Οι ανοιχτές πόρτες και το κλειστό ακροατήριο

Μαθαίνουμε πως πρώην πρόεδρος Ένωσης εξακολουθεί να δυσκολεύεται να συμβιβαστεί με το εκλογικό αποτέλεσμα και την απώλεια της προεδρίας, επιλέγοντας έκτοτε να επενδύει περισσότερο στη δημιουργία εντυπώσεων παρά στην πραγματικότητα.

Έτσι, σχεδόν καθημερινά, ξεδιπλώνεται ένα αφήγημα γεμάτο συναντήσεις, τηλεφωνήματα, επαφές και «ανοιχτές πόρτες» σε γραφεία ανώτατων αξιωματικών και πολιτικών προσώπων. Ένα αφήγημα τόσο πλούσιο, που αν ίσχυε στο σύνολό του, θα έπρεπε ήδη να συμμετέχει στις αποφάσεις για τα πάντα.

Μόνο που η πραγματικότητα είναι συνήθως λιγότερο εντυπωσιακή από τις περιγραφές της.

Όσο μεγαλώνουν οι ιστορίες περί επιρροής, τόσο περισσότεροι συνάδελφοι αντιμετωπίζουν αυτές τις αφηγήσεις με χαμόγελο και αρκετή δόση σκεπτικισμού. Γιατί η επιρροή δεν αποδεικνύεται με αναφορές σε γνωριμίες ούτε με συνεχείς υπενθυμίσεις για το ποιον γνωρίζει κανείς.

Την ίδια στιγμή, η δημόσια παρουσία του φαίνεται να εξαντλείται σε αναρτήσεις, σχόλια και έναν αδιάκοπο ψηφιακό ακτιβισμό, που προκαλεί αμηχανία ακόμη και σε ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια παράταξη. 

Διότι υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην πραγματική επιρροή και στην ανάγκη να πείσεις ότι την διαθέτεις. Η πρώτη αναγνωρίζεται από τους άλλους. Η δεύτερη χρειάζεται καθημερινή διαφήμιση.

Κάπως έτσι, οι περίφημες «ανοιχτές πόρτες» αρχίζουν να θυμίζουν περισσότερο προσωπικό αφήγημα παρά πραγματική πολιτική παρουσία. Και όσο οι πόρτες πολλαπλασιάζονται στις διηγήσεις, τόσο το ακροατήριο που τις παρακολουθεί μοιάζει να μικραίνει.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η μεγαλύτερη δυσκολία δεν είναι να λες ότι έχεις πρόσβαση παντού. Είναι να μπορεί κάποιος να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αφήγηση.