Ακούσιες νοσηλείες: Η τοξικότητα περισσεύει, η αυτοκριτική όμως... αγνοείται

 

Η αντιπαράθεση γύρω από τις ακούσιες νοσηλείες έχει πάρει πλέον διαστάσεις που δύσκολα μπορούν να εξηγηθούν με συνδικαλιστικούς όρους. Αντί η συζήτηση να αφορά το πώς θα λυθεί οριστικά ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί επί χρόνια τους αστυνομικούς, αναλώνεται σε προσωπικές επιθέσεις, ειρωνείες και αλληλοκατηγορίες.

Αφορμή στάθηκε η πρόσφατη συνάντηση της Π.Ο.ΑΣ.Υ. με τον Υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, κατά την οποία συμφωνήθηκε η δημιουργία κοινής Ομάδας Εργασίας για την επεξεργασία εφαρμόσιμων προτάσεων.

Η ανακοίνωση αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση του προέδρου της Ένωσης Αστυνομικών Θεσσαλονίκης, Θεόδωρου Τσαϊρίδη, ο οποίος σχολίασε ειρωνικά ότι η απάντηση της Π.Ο.ΑΣ.Υ. σε κάθε πρόβλημα είναι... «να φτιάξει άλλη μία επιτροπή».

Μόνο που η συγκεκριμένη αντιπαράθεση αφήνει πίσω της ένα εύλογο ερώτημα.

Στις 2 Φεβρουαρίου 2024, οι Ενώσεις Αθηνών και Θεσσαλονίκης είχαν εκδώσει κοινή ανακοίνωση, στην οποία ανέφεραν χαρακτηριστικά ότι «ένα μείζον ζήτημα που ταλάνιζε το Αστυνομικό Σώμα επί δεκαετίες, επιτέλους επιλύνεται», με αφορμή την έκδοση της σχετικής εγκυκλίου του Υπουργείου Υγείας.

Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα όχι μόνο δεν λύθηκε ποτέ, αλλά εξακολουθεί να παραμένει άλυτο και χρησιμοποιούν αυτό ακριβώς το επιχείρημα για να ασκήσουν κριτική στη σημερινή διοίκηση της Π.Ο.ΑΣ.Υ.

Κάπου εδώ, όμως, δημιουργείται μια εμφανής αντίφαση.

Αν το πρόβλημα είχε πράγματι επιλυθεί το 2024, γιατί δύο χρόνια αργότερα εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο συναντήσεων, ανακοινώσεων και διεκδικήσεων;

Και αν, αντίθετα, δεν είχε λυθεί ποτέ, γιατί τότε παρουσιάστηκε ως μια οριστική επιτυχία;

Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον, καθώς από την ομιλία του απερχόμενου προέδρου της Π.Ο.ΑΣ.Υ., Γρηγόρη Γερακαράκου, στο τελευταίο Συνέδριο της Ομοσπονδίας, προκύπτει ότι οι ακούσιες νοσηλείες συγκαταλέγονταν στις εκκρεμότητες που παρέδωσε στη νέα διοίκηση. Δηλαδή, ούτε ο ίδιος εμφανίστηκε να θεωρεί ότι το θέμα είχε κλείσει οριστικά.

Αυτό που προκαλεί μεγαλύτερο προβληματισμό δεν είναι αν η λύση θα έρθει μέσω εγκυκλίου, νομοθετικής παρέμβασης ή ομάδας εργασίας. Είναι ότι το ίδιο ζήτημα χρησιμοποιείται κάθε φορά ως εργαλείο πολιτικής αντιπαράθεσης, ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντι.

Οι αστυνομικοί, όμως, δεν ενδιαφέρονται ποιος θα πιστωθεί μια επιτυχία ή ποιος θα χρεωθεί μια αποτυχία. Εκείνο που ζητούν είναι να σταματήσουν να εκτελούν αλλότρια καθήκοντα και να υπάρξει μια οριστική, εφαρμόσιμη και μόνιμη λύση.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι ανακοινώσεις μένουν στα χαρτιά. Η πραγματικότητα, όμως, κρίνεται στην πράξη.

Δ.Κ