Ιεράπετρα: Αστυνομικός λύγισε μπροστά σε τρία μικρά προσφυγόπουλα – Η συγκινητική πράξη ανθρωπιάς

Μια ιδιαίτερα φορτισμένη εμπειρία από τη φύλαξη χώρου φιλοξενίας μεταναστών στην Ιεράπετρα περιγράφει ο αστυνομικός Αλέξανδρος Φυγετάκης. Η εικόνα τριών μικρών παιδιών τον έκανε να ξεσπάσει σε κλάματα και να προσφέρει βοήθεια με τη συνδρομή της συζύγου του

Μια προσωπική μαρτυρία από τις δύσκολες συνθήκες προσωρινής φιλοξενίας μεταναστών στην Ιεράπετρα δημοσιοποίησε ο αστυνομικός του Αστυνομικού Τμήματος Ιεράπετρας, Αλέξανδρος Φυγετάκης, περιγράφοντας τη στιγμή που λύγισε μπροστά στην εικόνα τριών μικρών παιδιών.

Ο αστυνομικός, ο οποίος υπηρετεί στην Ελληνική Αστυνομία από το 1999 και βρίσκεται στην Ιεράπετρα από το 2018, εξηγεί ότι, παρά τις εμπειρίες που έχει αποκτήσει στα χρόνια της υπηρεσίας του, όσα αντίκρισε κατά τη διάρκεια της βάρδιάς του τον επηρέασαν βαθιά.

Όπως αναφέρει αυτούσια ο ίδιος:

«Το παρακάτω κείμενο δεν το γράφω για like. Δεν το γράφω για εντυπώσεις. Το γράφω γιατί χθες το βράδυ κάτι μέσα μου έσπασε και δεν μπορώ να το κρατήσω...

Είμαι αστυνομικός από το 1999. Από το 2018 υπηρετώ στην Ιεράπετρα. Έχω δει πολλά. Πίστευα ότι έχω μάθει να αντέχω. Απόψε κατάλαβα ότι δεν τα αντέχω όλα.

Η υπηρεσία μου με έστειλε να ενισχύσω τα παιδιά του Λιμενικού που φύλαγαν έναν ανοιχτό χώρο του δήμου, όπου ο Ερυθρός Σταυρός έχει στήσει κάποιες σκηνές. Εκεί βρίσκονται περίπου 500 άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, που ήρθαν από τη Λιβύη ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή. Πεντακόσιοι άνθρωποι. Πεντακόσιες ιστορίες. Πεντακόσιοι πόνοι.

Και ανάμεσά τους ένα κοριτσάκι 2 ετών, με τα αδελφάκια του, 6 και 5 χρονών. Βρεγμένα. Ταλαιπωρημένα. Μόνα με τη μάνα τους, χωρίς τίποτα δικό τους. Και εγώ, ένας άνθρωπος που έχει δει τόσα, στάθηκα εκεί και λύγισα. Γιατί στα πρόσωπά τους είδα τις κόρες μου. Τη μικρή μου, που είναι 18 μηνών. Και τη μεγάλη μου, που είναι 6. Τα δύο μου παιδιά. Και σκέφτηκα: αν αύριο, για οποιονδήποτε λόγο, τα παιδιά μου ήταν εκεί, βρεγμένα, ταλαιπωρημένα, μέσα σε έναν ανοιχτό χώρο, τι θα ήθελα; Τι θα ήθελα να κάνει κάποιος για εκείνα;

Έκλαψα. Δεν ντρέπομαι που το λέω. Έκλαψα σαν άνθρωπος, σαν πατέρας, σαν κάτι μέσα μου που ακόμα δεν έχει πεθάνει ύστερα από τόσα χρόνια σε αυτή τη δουλειά.

Πήρα τη γυναίκα μου, Μαίρη Μαυρικάκη. Της είπα δυο κουβέντες. Εκείνη κατάλαβε. Ετοίμασε μια τσάντα με πράγματα από το σπίτι μας. Στεγνά ρούχα. Πράγματα για μωρά. Πράγματα που τα είχαμε για τα δικά μας παιδιά. Τα πήγα. Η μαμά τους τα άλλαξε. Τα μικρά ηρέμησαν. Τους έβαλα σε μια σκηνή να κοιμηθούν όλα μαζί με τη μαμά τους. Όλα μαζί. Ζεστά. Ασφαλή. Για απόψε τουλάχιστον.

Και μετά γύρισα στη θέση μου και κοίταξα αυτούς τους πεντακόσιους ανθρώπους. Και κατάλαβα κάτι που δεν θέλω να το ξεχάσω ποτέ: αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι νούμερα. Δεν είναι εικόνες στις ειδήσεις. Δεν είναι στατιστικές. Είναι παιδιά. Είναι μάνες. Είναι πατεράδες. Είναι άνθρωποι που κάποτε είχαν σπίτι, γειτονιά, όνειρα, και τώρα κοιμούνται σε σκηνές, βρεγμένοι, με ό,τι πρόλαβαν να πάρουν μαζί τους.

Δεν το γράφω για να με λυπηθεί κανείς. Δεν θέλω λύπηση. Το γράφω γιατί θέλω να δουν πώς έχει η κατάσταση. Θέλω να δουν ότι πίσω από τους αριθμούς, πίσω από τις πολιτικές, πίσω από τις αντιπαραθέσεις, υπάρχουν μάτια παιδιών που σε κοιτάζουν και δεν καταλαβαίνουν γιατί βρέχονται, γιατί πεινάνε, γιατί φοβούνται. Υπάρχουν μάνες που κρατούν τα παιδιά τους και δεν ξέρουν τι θα τους φέρει το αύριο.

Και όσοι υπηρετούν σε τέτοιες βάρδιες, ας προσέχουν και την ψυχή τους. Γιατί η ψυχή δεν είναι αστυνομικός. Η ψυχή δεν έχει στολή. Η ψυχή είναι πατέρας, μάνα, άνθρωπος. Και όταν βλέπεις ένα παιδί να υποφέρει, η ψυχή δεν ρωτάει από πού ήρθε. Κλαίει.

Δεν είναι αδυναμία να κλάψεις. Αδυναμία είναι να μη βλέπεις.

Αυτό το έζησα εγώ και αυτή είναι η άποψή μου. Ξέρω ότι σε κάποιους δεν θα αρέσει, αλλά εγώ ξέρω ότι γεννήθηκα ΑΝΘΡΩΠΟΣ...».

neakriti.gr