Αστυνομικοί έως τα 64; : Οι αντιδράσεις, η πραγματικότητα και η μεγάλη μάχη του 2015

 

Από τα 62 στα 64 και ξαφνικά αντιδράσεις – Ξεχάσαμε πόσο νωρίς μπορεί να συνταξιοδοτηθεί ένας αστυνομικός;

Αντιδράσεις προκαλεί σε μερίδα αστυνομικών η προωθούμενη δυνατότητα παραμονής στην ενεργό υπηρεσία έως το 64ο έτος. Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που κινδυνεύει να χαθεί μέσα στον θόρυβο: άλλο η δυνατότητα να παραμείνεις και άλλο η υποχρέωση να παραμείνεις.

Η νέα διάταξη που βρίσκεται στη διάθεση του Katehacker προβλέπει τη δυνατότητα για Αστυφύλακες, Υπαρχιφύλακες, Αρχιφύλακες και Ανθυπαστυνόμους να ζητούν, υπό τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις, την παραμονή τους στην ενεργό υπηρεσία μέχρι τη συμπλήρωση του 64ου έτους, αντί του 62ου.

Και εδώ ακριβώς γεννάται το ερώτημα:

Γιατί τόση αντίδραση σε μια διάταξη που, όπως προκύπτει από το κείμενό της, δίνει επιλογή και δεν επιβάλλει υποχρεωτική παραμονή μέχρι τα 64;

Το ασφαλιστικό που πολλοί φαίνεται να ξεχνούν

Τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας διαθέτουν ειδικές συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις. Για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα από την 1η Ιανουαρίου 2015 και μετά, ο ν. 3865/2010 προέβλεψε δικαίωμα σύνταξης με τη συμπλήρωση του 60ού έτους της ηλικίας ή 40 ετών συντάξιμης υπηρεσίας. Στα 40 χρόνια μπορούν να συνυπολογίζονται, υπό τις νόμιμες προϋποθέσεις, αναγνωριζόμενοι χρόνοι όπως η λεγόμενη μάχιμη πενταετία.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ένας αστυνομικός που κατατάχθηκε σε πολύ νεαρή ηλικία μπορεί, ανάλογα με τον χρόνο κατάταξης, τους αναγνωριζόμενους χρόνους και τις ειδικότερες προϋποθέσεις που ισχύουν στην περίπτωσή του, να συμπληρώσει τα απαιτούμενα 40 συντάξιμα έτη αρκετά πριν από το γενικό ηλικιακό όριο.

Άρα, η αύξηση του ανώτατου ορίου δεν σημαίνει αυτομάτως ότι όλοι οι αστυνομικοί θα υποχρεωθούν να υπηρετούν μέχρι τα 64.

Το καλοκαίρι του 2015 που δεν πρέπει να ξεχνάμε

Υπάρχει όμως και μια ενδιαφέρουσα ιστορική λεπτομέρεια.

Τον Αύγουστο του 2015, την ώρα που βρισκόταν στο επίκεντρο το τρίτο Μνημόνιο, οι Ομοσπονδίες των αστυνομικών είχαν κινητοποιηθεί για να αποτρέψουν μια πολύ διαφορετική εξέλιξη.

Στις 5 Αυγούστου 2015, τα προεδρεία της ΠΟΑΣΥ και της ΠΟΑΞΙΑ συναντήθηκαν με τον τότε πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελο Μεϊμαράκη με κεντρικό θέμα τα όρια συνταξιοδότησης.

Ο τότε πρόεδρος της ΠΟΑΣΥ Γρηγόρης Γερακαράκος προειδοποιούσε δημόσια ότι, με όσα συζητούνταν, οι αστυνομικοί κινδύνευαν να φτάσουν ακόμη και σε 50 χρόνια πραγματικής υπηρεσίας. Από την πλευρά της ΠΟΑΞΙΑ επισημαινόταν ότι η προωθούμενη ρύθμιση οδηγούσε στα 62 έτη και σε 40, 42 ή ακόμη και 45 χρόνια εργασίας. Ο Μεϊμαράκης, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, δεσμεύτηκε να προσπαθήσει ώστε να υπάρξει λύση.

Η ΠΟΑΣΥ χαρακτήρισε αργότερα την έκβαση εκείνης της μάχης «νικηφόρο αγώνα για τη διατήρηση του ν. 3865/2010». Με την εφαρμογή των διατάξεων που τελικά ψηφίστηκαν, οι υπηρετούντες στα Σώματα Ασφαλείας εξακολούθησαν να δικαιούνται σύνταξη με 40 χρόνια ασφάλισης ή τη συμπλήρωση του 60ού έτους, χωρίς να επιβληθεί σωρευτικά το «40 χρόνια και 62 ετών» που είχε προκαλέσει τις αντιδράσεις.

Άλλο «σε κρατάω μέχρι τα 64» και άλλο «σου επιτρέπω να μείνεις μέχρι τα 64»

Και κάπου εδώ βρίσκεται όλη η ουσία της σημερινής συζήτησης.

Εάν η νέα διάταξη δεν μεταβάλλει τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, αλλά απλώς επεκτείνει από τα 62 στα 64 το χρονικό όριο προαιρετικής παραμονής για όποιον αστυνομικό επιθυμεί να συνεχίσει, τότε μιλάμε για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Ο αστυνομικός που έχει θεμελιώσει δικαίωμα και θέλει να αποχωρήσει δεν υποχρεώνεται, εξ αυτού και μόνο, να περιμένει μέχρι τα 64.

Εκείνος όμως που για προσωπικούς, οικογενειακούς ή οικονομικούς λόγους θέλει να συνεχίσει να υπηρετεί, αποκτά δύο επιπλέον χρόνια δυνατότητας παραμονής.

Γι' αυτό, πριν η συζήτηση μετατραπεί σε ακόμη μία συνδικαλιστική σύγκρουση, υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα:

Αν δεν υποχρεώνεται κανείς να μείνει μέχρι τα 64, ποιο ακριβώς δικαίωμα αφαιρείται από εκείνον που θέλει να φύγει — και γιατί να αφαιρεθεί από εκείνον που θέλει να μείνει η δυνατότητα να το κάνει;