Ποιοι είναι οι «κύκλοι» της ΓΑΔΑ και τι ακριβώς φοβούνται;

 
Με εύλογα ερωτήματα και έντονο προβληματισμό αντιμετωπίζεται το δημοσίευμα του l&O που φιλοξενεί την «ανώνυμη» εκδοχή πηγών της ΓΑΔΑ για τις επίμαχες μετακινήσεις αξιωματικών.

Γιατί, πριν από οτιδήποτε άλλο, προκύπτει ένα βασικό ζήτημα:

Ποιοι είναι αυτοί οι “κύκλοι” που μιλούν; Και γιατί δεν τοποθετούνται επώνυμα;

Το βασικό ερώτημα που προκύπτει από τη «διαρροή» πηγών της ΓΑΔΑ είναι απλό και ουσιαστικό: ποιοι είναι αυτοί οι «κύκλοι» που επιλέγουν να απαντούν ανώνυμα; Και για ποιο λόγο δεν υπερασπίζονται δημόσια και επώνυμα τις αποφάσεις που οι ίδιοι θεωρούν ορθές;

Την ώρα που ασκείται κριτική στους συνδικαλιστές για «θόρυβο» και «παλαιοκομματικές πρακτικές», οι ίδιες πηγές επιλέγουν να τοποθετούνται μέσω διαρροών, χωρίς σαφή ταυτότητα και χωρίς συγκεκριμένες απαντήσεις επί της ουσίας.

Η κεντρική γραμμή που επιχειρείται να περάσει είναι ότι οι μετακινήσεις αποτελούν αποκλειστική αρμοδιότητα της διοίκησης και δεν επιδέχονται έλεγχο. Ωστόσο, αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί αντιδράσεις. Σε ένα σύγχρονο Σώμα, η διοίκηση δεν λειτουργεί ανεξέλεγκτα, ούτε καλύπτεται πίσω από γενικές διατυπώσεις.

Η επίκληση «υπηρεσιακών λόγων», χωρίς συγκεκριμένη αιτιολόγηση, αφήνει κενά. Και τα ερωτήματα παραμένουν: γιατί δεν εξηγήθηκαν ποτέ οι λόγοι των μετακινήσεων; Γιατί δεν υπήρξε σαφής ενημέρωση από την αρχή;

Παράλληλα, η άποψη ότι οι συνδικαλιστές έχουν λόγο μόνο κατά τη διάρκεια των τακτικών μεταθέσεων δεν φαίνεται να αντέχει σε σοβαρή κριτική. Ο συνδικαλιστικός ρόλος δεν είναι εποχικός. Υπάρχει ακριβώς για να παρεμβαίνει όταν προκύπτουν ζητήματα που δημιουργούν σκιές ή αμφισβητήσεις.

Η κριτική για τον τρόπο αντίδρασης επιχειρεί να αλλάξει το επίκεντρο της συζήτησης. Όμως το ουσιαστικό ερώτημα είναι άλλο: αν υπήρχε διαφάνεια, θα υπήρχε τέτοια ένταση; Σύμφωνα με καλά γνωρίζοντες, αρκετοί από αυτούς που σήμερα εμφανίζονται ως «κύκλοι», είχαν πλήρη εικόνα των γεγονότων και του κλίματος που επικράτησε.

Η προσπάθεια υποβάθμισης της υπόθεσης, με αναφορές για το «πού» έγιναν οι μετακινήσεις, δεν απαντά στο βασικό ζήτημα. Δεν είναι θέμα περιοχής, αλλά διαδικασίας. Και κυρίως, δημιουργούνται ερωτήματα για το αν κάποιοι γνώριζαν εκ των προτέρων κινήσεις που δεν είχαν ακόμη ανακοινωθεί.

Το επιχείρημα ότι η υπόθεση ανακινήθηκε επειδή μεταξύ των μετακινούμενων υπήρχαν συνδικαλιστές, επίσης δεν φαίνεται να πείθει. Το ζήτημα δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά ο τρόπος λήψης των αποφάσεων. Και το γεγονός ότι τελικά οι μετακινήσεις «πάγωσαν» ενισχύει τις αμφιβολίες.

Σε κάθε περίπτωση, η υπόθεση δεν φαίνεται να κλείνει με ανώνυμες τοποθετήσεις. Αντίθετα, αφήνει ανοιχτά ερωτήματα για τη διαδικασία, τη διαφάνεια και τον τρόπο λειτουργίας.

Γιατί, τελικά, σε ένα σύγχρονο αστυνομικό Σώμα, η διαφάνεια δεν είναι επιλογή. Και ο έλεγχος δεν είναι πρόβλημα — είναι αναγκαία προϋπόθεση.