23 χρόνια μετά τη «νύχτα της ντροπής», η Ένωση Θεσσαλονίκης υποδέχθηκε τον Φλωρίδη – Τόσο εύκολα ξεχνιέται η ιστορία;

Μόλις μία ημέρα μετά την 23η επέτειο από τη «νύχτα της ντροπής» του 2003, η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης υποδέχθηκε στα γραφεία της τον σημερινό υπουργό Δικαιοσύνης, Γιώργο Φλωρίδη. Τον ίδιο άνθρωπο που, ως υπουργός Δημόσιας Τάξης τότε, είχε χαρακτηρίσει τις κινητοποιήσεις των αστυνομικών ως ενέργειες που «άγγιξαν τα όρια της στάσης». Μια συνάντηση που γεννά εύλογα ερωτήματα για την ιστορική μνήμη και τη στάση του αστυνομικού συνδικαλισμού.

Στις 8 προς 9 Οκτωβρίου 2003, αστυνομικοί που διεκδικούσαν την αναγνώριση της επικινδυνότητας του επαγγέλματός τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις δυνάμεις καταστολής της ίδιας τους της Υπηρεσίας. Τα δακρυγόνα, οι εικόνες της επέμβασης των ΜΑΤ και οι εκκλήσεις των συγκεντρωμένων προς τους συναδέλφους τους έμειναν στην ιστορία ως η «νύχτα της ντροπής».

Τότε, πολιτικός προϊστάμενος της Ελληνικής Αστυνομίας ήταν ο Γιώργος Φλωρίδης.

Ο ίδιος, αντί να αναγνωρίσει τη νομιμότητα και τη σημασία των διεκδικήσεων, είχε υποστηρίξει ότι οι κινητοποιήσεις «άγγιξαν τα όρια της στάσης», επικαλούμενος μάλιστα το γεγονός ότι επρόκειτο για ένοπλους αστυνομικούς κάτι που ηταν ψευδές.

Είκοσι τρία χρόνια αργότερα, ο ίδιος πολιτικός περνά την πόρτα μιας αστυνομικής συνδικαλιστικής Ένωσης, αυτή τη φορά ως επίσημος προσκεκλημένος και συνομιλητής για την προστασία των αστυνομικών.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης, στη συνάντηση της 10ης Οκτωβρίου 2026 συζητήθηκαν σημαντικά ζητήματα, όπως η αποδέσμευση προσωπικού από τα δικαστήρια, οι επιδόσεις, η αυστηροποίηση των ποινών για τη βία κατά αστυνομικών και η θεσμική προστασία τους κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους.

Κανείς δεν αμφισβητεί τη σημασία αυτών των αιτημάτων. Ούτε φυσικά το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση, μιας συνδικαλιστικής Ένωσης να συνομιλεί με την πολιτική ηγεσία.

Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο: Μπορεί να υπάρχει θεσμικός διάλογος χωρίς ιστορική μνήμη;

Ούτε μία αναφορά στο 2003;

Στην ανακοίνωση της Ένωσης δεν υπάρχει καμία αναφορά στα γεγονότα του Οκτωβρίου 2003. Καμία υπενθύμιση για τα δακρυγόνα που δέχθηκαν οι αστυνομικοί. Καμία αναφορά στις δηλώσεις του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης.

Δεν γνωρίζουμε εάν το ζήτημα τέθηκε κατά τη διάρκεια της συνάντησης. Γνωρίζουμε, όμως, ότι η επίσημη ανακοίνωση δεν αφιερώνει ούτε μία λέξη σε εκείνη την ιστορική σύγκρουση.

Και αυτό, μόλις μία ημέρα μετά την επέτειο, έχει ιδιαίτερη συμβολική βαρύτητα.

Θα ήταν άραγε τόσο δύσκολο να τεθεί στον σημερινό υπουργό ένα απλό ερώτημα;

«Κύριε υπουργέ, 23 χρόνια μετά, εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι οι αστυνομικοί που διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους το 2003 άγγιξαν τα όρια της στάσης;»

Δεν απαιτούσε σύγκρουση. Δεν απαιτούσε διακοπή του θεσμικού διαλόγου. Απαιτούσε μόνο σεβασμό στην ιστορία του ίδιου του συνδικαλιστικού κινήματος.

Οι διεκδικήσεις δεν διαγράφουν το παρελθόν

Η Ένωση Θεσσαλονίκης δηλώνει ότι συνεχίζει με συνέπεια τον δρόμο της ουσιαστικής διεκδίκησης και του θεσμικού διαλόγου.

Ωστόσο, η συνέπεια ενός συνδικαλιστικού οργάνου δεν κρίνεται μόνο από τις προτάσεις που καταθέτει στους υπουργούς. Κρίνεται και από τη στάση του απέναντι στην ιστορία, στους αγώνες και στην αξιοπρέπεια εκείνων που εκπροσωπεί.

Οι αστυνομικοί που δέχθηκαν δακρυγόνα το 2003 δεν ήταν μια ασήμαντη υποσημείωση. Ήταν συνάδελφοι που διεκδικούσαν δικαιώματα τα οποία απασχολούν το Σώμα ακόμη και σήμερα.

Και ο άνθρωπος που βρισκόταν τότε στην κορυφή της πολιτικής ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. δεν είναι άγνωστος. Είναι ο ίδιος που σήμερα καλείται να εξετάσει προτάσεις για τη θεσμική προστασία των αστυνομικών.

Ο συνδικαλισμός χρειάζεται μνήμη, όχι μόνο φωτογραφίες με υπουργούς

Δεν ζητά κανείς από την Ένωση να αρνηθεί μια συνάντηση που μπορεί να αποφέρει οφέλη στους αστυνομικούς.

Ζητά, όμως, κάτι αυτονόητο: Να μη χαθεί η ιστορική μνήμη πίσω από τις χειραψίες, τις ανακοινώσεις και τις φωτογραφίες των θεσμικών συναντήσεων.

Ο συνδικαλισμός δεν είναι μόνο η δυνατότητα πρόσβασης στα υπουργικά γραφεία. Είναι και η υποχρέωση να υπενθυμίζει στην εκάστοτε

Δημήτρης Καραγιαννόπουλος