Η υποκρισία δεν είναι συνδικαλισμός

 Υπάρχουν στιγμές που ο συνδικαλιστής οφείλει να υψώνει τη φωνή του.

Υπάρχουν όμως και στιγμές που οφείλει πρώτα να γνωρίζει τα γεγονότα.

Η δημόσια επίθεση του προέδρου της Ένωσης Αστυνομικών Αργολίδας κατά της ΠΟΑΣΥ δημιούργησε την εντύπωση ότι η Ομοσπονδία ήταν απούσα, αδιάφορη και σιωπηλή απέναντι στους δύο προφυλακισμένους συναδέλφους.

Όμως η πραγματικότητα δεν είναι τόσο απλή.

Ο πρόεδρος της ΠΟΑΣΥ βρέθηκε στην Αργολίδα, υπήρξε επικοινωνία με τους συναδέλφους, παρέχεται νομική υποστήριξη και η Ομοσπονδία έχει αναλάβει –όπως έχει γίνει γνωστό– την κάλυψη των δικαστικών και νομικών εξόδων των δύο αστυνομικών.

Και εδώ γεννάται το ερώτημα.

Πώς μπορείς να κατηγορείς δημόσια έναν θεσμό για εγκατάλειψη, όταν ο ίδιος θεσμός καλύπτει οικονομικά την υπεράσπιση των συναδέλφων τους;

Η κριτική είναι θεμιτή.

Η παραποίηση της πραγματικότητας όμως δεν είναι.

Το πιο λυπηρό δεν είναι η διαφωνία.

Είναι ότι ο πρόεδρος μιας πρωτοβάθμιας Ένωσης επέλεξε να ανοίξει δημόσια μέτωπο με την Ομοσπονδία, μετατρέποντας μια ανθρώπινη τραγωδία σε πεδίο συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης.

Και αμέσως μετά ακολούθησαν δεκάδες σχόλια με προσωπικές επιθέσεις, υπονοούμενα για εκλογές, πολιτικές φιλοδοξίες και εσωτερικούς εμφυλίους.

Αυτό δεν είναι ενότητα.

Δεν είναι στήριξη.

Δεν είναι συνδικαλισμός.

Είναι δημόσια διάσπαση ενός κλάδου που αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να εμφανίζεται ως μία γροθιά.

Οι δύο συνάδελφοι δεν χρειάζονται περισσότερες αναρτήσεις στο Facebook.

Χρειάζονται ισχυρή νομική υπεράσπιση, οικονομική στήριξη και θεσμικές παρεμβάσεις.

Αν αυτά γίνονται, τότε το να παρουσιάζονται ως «ανυπαρξία» για να εξυπηρετηθούν εσωτερικές συνδικαλιστικές αντιπαραθέσεις δεν τιμά κανέναν.

Ο συνδικαλισμός δεν μετριέται με τις αναρτήσεις.

Μετριέται με τις πράξεις.

Και οι πράξεις έχουν πάντα μεγαλύτερη αξία από τα like.