Η «Πρώτη Τριανδρία» του ΣΥΡΙΖΑ: Δούρου, Παππάς, Πολάκης και στο βάθος… Καίσαρας

 

Η Ρώμη είχε Καίσαρα, Πομπήιο και Κράσσο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη δική του άτυπη τριάδα – Το ερώτημα είναι αν η Ιστορία επαναλαμβάνεται και, κυρίως, ποιος στο τέλος θα θελήσει να περάσει τον… Ρουβίκωνα

Η Ιστορία έχει ένα κακό συνήθειο. Δεν επαναλαμβάνεται πάντοτε, αλλά προσφέρει εξαιρετικά σενάρια για πολιτικούς παραλληλισμούς.

Κάπου στο 60 π.Χ., τρεις από τους ισχυρότερους άνδρες της Ρώμης αποφάσισαν ότι, τουλάχιστον προσωρινά, τους συνέφερε περισσότερο να βρίσκονται μαζί παρά απέναντι.

Ιούλιος Καίσαρας, Πομπήιος Μάγνος και Μάρκος Λικίνιος Κράσσος.

Η περίφημη Πρώτη Τριανδρία.

Δεν ήταν επίσημος θεσμός. Ήταν μια άτυπη πολιτική συμμαχία τριών ισχυρών προσωπικοτήτων με διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικές φιλοδοξίες και –όπως αποδείχθηκε– διαφορετικό προορισμό.

Περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, χωρίς λεγεώνες, ύπατους και ρωμαϊκά σανδάλια, ο ελληνικός πολιτικός μικρόκοσμος προσφέρει έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό.

Ρένα Δούρου, Νίκος Παππάς και Παύλος Πολάκης.

Η νέα… «Τριανδρία» του ΣΥΡΙΖΑ;

Προφανώς, κανείς δεν υποστηρίζει ότι Αθήνα του 2026 είναι Ρώμη του 60 π.Χ. Ούτε ότι οι τρεις πολιτικοί έχουν συνάψει κάποια μυστική συμφωνία αντίστοιχη με εκείνη των Ρωμαίων.

Αλλά για τις ανάγκες της πολιτικής σάτιρας, η εικόνα έχει ενδιαφέρον.

Όσο υπάρχει κοινός στόχος, υπάρχει και ενότητα

Η πρώτη ρωμαϊκή Τριανδρία δεν δημιουργήθηκε επειδή ο Καίσαρας, ο Πομπήιος και ο Κράσσος ξύπνησαν ένα πρωί και ανακάλυψαν ότι έγιναν αχώριστοι φίλοι.

Δημιουργήθηκε επειδή ο ένας χρειαζόταν τον άλλον.

Ο καθένας διέθετε διαφορετική πολιτική δύναμη και διαφορετικά συμφέροντα. Η συνύπαρξή τους λειτουργούσε όσο το κοινό όφελος ήταν μεγαλύτερο από τον μεταξύ τους ανταγωνισμό.

Κάπου εδώ αρχίζει και ο παραλληλισμός με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ.

Δούρου, Παππάς και Πολάκης είναι τρεις εντελώς διαφορετικές πολιτικές προσωπικότητες.

Διαφορετικό ύφος, διαφορετική πολιτική διαδρομή, διαφορετικό ακροατήριο και διαφορετικός τρόπος άσκησης πολιτικής.

Μπορούν όμως, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, να βρεθούν στην ίδια πλευρά μιας εσωκομματικής σκακιέρας.

Και στην πολιτική, όπως και στην αρχαία Ρώμη, οι συμμαχίες σπάνια χρειάζονται αιώνια φιλία. Χρειάζονται κοινό συμφέρον.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η πίτα πρέπει να μοιραστεί

Εδώ όμως η ρωμαϊκή ιστορία γίνεται περισσότερο ενδιαφέρουσα.

Η Τριανδρία άρχισε να χάνει την ισορροπία της και, μετά τον θάνατο του Κράσσου το 53 π.Χ., απέμειναν δύο πανίσχυροι πόλοι.

Καίσαρας και Πομπήιος.

