Η συνδικαλιστική κριτική δεν είναι άλλοθι για προσωπικές εμμονές

 Όταν οι καταγγελίες περισσεύουν και τα επιχειρήματα λιγοστεύουν

Διαβάζοντας τη νέα ανάρτηση του προέδρου της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης, αναρωτιέμαι αν τελικά το ζητούμενο είναι η υπεράσπιση των αστυνομικών ή η πάση θυσία απαξίωση της ηγεσίας της ΠΟΑΣΥ.

Γιατί όταν οι καταγγελίες γίνονται βαρύτερες από τα στοιχεία που τις συνοδεύουν, η κριτική χάνει την ουσία της και μετατρέπεται σε πόλεμο εντυπώσεων.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, με επιχειρήματα και όχι με συνδικαλιστικά συνθήματα.

Οι φωτογραφίες και η κυβερνητική εξάρτηση

Ο πρόεδρος της ΠΟΑΣΥ οφείλει να συνομιλεί με την εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτός είναι ο θεσμικός του ρόλος.

Αν υπάρχουν συγκεκριμένες κομματικές παρεμβάσεις ή τοποθετήσεις, να παρουσιαστούν. Αλλά να θεωρείται τεκμήριο κυβερνητικής υποταγής μια χαμογελαστή φωτογραφία με υπουργό είναι τουλάχιστον αστείο.

Δηλαδή, για να αποδείξει κάποιος τη συνδικαλιστική του ανεξαρτησία, πρέπει να φωτογραφίζεται με ύφος... κηδείας;

Οι πλαστογραφίες και οι νοθείες

Εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά και δεν προσφέρονται για επικοινωνιακά παιχνίδια.

Όταν κατατίθεται ένα πρακτικό αρχαιρεσιών χωρίς να έχει προσβληθεί με την προβλεπόμενη διαδικασία, δεν μπορεί ο πρόεδρος της ΠΟΑΣΥ να το ακυρώνει επειδή κάποιος καταγγέλλει νοθεία.

Αν υπάρχουν πλαστογραφίες, υπάρχουν αρμόδιες δικαστικές αρχές. Αν υπάρχουν παρατυπίες, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες αμφισβήτησης των εκλογών.

Η Ομοσπονδία οφείλει να ενεργεί εντός των καταστατικών της αρμοδιοτήτων, όχι να υποκαθιστά τη Δικαιοσύνη.

Δεν γίνεται να ζητάς εφαρμογή της νομιμότητας απαιτώντας ταυτόχρονα από έναν συνδικαλιστή να παριστάνει τον εισαγγελέα και τον δικαστή.

Τα εκατομμύρια και η διαφάνεια

Καταγγέλλονται «εκατομμύρια ευρώ» σε άσκοπες μετακινήσεις και χιλιάδες ευρώ σε επιτροπές χωρίς έργο.

Πολύ σοβαρές καταγγελίες. Πού είναι όμως τα παραστατικά, οι απολογισμοί και οι συγκεκριμένες δαπάνες που τις τεκμηριώνουν;

Τα εκατομμύρια δεν αποδεικνύονται με κεφαλαία γράμματα και αναρτήσεις στο Facebook.

Και μιας και μιλάμε για οικονομική διαφάνεια, ας απαντηθεί και κάτι απλό:

Πόσα χρήματα έχει σήμερα στο ταμείο της η Ένωση Θεσσαλονίκης; Πόσα εισπράττει από συνδρομές και πού τα διαθέτει;

Δεν υπονοώ καμία παρατυπία. Απαιτώ απλώς την ίδια διαφάνεια που ζητείται από τους άλλους.

Γιατί όποιος απαιτεί να ανοίξουν τα βιβλία της Ομοσπονδίας, δεν μπορεί να θεωρεί αδιάκριτο να ζητούνται και τα δικά του.

