Τελευταία είχε ξεσαλώσει…

Σχεδόν όλοι οι φίλοι του περιέγραφαν με αυτόν τον τρόπο, στις καταθέσεις τους, τις τελευταίες κινήσεις του τενόρου της Λυρικής Σκηνής στα μέσα της δεκαετίας του '90, μετά τη δολοφονία του. Ήταν τα δύσκολα χρόνια της προανάκρισης, όταν το βιντεοληπτικό υλικό ήταν ελάχιστο ή σχεδόν ανύπαρκτο, γεγονός που καθιστούσε την έρευνα ιδιαίτερα απαιτητική.

Αναζητούσε απεγνωσμένα έναν σύντροφο, όπου κι αν βρισκόταν. Σύχναζε κυρίως στις υπόγειες αίθουσες κινηματογράφων του κέντρου, όπου προβάλλονταν ερωτικές ταινίες, ενώ δεν ήταν σπάνιο να τον συναντήσει κανείς και έξω από πύλες στρατοπέδων. Προσφερόταν να μεταφέρει με το αυτοκίνητό του όποιον νεαρό στρατιώτη του τραβούσε την προσοχή κατά την έξοδό του από τη μονάδα. Μετά το τέλος μιας μακροχρόνιας σχέσης που τον είχε απογοητεύσει, δεν έκανε ιδιαίτερες επιλογές. Ο Τάσος ήταν ένας άνθρωπος που ερωτευόταν εύκολα.

Άνδρες και γυναίκες από τον καλλιτεχνικό χώρο πέρασαν από το μικρό γραφείο της προανάκρισης, θέλοντας να συμβάλουν στην εξιχνίαση του στυγερού εγκλήματος, το οποίο τότε είχε χαρακτηριστεί ως σεξουαλικό. Ανάμεσά τους βρέθηκε και μια νεαρή σοπράνο, συμπρωταγωνίστριά του στη «Μαντάμ Μπατερφλάι», η οποία αρνούνταν να πιστέψει ότι ο φίλος και συνεργάτης της είχε δολοφονηθεί. Μόλις έφτασε στον χώρο του εγκλήματος, ήταν αδύνατο να συγκρατήσει τη συγκίνησή της. Με μεγάλη δυσκολία απομακρύνθηκε από τους αστυνομικούς, καθώς επιθυμούσε να τον αγκαλιάσει για τελευταία φορά, ακόμη και στην κατάσταση στην οποία είχε βρεθεί.

Μια ένοικος της πολυκατοικίας στην οδό Πυθέου προσπάθησε να προσδιορίσει με ακρίβεια την ώρα που άκουσε έναν δυνατό θόρυβο από το διαμέρισμα του επάνω ορόφου. Όπως κατέθεσε χαρακτηριστικά, «θα ήταν περίπου 18:40. Το θυμάμαι γιατί τότε άρχιζε η "Λάμψη", αλλά δεν έδωσα σημασία».

Σημαντική αποδείχθηκε και η μαρτυρία ενός δωδεκάχρονου κοριτσιού, το οποίο, χωρίς να πιεστεί να καταθέσει, περιέγραψε τον άγνωστο άνδρα που είδε να αποχωρεί από την πολυκατοικία περίπου στις 19:00. Επέστρεφε εκείνη την ώρα από τον απογευματινό περίπατο με τον παππού της και ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε το συγκεκριμένο πρόσωπο στη γειτονιά. Με βάση την περιγραφή της, ένας παλιός αστυνομικός, εξαιρετικός σκιτσογράφος, σχεδίασε το σκίτσο του υπόπτου.

Το σκίτσο, ωστόσο, δεν δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα ούτε διαβιβάστηκε στην προϊσταμένη υπηρεσία. Όπως αναφέρει ο συντάκτης των σημειώσεων, εκείνη την εποχή, όταν εκτιμούνταν ότι μια υπόθεση θα εξιχνιαζόταν εύκολα, συχνά αφαιρούνταν από τους αρχικούς προανακριτικούς υπαλλήλους και αναλάμβαναν άλλες υπηρεσίες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, η δυσκολία της εξιχνίασης ήταν εμφανής ήδη από την πρώτη στιγμή, καθώς τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία ήταν περιορισμένα.

Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο ίδιος, πολλά από όσα γνωρίζει ένας προανακριτής δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε ένα ειδησεογραφικό κείμενο, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εγκλήματα με κίνητρο που συνδέεται με τη σεξουαλικότητα.

Το παραπάνω αποτελεί απόσπασμα από τις προσωπικές σημειώσεις ενός παλιού αστυνομικού, ο οποίος συμμετείχε στην προανακριτική έρευνα. Το υλικό διασώθηκε στο προσωπικό του αρχείο και παραχωρήθηκε με σκοπό να φωτίσει άγνωστες πτυχές εγκλημάτων που συγκλόνισαν το πανελλήνιο.