ΜΑΤ: Τους οδηγούν σε επικίνδυνα μονοπάτια και παριστάνουν τους υπερασπιστές τους


 Τελικά, ποιος στοχοποιεί πραγματικά τους αστυνομικούς των ΜΑΤ; Εκείνοι που καταγγέλλουν περιστατικά αυθαιρεσίας και απαιτούν απαντήσεις ή εκείνοι που, στο όνομα της υπεράσπισής τους, καλλιεργούν μια επικίνδυνη αντίληψη ότι κάθε έλεγχος αποτελεί επίθεση, κάθε καταγγελία είναι μέρος μιας οργανωμένης σκευωρίας και κάθε πειθαρχική διαδικασία συνιστά προδοσία;

Το ερώτημα δεν είναι ούτε ρητορικό ούτε άνευ σημασίας. Γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο μετά τις δημόσιες τοποθετήσεις για το περιστατικό της 17ης Νοεμβρίου και την ανακοίνωση της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών, στις 19 Νοεμβρίου 2026, με τίτλο «Όταν η στοχοποίηση των αστυνομικών προέρχεται εκ των έσω».

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή. Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ εκτελούν μια εξαιρετικά δύσκολη και επικίνδυνη αποστολή. Αντιμετωπίζουν βίαιες επιθέσεις, εργάζονται υπό μεγάλη πίεση και πολλές φορές καλούνται να διαχειριστούν καταστάσεις στις οποίες ένα λάθος μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες. Κανείς δεν δικαιούται να απαξιώνει συλλήβδην αυτούς τους ανθρώπους ή να αγνοεί τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν.

Ακριβώς γι' αυτό, όμως, έχουν ανάγκη από σοβαρή εκπροσώπηση και υπεύθυνη καθοδήγηση. Όχι από δηλώσεις που τους εγκλωβίζουν σε μια διαρκή αντιπαράθεση με την κοινωνία, τη δημοσιογραφία, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και τελικά την ίδια τη θεσμική τους αποστολή.

Γιατί υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην υπεράσπιση του αστυνομικού και στην προσπάθεια να παρουσιαστεί κάθε έλεγχος της συμπεριφοράς του ως εχθρική ενέργεια.

Η ανακοίνωση της Ένωσης Αθηνών κάνει λόγο για μια ολόκληρη «φάμπρικα» μηνύσεων και καταγγελιών και για ένα «καλά σκηνοθετημένο παιχνίδι περί αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας». Πρόκειται για ιδιαίτερα βαριές διατυπώσεις, που δεν μπορούν να περνούν απαρατήρητες.

Ποιος ακριβώς έχει σκηνοθετήσει αυτό το παιχνίδι; Ποιοι συμμετέχουν; Πού βρίσκονται τα στοιχεία που τεκμηριώνουν μια τόσο σοβαρή καταγγελία;

Δεν αρκεί να καταγγέλλεις αόριστα σκοτεινούς μηχανισμούς και οργανωμένες επιθέσεις. Όταν ένα θεσμικό συνδικαλιστικό όργανο χρησιμοποιεί τέτοιους χαρακτηρισμούς, οφείλει να μπορεί και να τους υποστηρίξει.

Διαφορετικά, αντί να προστατεύει τους αστυνομικούς, κινδυνεύει να τους οδηγήσει σε μια λανθασμένη αντίληψη για τον ρόλο τους: ότι βρίσκονται μονίμως υπό διωγμό, ότι κάθε κριτική είναι κακόβουλη και ότι η λογοδοσία αποτελεί απειλή.

Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη κατεύθυνση στην οποία μπορεί να οδηγηθεί ένας αστυνομικός. Να αρχίσει να αντιμετωπίζει τον θεσμικό έλεγχο όχι ως εγγύηση νομιμότητας, αλλά ως εχθρό.

Ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό προκαλεί η αναφορά της ανακοίνωσης ότι οι διμοιρίες εκτελούν εντολές και χρησιμοποιούν τα μέσα που τους διαθέτει η Πολιτεία.

