Οι αστυνομικοί ή ο Χρυσοχοΐδης; Το αφήγημα που επαναλαμβάνεται μετά από κάθε επιτυχία

 

Κάθε φορά που η Ελληνική Αστυνομία σημειώνει μια μεγάλη επιτυχία, δεν αργούν να εμφανιστούν δημοσιεύματα που παρουσιάζουν τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη ως τον «πιο αποτελεσματικό υπουργό της Μεταπολίτευσης». Ένα αφήγημα που επαναλαμβάνεται σχεδόν αυτούσιο τα τελευταία χρόνια και επιχειρεί να προσωποποιήσει κάθε επιχειρησιακή επιτυχία στο πρόσωπο του υπουργού Προστασίας του Πολίτη.

Αναμφίβολα, οι επιτυχίες της ΕΛ.ΑΣ. στην εξάρθρωση εγκληματικών οργανώσεων, στη μάχη κατά του οργανωμένου εγκλήματος και στη διαλεύκανση σοβαρών υποθέσεων είναι σημαντικές και αξίζουν αναγνώρισης. Το ερώτημα όμως είναι σε ποιον ανήκει αυτή η επιτυχία.

Στον υπουργό ή στους χιλιάδες αστυνομικούς που εργάζονται καθημερινά, πολλές φορές κάτω από αντίξοες συνθήκες, με ελλείψεις προσωπικού, παλαιωμένο εξοπλισμό, συνεχείς αποσπάσεις και εξαντλητικά ωράρια;

Η πραγματικότητα που περιγράφουν σχεδόν καθημερινά οι Ενώσεις Αστυνομικών Υπαλλήλων απέχει αρκετά από την εικόνα που παρουσιάζεται σε τέτοιου είδους δημοσιεύματα. Οι ανακοινώσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι γεμάτες αιτήματα για ενίσχυση προσωπικού, ανανέωση του στόλου, καλύτερες συνθήκες εργασίας, δίκαιη μισθολογική μεταχείριση και αντιμετώπιση της υποστελέχωσης, ιδιαίτερα στις παραμεθόριες και νησιωτικές περιοχές.

Αν όλα λειτουργούν τόσο υποδειγματικά όσο παρουσιάζονται, τότε γιατί οι ίδιες οι υπηρεσίες συνεχίζουν να εκπέμπουν σήμα κινδύνου; Γιατί οι αστυνομικοί εξακολουθούν να διαμαρτύρονται για τις συνεχείς μετακινήσεις προσωπικού, την υποχρεωτική εργασία εκτός έδρας και τις τεράστιες ελλείψεις που καλούνται καθημερινά να καλύψουν;

Η αλήθεια είναι ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έχει καταφέρει κάτι που λίγοι πολιτικοί πετυχαίνουν. Διατηρεί ένα ιδιαίτερα ισχυρό επικοινωνιακό προφίλ. Σχεδόν κάθε μεγάλη επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. συνδέεται άμεσα με το όνομά του, ενώ οι επιτυχίες προβάλλονται ως προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο.

Την ίδια στιγμή όμως, όταν συμβαίνουν σοβαρά περιστατικά εγκληματικότητας, όταν προκύπτουν επιχειρησιακές αστοχίες ή όταν οι ίδιες οι αστυνομικές υπηρεσίες καταγγέλλουν σοβαρά προβλήματα λειτουργίας, η δημόσια συζήτηση σπάνια επικεντρώνεται στις πολιτικές ευθύνες της ηγεσίας.

Η αποτελεσματικότητα ενός υπουργού δεν μπορεί να αξιολογείται μόνο από τις μεγάλες υποθέσεις που γίνονται πρωτοσέλιδα. Κρίνεται κυρίως από τη συνολική κατάσταση της δημόσιας ασφάλειας, από το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, αλλά και από τις συνθήκες εργασίας των ανθρώπων που υπηρετούν στην πρώτη γραμμή.

Η επιτυχία μιας επιχείρησης ανήκει πρωτίστως στους αστυνομικούς που τη σχεδίασαν και τη υλοποίησαν. Στους ανακριτικούς υπαλλήλους, στους αξιωματικούς, στις ειδικές υπηρεσίες, στους αστυνομικούς που εργάζονται αθόρυβα επί εβδομάδες ή και μήνες μέχρι να ολοκληρωθεί μια δύσκολη έρευνα. Αυτοί είναι που αναλαμβάνουν το επιχειρησιακό βάρος και πολλές φορές το προσωπικό ρίσκο.

Η πολιτική ηγεσία οφείλει να δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε αυτοί οι άνθρωποι να μπορούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Να εξασφαλίζει προσωπικό, σύγχρονο εξοπλισμό, εκπαίδευση και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Αυτός είναι ο πραγματικός δείκτης επιτυχίας.

Η επικοινωνία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής. Όμως όταν η εικόνα αρχίζει να επισκιάζει την ουσία, τότε εύλογα δημιουργούνται ερωτήματα. Γιατί η ασφάλεια δεν κρίνεται από τους τίτλους των εφημερίδων, αλλά από την καθημερινότητα των πολιτών και των ίδιων των αστυνομικών.

Η δημόσια συζήτηση, επομένως, δεν θα έπρεπε να περιορίζεται στο αν ένας υπουργός είναι «ο πιο επιτυχημένος της Μεταπολίτευσης». Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν η Ελληνική Αστυνομία διαθέτει σήμερα όλα εκείνα τα μέσα που χρειάζεται για να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις. 

Και σε αυτό το ερώτημα, οι ίδιοι οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής εξακολουθούν να δίνουν καθημερινά τις δικές τους απαντήσεις.