Διαμαρτυρία στη ΔΑΕΑ: Μήπως τελικά στοχοποιούμε τη λάθος πόρτα; Του Δημήτρη Καραγιαννόπουλου – Μέλους της ΕΑΣΥΑ

 

Η ανακοίνωση της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών για παράσταση διαμαρτυρίας στις 6 Οκτωβρίου έξω από τη Διεύθυνση Αστυνομικών Επιχειρήσεων Αττικής γεννά ένα απλό, αλλά μάλλον άβολο ερώτημα:

Γιατί στη ΔΑΕΑ;

Αν το πρόβλημα που θέλουμε να αναδείξουμε είναι η υποστελέχωση και η ανάγκη ενίσχυσης της Υπηρεσίας, τότε μήπως θα έπρεπε πρώτα να αναζητήσουμε ποιος έχει την αρμοδιότητα να δώσει το προσωπικό που ζητάμε;

Γιατί άλλο είναι η Υπηρεσία που βιώνει καθημερινά το πρόβλημα και άλλο εκείνος που έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει για την αντιμετώπισή του.

Και εδώ αρχίζει το παράδοξο.

Πηγαίνουμε να διαμαρτυρηθούμε έξω από την ίδια την Υπηρεσία που, σύμφωνα με όσα καταγγέλλουμε, χρειάζεται ενίσχυση.

Με αυτόν τον τρόπο, όμως, δεν υπάρχει ο κίνδυνος να στοχοποιούμε μόνοι μας τη ΔΑΕΑ, δημιουργώντας προς τα έξω την εντύπωση ότι εκεί βρίσκεται και η ευθύνη για ένα πρόβλημα του οποίου η λύση ενδέχεται να βρίσκεται σε ανώτερο επίπεδο διοίκησης;

Αν οι αποφάσεις για την απαιτούμενη ενίσχυση λαμβάνονται από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας ή/και τη ΓΑΔΑ, ανάλογα με το είδος της μετακίνησης και τις σχετικές αρμοδιότητες, τότε εκεί πρέπει να στραφεί πρωτίστως η πίεση. Εκεί πρέπει να τεθούν τα ερωτήματα και εκεί να ζητηθούν οι απαντήσεις.

Όχι στην πόρτα των συναδέλφων που περιμένουν και οι ίδιοι να ενισχυθούν.

Άλλο ο τόπος του προβλήματος, άλλο ο τόπος της απόφασης

Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα —και πολλές φορές την ανάγκη— μιας Ένωσης να κινητοποιείται για τα προβλήματα των συναδέλφων.

Το ερώτημα είναι εάν μια κινητοποίηση είναι αποτελεσματικότερη όταν πραγματοποιείται εκεί όπου φαίνεται το πρόβλημα ή εκεί όπου μπορεί να δοθεί η λύση.

Γιατί ο συνδικαλισμός δεν είναι μόνο να σηκώνει πανό. Είναι να γνωρίζει σε ποια πόρτα πρέπει να το σηκώσει.

Και όταν επιλέγεται η λάθος πόρτα, το μήνυμα μπορεί να φτάσει σε λάθος αποδέκτη.

Ακόμη χειρότερα, μπορεί άθελά μας να μεταφέρουμε την πίεση και την ευθύνη στην ίδια την Υπηρεσία και στους ανθρώπους που βιώνουν το πρόβλημα, αντί σε εκείνους που διαθέτουν τα θεσμικά εργαλεία για να το αντιμετωπίσουν.

Η διαμαρτυρία χρειάζεται διεύθυνση

Η ΕΑΣΥΑ προαναγγέλλει μάλιστα κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.

Καλώς.

Πριν από την κλιμάκωση, όμως, ίσως χρειάζεται να απαντηθεί κάτι πολύ απλό:

Ποιος μπορεί πραγματικά να αποφασίσει την ενίσχυση της ΔΑΕΑ;

Και μόλις δοθεί αυτή η απάντηση, θα έχουμε βρει και τη διεύθυνση στην οποία πρέπει να γίνει η επόμενη παράσταση διαμαρτυρίας.

Γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να φωνάζουμε για ένα υπαρκτό πρόβλημα, αλλά κάτω από το λάθος παράθυρο.

Δημήτρης Καραγιαννόπουλος
Μέλος της ΕΑΣΥΑ