Οι διεκδικήσεις και οι δήθεν κυβερνητικοί εκπρόσωποι

Η ΠΟΑΣΥ ασφαλώς πρέπει να κρίνεται για τα αποτελέσματα των διεκδικήσεών της.

Αλλά από πότε η μη ικανοποίηση ενός αιτήματος αποτελεί απόδειξη ότι ο συνδικαλιστής υπηρετεί την κυβέρνηση;

Δηλαδή, όταν η κυβέρνηση λέει «όχι», φταίει αυτός που διεκδικεί και όχι εκείνος που αποφασίζει;

Αν παρουσιάστηκαν γενικά κυβερνητικά μέτρα ως αποκλειστικές επιτυχίες της ΠΟΑΣΥ, να επισημανθούν συγκεκριμένα.

Η κριτική στα αποτελέσματα είναι θεμιτή. Η αυθαίρετη απόδοση κινήτρων δεν είναι επιχείρημα.

Η συγκέντρωση και οι «θεσμικές υποχρεώσεις»

Υποστηρίζεται ότι ο πρόεδρος της ΠΟΑΣΥ ήταν θεσμικά υποχρεωμένος να παραστεί σε συγκέντρωση επειδή τον προσκάλεσαν δύο μεγάλες Ενώσεις.

Από ποια ακριβώς καταστατική διάταξη προκύπτει αυτή η υποχρέωση;

Η απουσία του μπορεί να κριθεί συνδικαλιστικά. Δεν μπορεί όμως να βαφτίζεται αυτομάτως θεσμική παράβαση.

Το μέγεθος μιας Ένωσης ασφαλώς της προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν της δίνει όμως εξουσία πάνω στα συλλογικά όργανα της Ομοσπονδίας.

Ο συνδικαλισμός δεν λειτουργεί με τελεσίγραφα και προσωπικές προσκλήσεις που βαφτίζονται θεσμικές εντολές.

Και μια τελευταία κουβέντα

Ο πρόεδρος της Ένωσης Θεσσαλονίκης έχει κάθε δικαίωμα να αμφισβητεί την ηγεσία της ΠΟΑΣΥ. Όπως και η ΠΟΑΣΥ έχει υποχρέωση να λογοδοτεί.

Αλλά ας μην παρουσιάζεται η προσωπική αντιπαράθεση ως η μοναδική γνήσια μορφή συνδικαλισμού.

Οι υπόλοιπες Ενώσεις, οι εκλεγμένες διοικήσεις τους και οι χιλιάδες αστυνομικοί που τις εμπιστεύονται δεν είναι ούτε αφελείς ούτε υποχρεωμένοι να ακολουθούν τη γραμμή κανενός.

Και επειδή στην ανάρτηση γίνεται λόγος για «κατάπτωση του ανώτατου συνδικαλιστικού αξιώματος», θα θυμίσω κάτι:

Το κύρος ενός θεσμού δεν το υπονομεύει μόνο εκείνος που τον εκπροσωπεί. Μπορούν να το υπονομεύσουν και εκείνοι που θεωρούν ότι η απαξίωσή του αποτελεί προσωπική τους αποστολή.

Η ΠΟΑΣΥ δεν είναι αλάνθαστη. Ούτε όμως κάθε κατηγορία εναντίον της μετατρέπεται αυτομάτως σε αλήθεια επειδή διατυπώνεται με αγανάκτηση.

Η διαφάνεια δεν είναι επιλεκτική. Η νομιμότητα δεν εφαρμόζεται κατά παραγγελία. Και η συνδικαλιστική ανεξαρτησία δεν αποδεικνύεται από το πόσο δυνατά καταγγέλλεις τον αντίπαλό σου.

Γιατί τελικά, τα αξιώματα πράγματι δεν μεγαλώνουν το ανάστημα κανενός.

Αλλά ούτε και το να προσπαθείς διαρκώς να μικρύνεις τους άλλους σε κάνει ψηλότερο.

Δημήτρης Καραγιαννόπουλος

 

Η τοποθέτηση του προέδρου της ΕΑΥΘ