Από τις διεκδικήσεις στις χορηγίες: Πώς χάθηκε ο δρόμος του αστυνομικού συνδικαλισμού.

 

Υπήρχε μια εποχή που ο αστυνομικός συνδικαλισμός μετριόταν με τις μάχες που έδινε. Με τις διεκδικήσεις για μισθούς, ωράρια, εξοπλισμό, επικινδυνότητα, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και αξιοπρεπείς υπηρεσίες για τον πολίτη.

Σήμερα, δυστυχώς, σε ορισμένες περιπτώσεις μοιάζει να μετριέται με τον αριθμό των φωτογραφιών παράδοσης πλακετών και ευχαριστήριων ανακοινώσεων προς χορηγούς.

Διαβάζοντας κανείς ανακοινώσεις αρκετών Ενώσεων Αστυνομικών Υπαλλήλων τα τελευταία χρόνια, εύκολα σχηματίζει την εντύπωση ότι ένα σημαντικό μέρος της δράσης τους έχει μετατοπιστεί από τη διεκδίκηση προς τη διαχείριση χορηγιών. Στολές, κλιματιστικά, ηλεκτρονικός εξοπλισμός, έπιπλα, αναλώσιμα και κάθε λογής υλικά καταλήγουν στις υπηρεσίες όχι επειδή το κράτος έκανε το αυτονόητο, αλλά επειδή βρέθηκε κάποιος ιδιώτης να καλύψει το κενό.

Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα:

Αυτός είναι πραγματικά ο ρόλος του συνδικαλισμού;

Να αναζητά επιχειρηματίες για να ντύσει τους αστυνομικούς ή να πιέζει την Πολιτεία ώστε να μην χρειάζεται κανένας αστυνομικός να περιμένει τη φιλανθρωπία ενός ιδιώτη για να αποκτήσει τον απαραίτητο εξοπλισμό;

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι χορηγίες γίνονται με καλή πρόθεση. Ούτε ότι πολλοί επιχειρηματίες στηρίζουν έμπρακτα τις τοπικές κοινωνίες και τις αστυνομικές υπηρεσίες. Το πρόβλημα δεν είναι ο χορηγός.

Το πρόβλημα είναι όταν η χορηγία μετατρέπεται από έκτακτη λύση σε μόνιμο μοντέλο λειτουργίας.

Όταν μια Ένωση πανηγυρίζει επειδή εξασφάλισε στολές μάχης μέσω δωρεάς, στην πραγματικότητα παραδέχεται κάτι πολύ πιο σοβαρό: ότι το κράτος αδυνατεί να καλύψει ακόμη και τις βασικές ανάγκες των ανθρώπων που έχουν αναλάβει την προστασία των πολιτών.

Και αντί αυτή η διαπίστωση να συνοδεύεται από καταγγελίες, παρεμβάσεις και πιέσεις προς την πολιτική ηγεσία, συχνά συνοδεύεται από φωτογραφίες, πλακέτες και δημόσιες ευχαριστίες.

Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι το πρόβλημα λύθηκε.

Δεν λύθηκε.

Απλώς μεταφέρθηκε από την υποχρέωση της Πολιτείας στην καλή διάθεση ενός επιχειρηματία.

Ο αστυνομικός συνδικαλισμός δεν δημιουργήθηκε για να λειτουργεί ως γραφείο δημοσίων σχέσεων χορηγών ούτε ως μηχανισμός αναζήτησης δωρεών. Δημιουργήθηκε για να διεκδικεί, να συγκρούεται όταν χρειάζεται και να απαιτεί από την εκάστοτε κυβέρνηση να παρέχει στους αστυνομικούς τα αυτονόητα.

Αν σήμερα φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται επιτυχία η εξασφάλιση στολών μέσω χορηγίας, τότε ίσως έχουμε συνηθίσει υπερβολικά στη διαχείριση της μιζέριας αντί στη διεκδίκηση λύσεων.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος πλήρωσε τις στολές.

Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί χρειάστηκε να τις πληρώσει κάποιος άλλος και όχι το κράτος.

Και ακόμη πιο σημαντικό:

Πόσο συνδικαλισμός απομένει όταν οι ανακοινώσεις για χορηγίες αρχίζουν να ξεπερνούν τις ανακοινώσεις διεκδίκησης;