Ασφαλώς και εκτελούν εντολές. Ασφαλώς και λειτουργούν μέσα σε συγκεκριμένη διοικητική ιεραρχία. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η εκτέλεση μιας εντολής αποτελεί αυτομάτως δικαιολογία για οποιαδήποτε συμπεριφορά.

Η νομιμότητα δεν αναστέλλεται επειδή υπάρχει επιχειρησιακή διαταγή. Ούτε η ευθύνη εξαφανίζεται πίσω από την ιεραρχία.

Και εδώ βρίσκεται μια ουσιαστική αντίφαση. Από τη μία πλευρά, ζητείται να εξεταστούν οι ευθύνες των προϊσταμένων και των επικεφαλής των επιχειρήσεων. Ορθό και απολύτως θεμιτό αίτημα. Από την άλλη, η συζήτηση παρουσιάζεται με τρόπο που μπορεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι ο αστυνομικός που βρίσκεται στο πεδίο δεν έχει προσωπική υποχρέωση να τηρεί τα όρια του νόμου.

Η ευθύνη της διοίκησης και η ατομική ευθύνη δεν αλληλοαναιρούνται. Συνυπάρχουν και πρέπει να εξετάζονται με βάση τα πραγματικά περιστατικά.

Όποιος αφήνει τους αστυνομικούς να πιστεύουν ότι η στολή και η εντολή αρκούν για να δικαιολογήσουν κάθε ενέργεια, δεν τους προστατεύει. Τους εκθέτει.

Το ίδιο προβληματική είναι και η αντιμετώπιση της διαθεσιμότητας ως μιας σχεδόν αυτονόητης απόδειξης στοχοποίησης. Η διαθεσιμότητα δεν ισοδυναμεί με καταδίκη. Είναι διοικητικό μέτρο, του οποίου η νομιμότητα, η αναγκαιότητα και η αναλογικότητα μπορούν και πρέπει να ελέγχονται.

Αν υπήρξαν διαδικαστικές παρατυπίες, να καταγγελθούν συγκεκριμένα. Αν παραβιάστηκαν δικαιώματα, να υπάρξει νομική αντίδραση. Αν υπάρχουν ευθύνες στην ιεραρχία, να αναζητηθούν.

Αυτός είναι ο ρόλος ενός σοβαρού συνδικαλιστικού φορέα.

Δεν είναι, όμως, σοβαρή συνδικαλιστική στάση να δημιουργείται εκ των προτέρων η εντύπωση ότι μια έρευνα αποτελεί μέρος οργανωμένης επίθεσης εναντίον ολόκληρης της Υπηρεσίας.

Και ασφαλώς δεν μπορεί να απαιτείται να σταματήσει η δημόσια συζήτηση μέχρι να ολοκληρωθεί κάθε ποινική ή πειθαρχική διαδικασία. Το τεκμήριο αθωότητας είναι αδιαπραγμάτευτο. Το ίδιο, όμως, ισχύει για το δικαίωμα της κοινωνίας να ενημερώνεται, να ασκεί κριτική και να απαιτεί διαφάνεια.

Η δημοσιοποίηση ενός βίντεο δεν αποδεικνύει από μόνη της την ενοχή κανενός. Μπορεί, ωστόσο, να αποτελεί σοβαρό λόγο διερεύνησης. Και η διερεύνηση αυτή δεν είναι εχθρική πράξη απέναντι στην Αστυνομία. Είναι υποχρέωση της Πολιτείας.

Υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν πρέπει να παραβλέπεται.

Η διαρκής επίκληση των θυσιών, των τραυματισμών και των επιθέσεων που έχουν δεχθεί αστυνομικοί είναι απολύτως δικαιολογημένη όταν αναδεικνύει τις πραγματικές συνθήκες εργασίας τους. Δεν μπορεί, όμως, να χρησιμοποιείται ως απάντηση σε κάθε διαφορετικό περιστατικό που απαιτεί έλεγχο.

