Απόστολος Κάργας: «Οι υπηρεσιακές ανάγκες μπορεί να περιμένουν – Η ανθρώπινη καρδιά, όμως, όχι»

           

      Οι «υπηρεσιακές ανάγκες» δεν μπορεί να τίθενται πάνω από την υγεία των συναδέλφων 

Τα τύμπανα χτυπούν, αλλά γραμματείς και διοικητές κωφεύουν. Τα περιστατικά καρδιακών επεισοδίων μεταξύ συναδέλφων πληθαίνουν, την ώρα που τα προβλήματα που αφορούν την οργάνωση της υπηρεσίας και, ειδικότερα, τη χορήγηση των προβλεπόμενων ημερών ανάπαυσης, αντιμετωπίζονται με τη μόνιμη επίκληση των «υπηρεσιακών αναγκών».

Το επάγγελμά μας είναι, εκ των πραγμάτων, ιδιαίτερα απαιτητικό και έντονα στρεσογόνο. Ακριβώς για τον λόγο αυτό, ο νομοθέτης έχει προβλέψει διαχρονικά συγκεκριμένες ρυθμίσεις που αναγνωρίζουν τη φθορά που προκαλεί η υπηρεσία στον ανθρώπινο οργανισμό. Μεταξύ αυτών είναι η δυνατότητα εξόδου από την υπηρεσία σε νεότερη ηλικία, καθώς και η πρόβλεψη για ανάπαυση μετά την εκτέλεση νυχτερινής υπηρεσίας.

Οι ρυθμίσεις αυτές δεν αποτελούν προνόμιο ούτε «χάρη» προς τον εργαζόμενο. Αποτελούν αναγνώριση της ιδιαιτερότητας και της επιβάρυνσης του επαγγέλματός μας και έχουν ως βασικό σκοπό την προστασία της υγείας και της σωματικής και ψυχικής αντοχής του προσωπικού.

Κι όμως, στην πράξη, η εφαρμογή τους συχνά προσκρούει στη δυσλειτουργία της υπηρεσίας. Η επίκληση των «υπηρεσιακών αναγκών» καταλήγει, σε αρκετές περιπτώσεις, να μετατρέπει τα προβλεπόμενα ρεπό σε μια ευέλικτη παροχή που χορηγείται ή περικόπτεται ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της διοίκησης. Σαν να πρόκειται για παροχή που ανήκει στην υπηρεσία και όχι για στοιχειώδη χρόνο ανάπαυσης του εργαζομένου.

Ο νομοθέτης ουδέποτε υπήρξε γενναιόδωρος ως προς τις ημέρες ανάπαυσης. Ωστόσο, ακόμη και αυτή η περιορισμένη πρόβλεψη δεν είναι τυχαία. Μετά από μια νυχτερινή υπηρεσία, ο οργανισμός χρειάζεται χρόνο για να αποκαταστήσει τους φυσιολογικούς του ρυθμούς και να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Η επαρκής ανάπαυση δεν είναι πολυτέλεια· είναι βασική προϋπόθεση για τη διατήρηση της υγείας, αλλά και για την ασφαλή και αποτελεσματική εκτέλεση της υπηρεσίας.

Το ερώτημα, επομένως, είναι απλό: πόσα ακόμη περιστατικά πρέπει να καταγραφούν ώστε να αντιληφθούμε ότι η συνεχής σωματική και ψυχική καταπόνηση έχει κόστος;

Τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά καρδιακών προβλημάτων μεταξύ συναδέλφων θα έπρεπε να έχουν ήδη σημάνει συναγερμό. Δεν μπορεί να θεωρούνται απλές συμπτώσεις ούτε να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία. Όταν η πίεση, η έλλειψη επαρκούς ανάπαυσης και η συνεχής εργασιακή καταπόνηση συσσωρεύονται, η υγεία του προσωπικού δεν μπορεί να αποτελεί τη μεταβλητή που θυσιάζεται για να καλυφθούν οι υπηρεσιακές ανάγκες.

Η υπηρεσία οφείλει να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι να εξαντλεί τον άνθρωπο για να υπηρετήσει τις ανάγκες της.

Δεν ζητάμε προνόμια. Ζητάμε την εφαρμογή των προβλεπόμενων κανόνων, τον σεβασμό στον χρόνο ανάπαυσης και, πάνω απ’ όλα, τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και υγεία.

Γιατί, τελικά, οι υπηρεσιακές ανάγκες μπορεί να περιμένουν. Η ανθρώπινη καρδιά, όμως, όχι.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΓΑΣ  

ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ  ΕΑΣΥΑ