Οι αστυνομικοί δεν είναι «πρόβατα επί σφαγή» – Είναι επαγγελματίες που έχουν επιλέξει να υπηρετούν σε ένα επικίνδυνο λειτούργημα

 

Κάθε φορά που ένας αστυνομικός τραυματίζεται εν ώρα υπηρεσίας ή έρχεται αντιμέτωπος με έναν επικίνδυνο κακοποιό, επανέρχεται η ίδια ρητορική: ότι οι αστυνομικοί είναι «πρόβατα επί σφαγή» και ότι η Πολιτεία τους στέλνει απροστάτευτους.

Πρόκειται για μια διατύπωση που μπορεί να προκαλεί εντυπώσεις, όμως δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι υπάρχουν ελλείψεις σε προσωπικό, εξοπλισμό και μέσα. Αυτά είναι ζητήματα που πρέπει να αναδεικνύονται και να αντιμετωπίζονται. Άλλο όμως η διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας και άλλο η παρουσίαση των αστυνομικών ως ανθρώπων που οδηγούνται ανυπεράσπιστοι στον κίνδυνο.

Ο αστυνομικός, όπως και ο πυροσβέστης, ο λιμενικός ή ο στρατιωτικός, γνωρίζει από την πρώτη ημέρα που φορά τη στολή ότι επέλεξε ένα επάγγελμα υψηλού κινδύνου. Δεν εξαπατήθηκε, ούτε του υποσχέθηκε κανείς ότι θα υπηρετεί χωρίς να κινδυνεύει. Η αποστολή του είναι ακριβώς να επεμβαίνει εκεί όπου οι υπόλοιποι πολίτες απομακρύνονται.

Η κοινωνία σέβεται τους αστυνομικούς ακριβώς επειδή αναλαμβάνουν αυτόν τον κίνδυνο. Δεν τους τιμά παρουσιάζοντάς τους ως ανήμπορα θύματα, αλλά ως εκπαιδευμένους επαγγελματίες που ανταποκρίνονται σε δύσκολες και επικίνδυνες αποστολές.

Το περιστατικό στο Κιλκίς ανέδειξε τον επαγγελματισμό των αστυνομικών που διαχειρίστηκαν μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση και απέτρεψαν τα χειρότερα. Αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να μείνει. Όχι ότι οι αστυνομικοί είναι «πρόβατα επί σφαγή», αλλά ότι ακόμη και υπό πίεση λειτούργησαν με ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα.

Η κριτική προς την Πολιτεία για τις ελλείψεις είναι απολύτως θεμιτή. Όμως, όταν κάθε περιστατικό χρησιμοποιείται για να καλλιεργηθεί η εικόνα μιας διαλυμένης Αστυνομίας, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι να υπονομεύεται η εμπιστοσύνη των πολιτών στο Σώμα και να απαξιώνεται το έργο χιλιάδων αστυνομικών που καθημερινά κάνουν τη δουλειά τους με επαγγελματισμό.

Οι αστυνομικοί χρειάζονται καλύτερα μέσα, καλύτερη εκπαίδευση και επαρκή στελέχωση. Δεν χρειάζονται αφηγήματα που τους εμφανίζουν ως ανήμπορους απέναντι στον κίνδυνο.

 Ο κίνδυνος είναι μέρος της αποστολής που οι ίδιοι επέλεξαν να υπηρετήσουν, και γι' αυτό ακριβώς η κοινωνία τους οφείλει σεβασμό.