Ο θάνατος δεν είναι «παράθυρο»: Είναι η στιγμή που η Υπηρεσία οφείλει να σταθεί δίπλα σου

 

Υπάρχουν στιγμές που η συζήτηση ξεφεύγει από την ουσία. Όχι γιατί το θέμα δεν είναι σοβαρό, αλλά γιατί κάποιοι επιλέγουν να το τραβήξουν αλλού. Αυτό συμβαίνει και με την πρόταση της ΠΟΑΣΥ για έκτακτη μετάθεση σε αστυνομικούς που ήταν παρόντες σε θανατηφόρο περιστατικό συναδέλφου.

Ας το πούμε καθαρά. Δεν μιλάμε για παράθυρα ούτε για εξυπηρετήσεις. Μιλάμε για αστυνομικούς που έχουν βρεθεί απέναντι στον θάνατο συναδέλφου τους.

Μιλάμε για εκείνη τη στιγμή που βλέπεις τον άνθρωπο δίπλα σου να πέφτει. Για εικόνες που δεν φεύγουν, για μια υπηρεσία που συνεχίζεται, αλλά μέσα σου κάτι έχει αλλάξει.

Και όμως, αντί να σταθούμε εκεί, ακούμε ξανά τα ίδια. Για παράθυρα, για Χίλτον, για ρυθμίσεις. Σαν να είναι όλα ίδια. Σαν να είναι μια ακόμα υπόθεση μεταθέσεων. Δεν είναι.

Δεν είναι το ίδιο να ζητάς μετάθεση γιατί πέρασαν τα χρόνια και άλλο να έχεις ζήσει κάτι που σε ακολουθεί κάθε μέρα. Όποιος τα βάζει στο ίδιο ζύγι, απλά δεν θέλει να δει τη διαφορά.

Γιατί, καλώς ή κακώς, δεν είναι όλα ίδια. Δεν είναι το ίδιο να περιμένεις χρόνια μια μετάθεση με το να έχεις δει τον συνάδελφό σου να χάνεται μπροστά σου. Αυτή η εξίσωση δεν είναι συνδικαλισμός. Είναι ισοπέδωση.

Η αλήθεια είναι μία. Η απομάκρυνση από το περιβάλλον όπου συνέβη το τραγικό γεγονός δεν είναι προνόμιο. Είναι μια ανάσα. Είναι μια προσπάθεια να σταθείς ξανά όρθιος, έστω και λίγο. Δεν λύνει τα πάντα, δεν σβήνει εικόνες, δεν αντικαθιστά τη βοήθεια που χρειάζεται κάποιος. Αλλά είναι ένα πρώτο βήμα. Και αυτό το βήμα κάποιοι το βαφτίζουν εξυπηρέτηση.

Εδώ είναι που η κουβέντα χάνει το μέτρο. Γιατί άλλο πράγμα είναι ο Κώδικας Μεταθέσεων, ο οποίος σε γενικές γραμμές είναι αντικειμενικός και λειτουργικός, με επιμέρους βελτιώσεις που χρειάζονται, και άλλο να αρνείσαι ένα μέτρο στήριξης επειδή δεν σου λύνει όλα τα υπόλοιπα. Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.

Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, ναι, η πρόταση μπορεί να γίνει καλύτερη. Να μπουν κανόνες, να υπάρχει αξιολόγηση από ειδικούς, να συνοδεύεται από πραγματική ψυχολογική υποστήριξη. Όχι για να κοπεί, αλλά για να είναι δίκαιη και καθαρή για όλους.

Αλλά ας μην χάνουμε την ουσία. Σε αυτή τη δουλειά δεν είμαστε νούμερα. Είμαστε άνθρωποι. Και όταν κάποιος βρεθεί μπροστά στο χειρότερο σενάριο, δεν χρειάζεται ειρωνεία. Χρειάζεται στήριξη.

Αν αυτό δεν το καταλαβαίνουμε μεταξύ μας, τότε το πρόβλημα δεν είναι η πρόταση. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο.

Δημήτριος Καραγιαννόπουλος