Και όταν εξαφανίστηκε ο τρίτος παράγοντας που βοηθούσε να διατηρείται η ισορροπία, ο ανταγωνισμός των δύο υπολοίπων οξύνθηκε. Η πολιτική σύγκρουση εξελίχθηκε τελικά σε εμφύλιο πόλεμο.

Εδώ βρίσκεται και το πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα για κάθε σύγχρονη πολιτική «τριανδρία».

Τι συμβαίνει όταν τελειώσει ο κοινός αντίπαλος;

Τι γίνεται όταν έρθει η ώρα να αποφασιστεί ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο;

Ποιος θα εκπροσωπήσει τον χώρο;

Ποιος θα ελέγξει τον μηχανισμό;

Και –το σημαντικότερο– ποιος θα δεχτεί να είναι δεύτερος;

Γιατί τρεις μπορούν σχετικά εύκολα να συμφωνήσουν για το ποιον θέλουν απέναντι.

Πολύ δυσκολότερα συμφωνούν ποιος από τους τρεις θα καθίσει στην πρώτη καρέκλα.

Ποιος είναι ο Καίσαρας;

Και κάπου εδώ αρχίζει το παιχνίδι.

Ποιος είναι ο Καίσαρας της παρέας;

Ο Πολάκης, με την ισχυρή προσωπική παρουσία και το ιδιαίτερα πιστό ακροατήριο;

Ο Παππάς, με την εμπειρία στους κομματικούς μηχανισμούς και τη μακρά παρουσία στον πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ;

Ή η Δούρου, που διαθέτει διαφορετικό πολιτικό προφίλ και δική της διαδρομή μέσα στον χώρο;

Η απάντηση σήμερα είναι απλή:

Κανείς δεν ξέρει.

Και ίσως ούτε οι ίδιοι να έχουν λόγο να απαντήσουν όσο οι συγκυρίες επιτρέπουν κοινές πορείες.

Αλλά η πολιτική έχει έναν δικό της νόμο:

Όσο μικραίνει η απόσταση από την εξουσία, τόσο μεγαλώνει η σημασία του ποιος θα κρατάει το τιμόνι.

Και στο βάθος… ο Ρουβίκωνας

Η Πρώτη Τριανδρία της Ρώμης δεν τελείωσε με μια πολιτισμένη ανακοίνωση στην οποία όλοι ευχαριστούσαν όλους για την εξαιρετική συνεργασία.

Οι ισορροπίες κατέρρευσαν, οι συμμαχίες άλλαξαν και τελικά Καίσαρας και Πομπήιος βρέθηκαν αντίπαλοι. Ο Καίσαρας πέρασε τον Ρουβίκωνα το 49 π.Χ. και η σύγκρουση έγινε πλέον ανοιχτή.

Φυσικά, στον ΣΥΡΙΖΑ κανείς δεν πρόκειται να περάσει ποτάμι επικεφαλής λεγεώνων.

Στη σύγχρονη πολιτική υπάρχουν συνέδρια, Κεντρικές Επιτροπές, τάσεις, συμμαχίες, ψηφοφορίες, παρασκήνιο και μικρόφωνα.

Η ανθρώπινη φιλοδοξία, όμως, είναι μάλλον παλαιότερη και από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Γι' αυτό και, εάν πράγματι διαμορφώνεται μια νέα άτυπη «τριανδρία» στον ΣΥΡΙΖΑ, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται τόσο στο σήμερα.

Βρίσκεται στην επόμενη ημέρα.

Γιατί η πραγματική δοκιμασία κάθε τριανδρίας αρχίζει όταν οι τρεις πάψουν να χρειάζονται ο ένας τον άλλον.

Και τότε αρχίζουν οι μάχες, οι νέες συμμαχίες, οι ίντριγκες και η μάχη για την πρωτοκαθεδρία.

Στη Ρώμη γνωρίζουμε ποιος επικράτησε.

Στον ΣΥΡΙΖΑ μένει να δούμε ποιος –αν υπάρξει– θα περάσει τον δικό του Ρουβίκωνα.