατάληξη.

Και τα αιτήματά τους παραδόθηκαν στον εκπρόσωπο της κυβερνητικής πλευράς.

Μπορεί κάποιος να θεωρεί ότι έπρεπε να συμμετέχουν περισσότεροι. Μπορεί να πιστεύει ότι η κινητοποίηση έπρεπε να είναι ακόμη μεγαλύτερη. Και ασφαλώς μπορεί να ασκεί σκληρή κριτική στην ΠΟΑΣΥ-ΠΟΑΞΙΑ  για τη συνολική συνδικαλιστική της πορεία.

Άλλο όμως η κριτική και άλλο να κατασκευάζεται μια αποτυχία που δεν προκύπτει από την πραγματική εικόνα της κινητοποίησης.

Οι αφίσες δεν κάνουν αγώνες – αλλά ούτε η αποχή

Σωστά λέγεται ότι οι αγώνες δεν χτίζονται με αφίσες, φωτογραφίες και ανακοινώσεις.

Υπάρχει όμως και η άλλη μισή αλήθεια.

Οι αγώνες δεν γίνονται ούτε από τον καναπέ.

Δεν γίνεται να απαιτούνται δυναμικότερες διεκδικήσεις και ταυτόχρονα η μη συμμετοχή σε αυτές να αναγορεύεται σε ανώτερη μορφή συνδικαλιστικής διαμαρτυρίας.

Και είναι τουλάχιστον άδικο για όσους ταξίδεψαν, βρέθηκαν στον Λευκό Πύργο και περπάτησαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης να παρουσιάζονται περίπου ως κομπάρσοι μιας «παρωδίας», την ώρα που οι απόντες βαφτίζονται συλλήβδην οι πραγματικοί εκφραστές της βάσης.

ΠΟΑΣΥ και ΠΟΑΞΙΑ να κριθούν εκεί που πρέπει

Η ΠΟΑΣΥ και η ΠΟΑΞΙΑ δεν βρίσκονται υπεράνω κριτικής.

Να κριθούν για τα αποτελέσματα των διεκδικήσεών τους. Για όσα πέτυχαν και για όσα δεν πέτυχαν. Για τις επιλογές, τις παραλείψεις και κυρίως για τη σχέση τους με τους αστυνομικούς που εκπροσωπούν.

Αλλά η κριτική δεν χρειάζεται να παραμορφώνει τα γεγονότα για να γίνει σκληρή.

Και αν πράγματι υπάρχει βαθιά κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ βάσης και συνδικαλιστικής εκπροσώπησης, αυτή αποτυπώνεται στις συνελεύσεις και κυρίως στις κάλπες.

Δεν μπορεί να τεκμαίρεται αυθαίρετα από την απουσία κάποιων από μία συγκέντρωση, πολύ περισσότερο όταν όσοι ήταν εκεί πραγματοποίησαν πορεία και παρέδωσαν το ψήφισμά τους στον εκπρόσωπο του Πρωθυπουργού.

Όταν η πραγματικότητα χαλάει το αφήγημα

Στο τέλος, τα πράγματα είναι απλά:

Η συγκέντρωση έγινε. Η πορεία έγινε. Οι ένστολοι συμμετείχαν. Ο εκπρόσωπος του Πρωθυπουργού μετέβη στο Μνημείο Λυγγερίδη. Το ψήφισμα παραδόθηκε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα πήγαν τέλεια ούτε ότι ο αστυνομικός συνδικαλισμός δεν χρειάζεται αυτοκριτική.

Σημαίνει όμως ότι μια κινητοποίηση δεν γίνεται «παρωδία» επειδή αυτό εξυπηρετεί καλύτερα ένα ήδη έτοιμο συμπέρασμα.

Γιατί όταν η πραγματικότητα χαλάει το αφήγημα, δεν αλλάζουμε την πραγματικότητα. Αλλάζουμε το αφήγημα.