Η δολοφονία του Γιώργου Λυγγερίδη αποτελεί τραγικό γεγονός που δεν επιτρέπεται να ξεχαστεί. Η μνήμη του, όμως, δεν χρειάζεται να αντιπαρατίθεται με την ανάγκη διερεύνησης άλλων υποθέσεων. Η καταδίκη της βίας κατά αστυνομικών και η καταδίκη της αστυνομικής αυθαιρεσίας δεν είναι αντικρουόμενες θέσεις.

Μπορείς να υπερασπίζεσαι χωρίς αστερίσκους τη ζωή του αστυνομικού και ταυτόχρονα να απαιτείς χωρίς εκπτώσεις τη νομιμότητα των πράξεών του.

Αυτό ακριβώς θα έπρεπε να διδάσκουν και να υπερασπίζονται όσοι εμφανίζονται δημόσια ως εκπρόσωποι των αστυνομικών.

Αντί γι' αυτό, βλέπουμε μια συζήτηση που κινδυνεύει να μετατραπεί σε διαγωνισμό καταγγελιών, πολιτικών αιχμών και συνδικαλιστικών εντυπώσεων.

Και κάπου εκεί χάνεται ο πραγματικός αστυνομικός. Εκείνος που υπηρετεί καθημερινά, που δεν αναζητά τηλεοπτική προβολή, που θέλει να εκτελεί σωστά την αποστολή του και να επιστρέφει ασφαλής στην οικογένειά του.

Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να του λένε διαρκώς ότι όλοι είναι εναντίον του. Έχει ανάγκη από καθαρές εντολές, σωστή εκπαίδευση, επαρκή προστασία, νομική υποστήριξη όταν αδικείται και ξεκάθαρα όρια στη χρήση της εξουσίας που του έχει ανατεθεί.

Έχει ανάγκη από εκπροσώπους που θα του λένε την αλήθεια, ακόμη κι όταν αυτή δεν είναι ευχάριστη.

Γιατί ο συνδικαλισμός δεν είναι μηχανισμός παραγωγής ανακοινώσεων ούτε πεδίο επίδειξης σκληρών δηλώσεων. Είναι ευθύνη απέναντι στους εργαζομένους που εκπροσωπεί.

Και η μεγαλύτερη ευθύνη ενός συνδικαλιστή δεν είναι να χειροκροτεί κάθε πράξη συναδέλφου του. Είναι να τον προστατεύει και από τα λάθη που μπορεί να καταστρέψουν την επαγγελματική του πορεία, την προσωπική του ζωή και την αξιοπιστία ολόκληρης της Υπηρεσίας.

Η πραγματική στήριξη δεν μετριέται από την ένταση μιας ανακοίνωσης. Μετριέται από το αν ο αστυνομικός γίνεται καλύτερος, ασφαλέστερος και περισσότερο συνειδητοποιημένος ως προς την αποστολή του.

Ας σταματήσουν, λοιπόν, ορισμένοι να συγχέουν την κριτική με τη δίωξη και τη λογοδοσία με την εχθρότητα. Ας σταματήσουν να καλλιεργούν την αντίληψη ότι η κοινωνία βρίσκεται απέναντι από τα ΜΑΤ και ότι όποιος ζητά εξηγήσεις είναι αυτομάτως αντίπαλός τους.

Γιατί αυτή η λογική δεν δημιουργεί ισχυρούς αστυνομικούς. Δημιουργεί απομόνωση, καχυποψία και μια επικίνδυνη απόσταση από την κοινωνία την οποία έχουν ορκιστεί να προστατεύουν.

Και όταν αυτή η νοοτροπία καλλιεργείται από ανθρώπους που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τους αστυνομικούς, τότε το πρόβλημα γίνεται ακόμη σοβαρότερο.

Τα ΜΑΤ δεν χρειάζονται αυτόκλητους υπερασπιστές που μετατρέπουν κάθε έλεγχο σε πόλεμο. Χρειάζονται εκπροσώπους που θα τα προστατεύουν από την αυθαιρεσία των άλλων, αλλά και από τη δική τους όταν αυτή εκδηλώνεται.

Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη ζημιά στην εικόνα των ΜΑΤ μπορεί να μην προκαλείται μόνο από όσους τα επικρίνουν, αλλά και από όσους, στο όνομα της υπεράσπισής τους, τα οδηγούν στη λάθος κατεύθυνση.

Και τότε το ερώτημα γίνεται αμείλικτο:

Τους υπερασπίζονται πραγματικά ή τους χρησιμοποιούν για να υπερασπιστούν τις δικές τους δημόσιες θέσεις;

Related

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ 7350562918636818933

Δημοσίευση σχολίουDefault Comments

emo-but-icon

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

Μπείτε στην ομάδα μας στο Viber και ενημερωθείτε άμεσα!

Μπείτε στην ομάδα μας στο Viber και ενημερωθείτε άμεσα!
Υπάρχει ένας πιο γρήγορος τρόπος να ενημερώνεσαι... 👀 Οι πιο ενημερωμένοι αναγνώστες μας ξέρουν ήδη πού βρίσκονται.

Προτεινομενη αναρτηση

Τι Αστυνομία θέλουμε;

Κάθε φορά που ένα περιστατικό αστυνομικής βίας προκαλεί αντιδράσεις, κάθε φορά που ένας αστυνομικός τραυματίζεται εν ώρα υπηρεσίας, κάθε φορ...

Δημοφιλεις αναρτησεις εβδομαδας

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το katechacker.gr είναι η «φωνή» του Έλληνα αστυνομικού. Στείλε μας τις καταγγελίες σου, τα άρθρα σου, στο katechaker@gmail.com

Νομική σημείωση

Τα επώνυμα άρθρα, επιστολές και παρεμβάσεις εκφράζουν τους υπογράφοντες συντάκτες τους και η δημοσίευσή τους δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκη υιοθέτηση των απόψεών τους από το Katehacker.gr. Ανακοινώσεις και δημόσιες τοποθετήσεις τρίτων αποδίδονται στις αντίστοιχες πηγές τους. Για διορθώσεις, δικαίωμα απάντησης ή ζητήματα πνευματικής ιδιοκτησίας και φωτογραφικού υλικού: katechaker@gmail.com.

ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΓΚΡΟΣΟ

ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΓΚΡΟΣΟ
Το πέρασμα του Μισισιπή φίλευε αισθαντικά και απλόχερα μια απολαυστική διέλευση σε κάθε ταξιδευτή. Ακόμα και όταν τα τεράστια αμφίβια και τα επικίνδυνα ερπετά τις μέρες του ζευγαρώματος καιροφυλακτούσαν ακούνητα για να θυμίζουν υφάλους. Το τελευταίο ταξίδι μαζί της...

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ

Στις δυο λίμνες (άλλοθι)

Στις δυο λίμνες (άλλοθι)
Η μικρή σκακίστρια βίωνε το δικό της δράμα στη λίμνη των διχασμένων παγετώνων. Μόνο ένας ανυπότακτος αίγαγρος θα τη συντρόφευε στις θύμησες. Οι μοιραίοι θάνατοι, ο αναπόφευκτος εγκλεισμός, οι προγραφές, η επαπειλούμενη ποινή για μια δολοφονία και η ανέλπιστη δωρεά ζωτικού οργάνου, πού θα οδηγούσε τελικά το ριζικό όλων; Θύτη ή θύμα θα έδειχνε το ορφανό βιολογικό υλικό; Το μοναδικό εύρημα στον βαμβακοφόρο στειλεό θα ταυτοποιούταν;

ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ

ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ
Μια κρυμμένη επιστολή στο παλιό σερβάν, κληροδότημα μιας άτυπης αδερφομοιρασιάς έμελλε να δρομολογήσει απρόσμενες εξελίξεις. Η σχέση του Νικηφόρου με τη Λυδία, αποκτούσε υπόσταση, στη δεκαετία του εβδομήντα, στην παροπλισμένη ωχρά ντρεζίνα. Τίποτα δεν προμήνυε, μέχρι τότε, την ανεξήγητη γονιδιακή αλληλουχία.

ΦΟΡΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Δημοφιλεις αναρτησεις μηνα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

item