🗂️ Katehacker Files «Η Ένωση των Θαυμάτων»

 

ή αλλιώς: Όταν οι αριθμοί ψηφίζουν καλύτερα κι από τα μέλη.

Υπάρχει, λένε, μια μεγάλη Ένωση.
Δεν θα πούμε ποια.
Όχι γιατί δεν ξέρουμε.
Αλλά γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις, το ωραίο δεν είναι το όνομα.


Το ωραίο είναι το… μαγικό κόλπο.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για εκλογές.
Μιλάμε για εκλογική μεταφυσική.

Πρώτο θαύμα:

Σε ποια μεγάλη Ένωση εμφανίζονται, επί τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, οι ίδιοι δικαστικοί αντιπρόσωποι;
Όχι ένας. Όχι δύο.
Μια επαναλαμβανόμενη θεσμική οικειότητα που λες:

Ή έχουμε την πιο πιστή δικαστική παρέα της χώρας…
ή κάποιοι έχουν βρει το “repeat” και το πατάνε χωρίς φόβο.

Τόση σύμπτωση πια, ούτε σε γάμο στο χωριό που κάθε χρόνο πετυχαίνεις τους ίδιους στο πρώτο τραπέζι.

 Δεύτερο θαύμα:

Πριν τις εκλογές, οι κρατήσεις δείχνουν περίπου 8.400 μέλη.
Κατά τη διάρκεια των εκλογών, ο κατάλογος… ανθίζει και φτάνει περίπου 9.800.
Μετά τις εκλογές, ξανά προσγείωση περίπου στα 8.900.

Δηλαδή, μιλάμε για μια Ένωση που δεν έχει απλώς μέλη.
Έχει μέλη εποχικής άνθησης.

Σαν τα τζιτζίκια.
Βγαίνουν όταν έρθει η ώρα.
Ψηφίζουν.
Και μετά επιστρέφουν στο χώμα της διοικητικής αφάνειας.

Αν συνεχίσει έτσι, του χρόνου μπορεί να έχουμε και Black Friday membership:
«Ψηφίζεις έναν, παίρνεις δύο δώρο.»

 Τρίτο θαύμα:

Μέλη που φέρονται να είναι αποσπασμένα αλλού.
Κάποια να εργάζονται την ίδια ώρα.
Κάποια να βρίσκονται εκτός έδρας.
Κάποια —λένε— ακόμα και εκτός χώρας.

Κι όμως…
η ψήφος τους ταξιδεύει καλύτερα κι από low cost αεροπορική.

Αν όντως ισχύουν αυτά, τότε δεν μιλάμε για εκλογικό σώμα.
Μιλάμε για εκλογικό υπερθέαμα.

Ένωση με μέλη σε υπηρεσία, σε άδεια, σε απόσπαση, στο εξωτερικό, ίσως και σε astral projection.

Τέταρτο θαύμα:

Μέλη χωρίς κρατήσεις εδώ και χρόνια, που παρ’ όλα αυτά εμφανίζονται στους καταλόγους και ψηφίζουν κανονικά.

Εδώ πια περνάμε από τη διοικητική αβελτηρία…
στην εκλογική παραψυχολογία.

Γιατί το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς ψηφίζουν.
Το ερώτημα είναι:

ποιος τους θυμήθηκε;

Και το καλύτερο;
Σε τουλάχιστον μία περίπτωση, λέγεται ότι προκύπτει συμμετοχή χωρίς καν να το ξέρει το ίδιο το πρόσωπο.

Αυτό δεν είναι απλώς συμμετοχή.
Είναι μεταφυσική εκπροσώπηση.

Ο συνάδελφος μπορεί να μην ήξερε.
Αλλά η δημοκρατία φρόντισε γι’ αυτόν.

Και το… πέμπτο θαύμα (το καλύτερο):

Και εκεί που λες «δεν πάει άλλο»,
έρχεται η μεγάλη ανατροπή:

Κατηγορούν άλλους… για αυτά που κάνουν οι ίδιοι.

Με ύφος αυστηρό.
Με ανακοινώσεις βαριές.
Με λέξεις όπως «διαφάνεια», «νομιμότητα», «ηθική τάξη».

Δηλαδή, το έργο ολοκληρώνεται:
Πρώτα γράφεις το σενάριο,
μετά παίζεις τον ρόλο,
και στο τέλος… κατηγορείς τον διπλανό για την ταινία.

Αν υπήρχε Όσκαρ συνδικαλιστικής υποκριτικής,
θα είχαμε ήδη φαβορί.

 Και τώρα το σοβαρό:

Όλα αυτά, φυσικά, δεν είναι «καταγγελία».
Είναι απλώς κάτι μικρές, ταπεινές, διακριτικές απορίες:

– Πώς ορίζονται ξανά και ξανά οι ίδιοι άνθρωποι;
– Πώς φουσκώνει και ξεφουσκώνει το εκλογικό σώμα σαν σωσίβιο θαλάσσης;
– Πώς ψηφίζουν μέλη που δεν φαίνεται να υπάρχουν διοικητικά, αλλά εμφανίζονται θαυματουργικά εκλογικά;
– Και πώς γίνεται σε μια σοβαρή θεσμική διαδικασία να ακούγονται τέτοια πράγματα χωρίς να τρέχει φύλλο;
– Και τελικά… ποιος κατηγορεί ποιον;

Στους Files το λέμε απλά:

Σε κάθε σοβαρό θεσμικό περιβάλλον,
όταν οι αριθμοί μιλούν,
δεν απαντάς με σιωπή.

Γιατί η σιωπή δεν είναι εξήγηση.
Είναι απλώς ο χρόνος που χρειάζεται το κόλπο
για να ξαναμπεί στο καπέλο.

Και όπως λέμε στους Files

Εκεί που οι αριθμοί δεν κάνουν λάθος.
Απλώς… κάποιοι ελπίζουν να μην τους μετρήσει κανείς.