«Ξαναζεσταμένο πολιτικό φαγητό;» – Το μεγάλο ερώτημα για την πιθανή επιστροφή Τσίπρα και τα ίδια πρόσωπα του παλιού ΣΥΡΙΖΑ

 

Η συζήτηση γύρω από πιθανή επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα με νέο πολιτικό φορέα έχει ήδη αρχίσει να προκαλεί έντονες αντιδράσεις στον χώρο της Κεντροαριστεράς και όχι μόνο. Ωστόσο, πίσω από τα σενάρια περί «επανεκκίνησης», πολλοί αναρωτιούνται αν πρόκειται πράγματι για κάτι νέο ή απλώς για μια ανακύκλωση των ίδιων προσώπων και των ίδιων αποτυχημένων πολιτικών επιλογών που οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ στη διάλυση μετά την παραίτηση του πρώην πρωθυπουργού.

Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι απλό: γιατί ένας πολίτης να επιστρέψει πολιτικά σε ένα σχήμα που ενδέχεται να αποτελείται από τα ίδια στελέχη τα οποία όχι μόνο δεν κατάφεραν να κρατήσουν ενωμένο τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά συνέβαλαν καθοριστικά στη δημοσκοπική και πολιτική του κατάρρευση;

Μετά την αποχώρηση Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίστηκε σε μια ατελείωτη περίοδο εσωστρέφειας, διασπάσεων, προσωπικών στρατηγικών και δημόσιων συγκρούσεων. Στελέχη που εμφανίζονταν ως «θεματοφύλακες» της παράταξης όχι μόνο απέτυχαν να διατηρήσουν τη συνοχή του κόμματος, αλλά έδειξαν πλήρη αδυναμία να αντιμετωπίσουν ακόμη και τον Στέφανο Κασσελάκη, έναν πολιτικό που εμφανίστηκε ξαφνικά, κυριάρχησε εσωκομματικά και στη συνέχεια ουσιαστικά εξαφανίστηκε πολιτικά μετά την ίδρυση του δικού του κόμματος.

Και τώρα, το πολιτικό παρασκήνιο συζητά το ενδεχόμενο να ξαναβρεθούν στο ίδιο τραπέζι πρόσωπα όπως ο Σωκράτης Φάμελλος, η Έφη Αχτσιόγλου, στελέχη της Νέας Αριστεράς και ολόκληρος ο μηχανισμός που για μήνες αλληλοκατηγορούνταν δημόσια για τη διάλυση του χώρου.

Για πολλούς ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς, η εικόνα αυτή περισσότερο θυμίζει «ξαναζεσταμένο φαγητό» παρά νέα πολιτική πρόταση. Και το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο σκληρό όταν τίθεται το ζήτημα της πολιτικής συνέπειας: αν πράγματι πίστευαν τόσο βαθιά στον Αλέξη Τσίπρα και στο νέο εγχείρημα, γιατί δεν παραιτήθηκαν από τις βουλευτικές τους έδρες όταν εκείνος αποχώρησε από την ηγεσία και από τη Βουλή;

Ο ίδιος ο Τσίπρας επέλεξε να αποχωρήσει πλήρως, αναλαμβάνοντας πολιτικά την ευθύνη της ήττας. Αντίθετα, τα περισσότερα κορυφαία στελέχη παρέμειναν στις θέσεις τους, συνέχισαν τις εσωκομματικές μάχες και τελικά οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια πρωτοφανή κρίση ταυτότητας και αξιοπιστίας.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, πολλοί πολίτες διερωτώνται αν ένα νέο κόμμα με τα ίδια πρόσωπα μπορεί πράγματι να εκφράσει κάτι διαφορετικό ή αν πρόκειται απλώς για μια νέα «συσκευασία» του ίδιου πολιτικού προϊόντος που ήδη δοκιμάστηκε και απέτυχε.

Δ.Κ