Καθαρά Δευτέρα άλλων εποχών ... Του Μανώλη Μπίστα

 

Όσο μεγαλώνουμε (τουλάχιστον σε εμένα έτσι συμβαίνει) οι αναμνήσεις αποκτούν άλλη ένταση. Σαν να φωτίζονται από "μέσα μου". Μέχρι τα πενήντα μου δεν θυμάμαι να με κυνηγούσε τόσο η νοσταλγία. Τώρα όμως, έρχεται απρόσκλητη κι αθόρυβα κάθεται δίπλα μου.

Καθαρά Δευτέρα σήμερα, κι από το πρωί περνούν από το μυαλό μου εικόνες μικρές, σαν παλιά φιλμάκια ξεχασμένα σε συρτάρι. Τότε που ήμουν παιδί.

Θυμάμαι πώς φτιάχναμε μόνοι μας τον αετό. Με τα χέρια μας. Με ανυπομονησία και σοβαρότητα, σαν να ετοιμάζαμε κάτι σπουδαίο. Κολλούσαμε προσεκτικά τα χαρτιά με κόλλα που "μύριζε σχολείο" και παιδικότητα. Υπολογίζαμε τα ζύγια, δέναμε τις ουρές από εφημερίδες ή κουρέλια, τεντώναμε τον σπάγκο με προσμονή. Οι πιο τυχεροί είχαν πήχες από μαραγκουδικα για σκελετό οι υπόλοιποι ξύλα από ξερά καλάμια της βαλμεσας. Κάποια παιδιά περνούσαν την καλούμπα με κερί από το εκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπους, λες και έτσι θα ‘παιρνε ο αετός ευλογία. Βέβαια το μυστικό ήταν άλλο. Περνώντας το με κερί ο σπάγκος σπάνια κοβόταν.

Κι όταν ο Θεός ξημέρωνε την μέρα, γύρω στις εννέα το πρωί, άλλοι μαζευόμασταν στο χωράφι απέναντι από το πατρικό μου κι άλλοι ανηφορίζαμε για τον Μύλο, τον λόφο της Κερατέας με τον γκρεμισμένο μύλο στην κορυφή.

Εκεί δινόταν η μεγάλη μάχη. Αν ο αετός δεν τραβούσε σωστά, διορθώναμε ουρές και ζύγια μέχρι να ακούσουμε το πολυπόθητο "φρου φρου" και να τον δούμε να ανεβαίνει ψηλότερα από όλους.

Κι ύστερα… τα "μυστικά μας". Τα μηνύματα "στον Θεό". Πιστεύαμε πως όσο πιο ψηλά ανέβαινε ο αετός, τόσο πιο εύκολα θα έφταναν οι ευχές μας. Περνούσαμε ένα μικρό κομμάτι χαρτόνι στον σπάγκο κι αυτό, σαν από θαύμα, ταξίδευε προς τα πάνω. Μαζί του κι οι παιδικές μας ελπίδες.

Θυμάμαι και τις μυρωδιές. Το μπακάλικο του κυρ Νίκου του Γουδέλη με το ξύλινο βαρέλι του κατακόκκινου ταραμά. Ναι, τότε την ταραμοσαλάτα την έφτιαχναν οι μανάδες μας. Δεν θυμάμαι να υπήρχαν έτοιμες.

Τα καλαμαράκια Καλιφόρνιας στο κόκκινο κουτί. Τα βάζα με τα τουρσιά, την παλιά ζυγαριά. Τον χαλβά κομμένο σε γενναιόδωρα κομμάτια. Και την καυτή ακόμη λαγάνα που μέχρι να φτάσει σπίτι είχε ήδη μισοφαγωθεί.

Το τραπέζι δεν είχε πολυτέλειες. Είχε όμως απλότητα και αγάπη. Όσπρια, ταραμοσαλάτα, ελιές, καλαμαράκια και μουσουντα (την διάσημη πλέον αρβανίτικη χορτόπιτα). Κι αν η μάνα μου είχε βρει φρέσκο χταπόδι, το έκανε με κοφτό μακαρονάκι και μοσχοβολούσε όλο το σπίτι. Δεν θυμάμαι πλούσια τραπέζια. Θυμάμαι γεμάτες... καρδιές κι αθωότητα.

Πέρασαν πάνω από σαράντα χρόνια από τότε. Σήμερα την Καθαρά Δευτέρα τη γιορτάζω με τον φίλο και συνομήλικο μου Νίκο και την οικογένειά του. Όταν διηγουμαστε αυτές τις ιστορίες, τα παιδιά του χαμογελούν.

Το αναγνωρίζω αυτό το χαμόγελο. Το ίδιο είχα κι εγώ όταν άκουγα τους μεγαλύτερους να μιλούν για "τα παλιά".

Κι όμως… εύχομαι, όταν περάσουν άλλα σαράντα χρόνια κι εμείς θα έχουμε γίνει μια ανάμνηση όπως όλα αυτά που γράφω τώρα, όλα τα παιδιά του κόσμου να θυμούνται τα δικά τους παιδικά χρόνια με την ίδια γλύκα. Με την ίδια αθωότητα. Με την ίδια πίστη πως ένας αετός μπορεί να μεταφέρει τις ευχές τους μέχρι τον ουρανό...

Ποιος είναι ο Μανώλης Μπίστας

Ο Μανώλης Μπίστας είναι αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας, ποιητής και συγγραφέας, με ενεργή παρουσία στα κοινά ως αυτοδιοικητικός στον Δήμο Κερατέας–Λαυρεωτικής. Στο παρελθόν υπήρξε συνδικαλιστικά δραστήριος στον χώρο της ΕΛ.ΑΣ.